ต้องขออภัยนะคะ ที่ต้องตั้งเป็นกระทู้คำถาม แฮะๆ
เรื่องราวต่อไปนี้ไม่มีการแต่งขึ้นอะไรทั้งสิ้นค่ะ😊 ช่วงโควิดแบบนี้ไม่รู้จะทำอะไร มาอ่านเรื่องราวของเราสักนิดนะคะ
ตอนที่1 ชีวิตของอัน
สวัสดีค่ะเราชื่ออัน เป็นผู้หญิงคนนึ่งที่อยากเจอความรักดีๆสักครั้งในชีวิต เรื่องราวของเราอาจไม่สนุก ไม่น่าอ่าน แต่อยากให้อ่านสักนิดนะคะ
อันเป็นลูกคนเดียวที่ถูกพ่อแม่เอามาฝากเลี้ยงไว้กับยายตั้งแต่เด็กๆ ส่วนพ่อแม่ไม่ได้เลิกกันมีบ้านอยู่ที่กรุงเทพ เราเป็นเด็กต่างจังหวัดคนนึ่งที่ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรพอมีกินมีใช้มีเหลือใช้ วันนี้คงเป็นวันที่อันต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนขึ้นรถไปเรียนในตัวเมืองจังหวัด
เวลาตี5:00 อันต้องตื่นมาแต่งตัว ส่วนกับข้าวแต่งตัวเสร็จก็มากิน แล้วก็เดินออกจากบ้านไปรอรถกับเพื่อนๆ10กว่าคน พอรถใหญ่สีเหลืองมารับ(ไม่ใช่รถขยะนะคะ555)เราก็ขึ้นรถไปโรงเรียน
โรงเรียน
เราก็เดินขึ้นห้องเอากระเป๋าไปเก็บ บอกก่อนเลยนะคะ ว่าเราเป็นคนมีเพื่อนน้อยมาก ตอนนั้นเราอยู่ป.5 ค่ะ จำได้ดี
พอจะลงไปเข้าแถว เราเดินเจอกับผู้ชายคนนึ่ง ซึ่งเป็นรุ่นพี่เรา1ปี อ้วนๆหน้าดุๆ เดินผ่านเราไป ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงต้องโฟกัสคนนั้น แต่ด้วยความเด็กอะค่ะ ไม่คิดอะไรหรอก เพราะบ้านเราไม่ให้มีแฟนค่ะ บ้านเราหัวโบราณ
พอเย็นมาก็กลับบ้าน เอากระเป๋าไปวางแล้วเปลี่ยนเวื้อผ้าไปเล่นกับเพื่อนน่าปากซอย พอ6โมงเย็นยายก็ถือไม้มาตีเรา เพราะเราไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่มันก็ไม่ไกลเลย ขอเล่นก่อนก็ไม่ได้ .... ชีวิตเราไม่เหมือนคนอื่นหรอกค่ะ ถึงจะไม่รำบากอะไรเลย แต่เรายังน้อยใจตัวเองทุกครั้งทำไมถึงไม่มียายใจดีเหมือนคนอื่นบ้างน้าาาา ขนาดน้าเรายังไม่รักเราเลยค่ะ พ่อแม่ก็นานๆกลับมาที5555 ซึ่งวันพ่อวันแม่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ เราเหมือนคนที่ไม่คิดอะไร มีความสุขตลอดเวลา แต่เด็กมันก็มีความรู้สึกนะเว้ย เราเหมือนคนขาดความรัก อิจฉาคนอื่น แต่เราไม่ร้ายนะคะ เราถูกตีมาแต่เด็กโดยยายตีทั้งๆที่เราไม่ได้ไปไหน ไม่ทำไรผิดเลยค่ะ
มีอยู่วันนึ่ง.....วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ซึ่งจะมีตลาดนัดตอนเช้าปกติเราก็ไปอยู่แล้วทุกอาทิตย์ขอตังยาย20 แล้วปั่นจักรยานไปรอเพื่อนๆที่ปากซอย แบ้วพากันปั่นไปตลาดนัด
