ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ อยากอ่านเรื่องราวของเพื่อนๆบ้าง
ชอบกันแต่ไม่เคยได้คบกัน บางทีมันอาจจะดีที่เป็นอย่างนี้แล้วก็ได้มั้งคะ...
ส่วนเรามีคนนึงค่ะ เป็นรุ่นพี่ตั้งแต่มัธยม ชอบเค้าตั้งแต่ ม.5-6
แต่แทบไม่ได้เจอกันตั้งแต่เค้าจบไป แต่โทรคุยกันบ่อยค่ะ ชอบเค้าถึงขนาดตั้งเสียงเพลงเรียกเข้าพี่เค้าเป็นเพลง "ถ้าพระจันทร์"
"เมื่อไหร่จะมองตรงนี้ คนที่อยู่ข้างเธอ.." (เป็นเอามาก)
มาเรียนมหาวิทยาลัยได้มีโอกาสกลับมาเจอกันบ้าง แต่ก็เหมือนเคย ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้เราห่างกันไป และไม่ได้ติดต่อกันอีก และต่างคนก็ต่างไปใช้ชีวิตตามทางของตัวเอง
ที่ผ่านมาตอนที่ได้คุยกันอยู่ เราเหมือนเป็นพี่น้องที่สนิทกัน เวลาเค้าชวนไปทานข้าว เราก็ชอบทำเป็นขำๆไป เป็นห้าวๆกวนๆตลอดๆเพื่อกลบเกลื่อนว่าเขิน เช่น "เลี้ยงเหรอๆ จนอ่ะ" ซึ่งเค้าก็เลี้ยงจริงๆค่ะ ทุกครั้ง ชอบบอกว่า "เออๆพี่เลี้ยงๆ พี่ทำงานแล้วแค่นี้เลี้ยงน้องได้น่า"
เพราะด้วยความที่เราคิดว่าพี่เค้าคงไม่ได้ชอบเรา เลยไม่เคยแสดงอาการว่าเราชอบเค้าเลยกลัวเค้าจะรู้ ไม่กล้าเสี่ยงอะไรประมาณนั้น กลัวเค้าไม่สนิทกับเราเหมือนเดิม
จนเราจบมาทำงานประมาณสองปีได้ มีเหตุการณ์บางอย่าง
ทำให้เรารู้มาว่า เค้าเคยจีบเราค่ะ ซึ่งนั่นก็ผ่านไปแล้วประมาณ 10 ปี
เป็นอะไรที่ตกใจ ดีใจ และมาพร้อมๆกับความรู้สึกเสียดายปนๆกันไป
เพราะเราไม่เคยรู้มาก่อนว่าตอนนั้นพี่เค้าก็ชอบเรา
เราได้คุยกับพี่เค้า ต่างคนต่างแบบว่า "ทำไมตอนนั้นถึงไม่บอก!"
ซึ่งพี่เค้าบอกว่าที่ไม่บอกเพราะ ตอนนั้นเค้าก็คิดว่าเราไม่ชอบพี่เค้า
ไม่แสดงอาการอะไรเลย ทำตัวนิ่งมาก เลยไม่กล้าบอก
คิดเหมือนกันทั้งคู่เลยไม่มีใครพูดอะไรเลย ตลกดีมั้ยคะ 555
เหมือนทุกอย่างตั้งใจมาให้เป็นแบบนี้เลย พอได้มาคุยกันอีก
ก็กลายเป็นว่า ผิดทั้งที่และเวลา เพราะตอนนี้ต่างคนต่างมีแฟนแล้ว
จริงๆเราทั้งสองคนสับสนค่ะ ดีใจที่รู้ว่าเคยใจตรงกัน
จนถึงตอนนี้กลับมาคุยกันถึงเรื่องเมื่อก่อน ก็ยังมีความรู้สึกดี
ตั้งแต่ตอนนั้นอยู่ และเสียดายทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมพูดกัน
ได้แต่ถามกันวกไปวนมาอยู่คำถามเดิมว่าทำไมๆ
ทั้งเสียใจและเสียดาย แต่เรากลับไปแก้อดีตไม่ได้
และไม่อยากทำให้ทั้งแฟนเค้าและแฟนเราในปัจจุบันเสียใจที่รู้ว่าเราสับสนกันแบบนี้
เราไม่มีอะไรนอกจากแค่คุยกันค่ะ แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเรา
ก็ให้เกียรติคนของเรากัน พวกเราก็เลือกที่จะหยุดความรู้สึกสับสนนี้กันไว้