ซื้ออะไรกันเสร็จ เพื่อนก็คุยกันว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยวกันเที่ยงนี้
เรา:ไปด้วยนะ เข้าไปรับกันด้วยเด้อ
เพื่อน1:เออได้ ต้องไปนะ
เพื่อน2:ยายเมิงจะว่าไหมละ
เรา:ไม่ว่าหรอก กูอยากไปกิน
เพื่อนๆ:โอเคนตามนี้
เราก็พากันปั่นจักรยานกลับบ้าน พอถึงบ้านก็นอนดูการ์ตูนเช้าวันอาทิตย์ พอเที่ยงเราก็จะไปกินก๋วยเตี๋ยวตามที่นัดกันไว้เพื่อนก็เข้ามารับเรา รออยู่ข้างล่าง แต่.....ยายขังเราไม่ให้เราออกไป เราแอบดูตรงหน้าต่างยายลงไปบอกเพื่อนเราว่า
ยาย:ไปกันเลยอันมันไม่หิว มันไม่แยากกินหรอก
เพื่อน:มันให้พวกหนูเจ้ามารับนะ
ยาย:มันไม่หิวหรอก ไปกันเลย
เพื่อนก็คงแบบเสียเวลาอะที่เข้ามารับเราแล้วเราไม่ไป แต่ใครจะรู้ว่าอันโดนขัง เราไม่เข้าใจ ทำไมทำไมทำไม กับอิแค่ไปแค่นี้ เราถึงไปไม่ได้. เราทำได้แค่แอบร้องไห้ เสียใจ ที่เป็นแบบนี้ มันมีอีกเยอะที่ยายทำไงเกับเรา แต่บอกไว้ก่อนนะคะ เราไม่ได้เป็นเด็กเหลวไหลอะไรนะ .... แต่เป็นเด็กเก็บกด เก็บมาคิดน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ทำไมไม่เห็นได่เหมือนเพื่อนคนอื่นเลย อยากมีเพื่อนเล่น ยายก็ไล่กลับหมด เชื่อไหมคะว่าเพราะยาย ทำให้เราแข็งขึ้น ทำให้เราต่อต้าน แต่ไม่เคยหนีออกจากบ้านนะ กลัวโดนตีหนัก ....
ชีวิตของอันมันไม่แฮปปี้เหมือนเรื่องราวคนอื่นนะคะ
แต่อยากให้อ่านเรื่องของผู้หญิงคนนี้สักนิดนึ่ง กว่าจะผ่านแต่ละเรื่องมาได้มันไม่ง่ายเลยค่ะ สำหรับเรา กว่าเราจะเป็นเราอยู่ทุกวันนี้เราก็เกือบตายเพราะคิดสั้น เพราะไม่มีใครรักเราเลย ......
วันนึ่งเราทะเลาะกับยายหนักมากถึงขั้นที่เราไปหยิบแกลลอนยาฆ่าหญ้าออกมา เพราะยายโทรไปบอกแม่ว่าเราไม่ดี(จะเรื่องอะไรนั้นมีคำตอบอยู่ในเรื่องค่ะ) เราดันคิดมาว่าถ้าเราไม่อยู่แล้ว ทุกคนจะสบายใจ ไม่ต้องมาเสียตังส่งเราเรียน ถ้าเรามันเลวมากก็ลาก่อน เรามันเป็นเด็กไม่ดีสำหรับครอบครัวอยู่แล้ว ส่วนลูกหลานบ้านอื่นเขาดี เราผิดตั้งแต่เกิดมาด้วยซ้ำ รู้ไหมมันเหนื่อยนะเว้ย พอจะกินเข้าไปเราดันมีแวปนึ่งขึ้นมาว่าอย่าพึ่งตาย ต้องทำให้เห็นว่าคนแบบเราถึงจะดีสู้คนอื่นไม่ได้ แต่เราต้องสู้ต่อไป สักวันสักวันที่อันไม่ต้องเป็นภาระใครและทำให้ทุกคนในบ้านสบายได้ จำไว้นะอัน ใจเรามันพังไปหมดแล้วแต่คนในครอบครัวไม่รู้เลย เพราะคนในครอบครัวมีแต่ทำร้ายจิตใจ เคยมีสักคำไหมที่ว่าเรียนเหนื่อยไหม วันนี้เป็นไงบ้าง ...... ฮ่าๆๆ พอละ เรื่องชีวิตของอัน ต่อไปจะเป็นเรื่องฟามฮักกละเน้ออออ😍