และไม่ติดต่อกันอีกดีกว่า และคงไม่มีอะไรค้างคาใจกันแล้ว
จนตอนนี้ปัจจุบันนี้ผ่านมาอีกสามปี เราเลิกกับแฟนตอนนั้น
ได้เป็นปีๆแล้ว และใช้ชีวิตโสดมาอย่างสงบสุข(เหรอ)
......ส่วนพี่เค้าก็แต่งงานแล้ว
ตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยคิดจะทักหรือติดต่อไปอีก แม้บางที
จะอยากทักไปถามไถ่บ้างก็ตาม ทำได้แค่แอบส่องเฟสบุ๊ค
เค้าบ้างนานๆที (ซึ่งเค้าไม่ค่อยอัพอะไร)
เป็นคนๆนึงที่ไม่ว่าเราต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองผ่านไปนานแค่ไหน
และมีช่วงเวลาที่ลืมกันไป แต่มันมักจะมีบางจังหวะ
บางครั้งที่อยู่ๆก็นึกถึงและคิดถึงเค้าขึ้นมาเสมอ
เป็นคนที่อยู่ในใจ เป็นความรักสมัยเรียนที่นึกถึงเมื่อไหร่
ก็ยังรู้สึกดี แม้จะไม่ได้ครอบครอง แค่เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ
และยินดีที่เห็นเค้ามีความสุขค่ะ
ของเพื่อนๆพี่ๆ เป็นความรักแบบไหนกันบ้างคะถึงไม่ได้คบกัน ทั้งๆที่ใจตรงกัน อยากอ่านเรื่องราวของคนอื่นบ้าง
มีใครเคยชอบใครซักคน ทั้งที่ใจตรงกัน แต่ไม่เคยได้คบกันบ้างมั้ยคะ
ชอบกันแต่ไม่เคยได้คบกัน บางทีมันอาจจะดีที่เป็นอย่างนี้แล้วก็ได้มั้งคะ...
ส่วนเรามีคนนึงค่ะ เป็นรุ่นพี่ตั้งแต่มัธยม ชอบเค้าตั้งแต่ ม.5-6
แต่แทบไม่ได้เจอกันตั้งแต่เค้าจบไป แต่โทรคุยกันบ่อยค่ะ ชอบเค้าถึงขนาดตั้งเสียงเพลงเรียกเข้าพี่เค้าเป็นเพลง "ถ้าพระจันทร์"
"เมื่อไหร่จะมองตรงนี้ คนที่อยู่ข้างเธอ.." (เป็นเอามาก)
มาเรียนมหาวิทยาลัยได้มีโอกาสกลับมาเจอกันบ้าง แต่ก็เหมือนเคย ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้เราห่างกันไป และไม่ได้ติดต่อกันอีก และต่างคนก็ต่างไปใช้ชีวิตตามทางของตัวเอง
ที่ผ่านมาตอนที่ได้คุยกันอยู่ เราเหมือนเป็นพี่น้องที่สนิทกัน เวลาเค้าชวนไปทานข้าว เราก็ชอบทำเป็นขำๆไป เป็นห้าวๆกวนๆตลอดๆเพื่อกลบเกลื่อนว่าเขิน เช่น "เลี้ยงเหรอๆ จนอ่ะ" ซึ่งเค้าก็เลี้ยงจริงๆค่ะ ทุกครั้ง ชอบบอกว่า "เออๆพี่เลี้ยงๆ พี่ทำงานแล้วแค่นี้เลี้ยงน้องได้น่า"
เพราะด้วยความที่เราคิดว่าพี่เค้าคงไม่ได้ชอบเรา เลยไม่เคยแสดงอาการว่าเราชอบเค้าเลยกลัวเค้าจะรู้ ไม่กล้าเสี่ยงอะไรประมาณนั้น กลัวเค้าไม่สนิทกับเราเหมือนเดิม
จนเราจบมาทำงานประมาณสองปีได้ มีเหตุการณ์บางอย่าง
ทำให้เรารู้มาว่า เค้าเคยจีบเราค่ะ ซึ่งนั่นก็ผ่านไปแล้วประมาณ 10 ปี
เป็นอะไรที่ตกใจ ดีใจ และมาพร้อมๆกับความรู้สึกเสียดายปนๆกันไป
เพราะเราไม่เคยรู้มาก่อนว่าตอนนั้นพี่เค้าก็ชอบเรา
เราได้คุยกับพี่เค้า ต่างคนต่างแบบว่า "ทำไมตอนนั้นถึงไม่บอก!"
ซึ่งพี่เค้าบอกว่าที่ไม่บอกเพราะ ตอนนั้นเค้าก็คิดว่าเราไม่ชอบพี่เค้า
ไม่แสดงอาการอะไรเลย ทำตัวนิ่งมาก เลยไม่กล้าบอก
คิดเหมือนกันทั้งคู่เลยไม่มีใครพูดอะไรเลย ตลกดีมั้ยคะ 555
เหมือนทุกอย่างตั้งใจมาให้เป็นแบบนี้เลย พอได้มาคุยกันอีก
ก็กลายเป็นว่า ผิดทั้งที่และเวลา เพราะตอนนี้ต่างคนต่างมีแฟนแล้ว
จริงๆเราทั้งสองคนสับสนค่ะ ดีใจที่รู้ว่าเคยใจตรงกัน
จนถึงตอนนี้กลับมาคุยกันถึงเรื่องเมื่อก่อน ก็ยังมีความรู้สึกดี
ตั้งแต่ตอนนั้นอยู่ และเสียดายทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมพูดกัน
ได้แต่ถามกันวกไปวนมาอยู่คำถามเดิมว่าทำไมๆ
ทั้งเสียใจและเสียดาย แต่เรากลับไปแก้อดีตไม่ได้
และไม่อยากทำให้ทั้งแฟนเค้าและแฟนเราในปัจจุบันเสียใจที่รู้ว่าเราสับสนกันแบบนี้
เราไม่มีอะไรนอกจากแค่คุยกันค่ะ แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเรา
ก็ให้เกียรติคนของเรากัน พวกเราก็เลือกที่จะหยุดความรู้สึกสับสนนี้กันไว้
และไม่ติดต่อกันอีกดีกว่า และคงไม่มีอะไรค้างคาใจกันแล้ว
จนตอนนี้ปัจจุบันนี้ผ่านมาอีกสามปี เราเลิกกับแฟนตอนนั้น
ได้เป็นปีๆแล้ว และใช้ชีวิตโสดมาอย่างสงบสุข(เหรอ)
......ส่วนพี่เค้าก็แต่งงานแล้ว
ตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยคิดจะทักหรือติดต่อไปอีก แม้บางที
จะอยากทักไปถามไถ่บ้างก็ตาม ทำได้แค่แอบส่องเฟสบุ๊ค
เค้าบ้างนานๆที (ซึ่งเค้าไม่ค่อยอัพอะไร)
เป็นคนๆนึงที่ไม่ว่าเราต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองผ่านไปนานแค่ไหน
และมีช่วงเวลาที่ลืมกันไป แต่มันมักจะมีบางจังหวะ
บางครั้งที่อยู่ๆก็นึกถึงและคิดถึงเค้าขึ้นมาเสมอ
เป็นคนที่อยู่ในใจ เป็นความรักสมัยเรียนที่นึกถึงเมื่อไหร่
ก็ยังรู้สึกดี แม้จะไม่ได้ครอบครอง แค่เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ
และยินดีที่เห็นเค้ามีความสุขค่ะ
ของเพื่อนๆพี่ๆ เป็นความรักแบบไหนกันบ้างคะถึงไม่ได้คบกัน ทั้งๆที่ใจตรงกัน อยากอ่านเรื่องราวของคนอื่นบ้าง