เรื่องราวความรักของฉัน 18+นิดๆ
เรื่องราวต่อไปนี้ไม่มีการแต่งขึ้นอะไรทั้งสิ้นค่ะ😊 ช่วงโควิดแบบนี้ไม่รู้จะทำอะไร มาอ่านเรื่องราวของเราสักนิดนะคะ
ตอนที่1 ชีวิตของอัน
สวัสดีค่ะเราชื่ออัน เป็นผู้หญิงคนนึ่งที่อยากเจอความรักดีๆสักครั้งในชีวิต เรื่องราวของเราอาจไม่สนุก ไม่น่าอ่าน แต่อยากให้อ่านสักนิดนะคะ
อันเป็นลูกคนเดียวที่ถูกพ่อแม่เอามาฝากเลี้ยงไว้กับยายตั้งแต่เด็กๆ ส่วนพ่อแม่ไม่ได้เลิกกันมีบ้านอยู่ที่กรุงเทพ เราเป็นเด็กต่างจังหวัดคนนึ่งที่ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรพอมีกินมีใช้มีเหลือใช้ วันนี้คงเป็นวันที่อันต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนขึ้นรถไปเรียนในตัวเมืองจังหวัด
เวลาตี5:00 อันต้องตื่นมาแต่งตัว ส่วนกับข้าวแต่งตัวเสร็จก็มากิน แล้วก็เดินออกจากบ้านไปรอรถกับเพื่อนๆ10กว่าคน พอรถใหญ่สีเหลืองมารับ(ไม่ใช่รถขยะนะคะ555)เราก็ขึ้นรถไปโรงเรียน
โรงเรียน
เราก็เดินขึ้นห้องเอากระเป๋าไปเก็บ บอกก่อนเลยนะคะ ว่าเราเป็นคนมีเพื่อนน้อยมาก ตอนนั้นเราอยู่ป.5 ค่ะ จำได้ดี
พอจะลงไปเข้าแถว เราเดินเจอกับผู้ชายคนนึ่ง ซึ่งเป็นรุ่นพี่เรา1ปี อ้วนๆหน้าดุๆ เดินผ่านเราไป ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงต้องโฟกัสคนนั้น แต่ด้วยความเด็กอะค่ะ ไม่คิดอะไรหรอก เพราะบ้านเราไม่ให้มีแฟนค่ะ บ้านเราหัวโบราณ
พอเย็นมาก็กลับบ้าน เอากระเป๋าไปวางแล้วเปลี่ยนเวื้อผ้าไปเล่นกับเพื่อนน่าปากซอย พอ6โมงเย็นยายก็ถือไม้มาตีเรา เพราะเราไม่กลับบ้าน ทั้งๆที่มันก็ไม่ไกลเลย ขอเล่นก่อนก็ไม่ได้ .... ชีวิตเราไม่เหมือนคนอื่นหรอกค่ะ ถึงจะไม่รำบากอะไรเลย แต่เรายังน้อยใจตัวเองทุกครั้งทำไมถึงไม่มียายใจดีเหมือนคนอื่นบ้างน้าาาา ขนาดน้าเรายังไม่รักเราเลยค่ะ พ่อแม่ก็นานๆกลับมาที5555 ซึ่งวันพ่อวันแม่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ เราเหมือนคนที่ไม่คิดอะไร มีความสุขตลอดเวลา แต่เด็กมันก็มีความรู้สึกนะเว้ย เราเหมือนคนขาดความรัก อิจฉาคนอื่น แต่เราไม่ร้ายนะคะ เราถูกตีมาแต่เด็กโดยยายตีทั้งๆที่เราไม่ได้ไปไหน ไม่ทำไรผิดเลยค่ะ
มีอยู่วันนึ่ง.....วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ซึ่งจะมีตลาดนัดตอนเช้าปกติเราก็ไปอยู่แล้วทุกอาทิตย์ขอตังยาย20 แล้วปั่นจักรยานไปรอเพื่อนๆที่ปากซอย แบ้วพากันปั่นไปตลาดนัด
ซื้ออะไรกันเสร็จ เพื่อนก็คุยกันว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยวกันเที่ยงนี้
เรา:ไปด้วยนะ เข้าไปรับกันด้วยเด้อ
เพื่อน1:เออได้ ต้องไปนะ
เพื่อน2:ยายเมิงจะว่าไหมละ
เรา:ไม่ว่าหรอก กูอยากไปกิน
เพื่อนๆ:โอเคนตามนี้
เราก็พากันปั่นจักรยานกลับบ้าน พอถึงบ้านก็นอนดูการ์ตูนเช้าวันอาทิตย์ พอเที่ยงเราก็จะไปกินก๋วยเตี๋ยวตามที่นัดกันไว้เพื่อนก็เข้ามารับเรา รออยู่ข้างล่าง แต่.....ยายขังเราไม่ให้เราออกไป เราแอบดูตรงหน้าต่างยายลงไปบอกเพื่อนเราว่า
ยาย:ไปกันเลยอันมันไม่หิว มันไม่แยากกินหรอก
เพื่อน:มันให้พวกหนูเจ้ามารับนะ
ยาย:มันไม่หิวหรอก ไปกันเลย
เพื่อนก็คงแบบเสียเวลาอะที่เข้ามารับเราแล้วเราไม่ไป แต่ใครจะรู้ว่าอันโดนขัง เราไม่เข้าใจ ทำไมทำไมทำไม กับอิแค่ไปแค่นี้ เราถึงไปไม่ได้. เราทำได้แค่แอบร้องไห้ เสียใจ ที่เป็นแบบนี้ มันมีอีกเยอะที่ยายทำไงเกับเรา แต่บอกไว้ก่อนนะคะ เราไม่ได้เป็นเด็กเหลวไหลอะไรนะ .... แต่เป็นเด็กเก็บกด เก็บมาคิดน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ทำไมไม่เห็นได่เหมือนเพื่อนคนอื่นเลย อยากมีเพื่อนเล่น ยายก็ไล่กลับหมด เชื่อไหมคะว่าเพราะยาย ทำให้เราแข็งขึ้น ทำให้เราต่อต้าน แต่ไม่เคยหนีออกจากบ้านนะ กลัวโดนตีหนัก ....
ชีวิตของอันมันไม่แฮปปี้เหมือนเรื่องราวคนอื่นนะคะ
แต่อยากให้อ่านเรื่องของผู้หญิงคนนี้สักนิดนึ่ง กว่าจะผ่านแต่ละเรื่องมาได้มันไม่ง่ายเลยค่ะ สำหรับเรา กว่าเราจะเป็นเราอยู่ทุกวันนี้เราก็เกือบตายเพราะคิดสั้น เพราะไม่มีใครรักเราเลย ......
วันนึ่งเราทะเลาะกับยายหนักมากถึงขั้นที่เราไปหยิบแกลลอนยาฆ่าหญ้าออกมา เพราะยายโทรไปบอกแม่ว่าเราไม่ดี(จะเรื่องอะไรนั้นมีคำตอบอยู่ในเรื่องค่ะ) เราดันคิดมาว่าถ้าเราไม่อยู่แล้ว ทุกคนจะสบายใจ ไม่ต้องมาเสียตังส่งเราเรียน ถ้าเรามันเลวมากก็ลาก่อน เรามันเป็นเด็กไม่ดีสำหรับครอบครัวอยู่แล้ว ส่วนลูกหลานบ้านอื่นเขาดี เราผิดตั้งแต่เกิดมาด้วยซ้ำ รู้ไหมมันเหนื่อยนะเว้ย พอจะกินเข้าไปเราดันมีแวปนึ่งขึ้นมาว่าอย่าพึ่งตาย ต้องทำให้เห็นว่าคนแบบเราถึงจะดีสู้คนอื่นไม่ได้ แต่เราต้องสู้ต่อไป สักวันสักวันที่อันไม่ต้องเป็นภาระใครและทำให้ทุกคนในบ้านสบายได้ จำไว้นะอัน ใจเรามันพังไปหมดแล้วแต่คนในครอบครัวไม่รู้เลย เพราะคนในครอบครัวมีแต่ทำร้ายจิตใจ เคยมีสักคำไหมที่ว่าเรียนเหนื่อยไหม วันนี้เป็นไงบ้าง ...... ฮ่าๆๆ พอละ เรื่องชีวิตของอัน ต่อไปจะเป็นเรื่องฟามฮักกละเน้ออออ😍