กระทู้ผ่านมาเราก็ตั้งประมาณนี้ แต่จะมาอัพเดทอาการ
อาการที่เป็นตอนนี้ไม่ดีขึ้นเลยค่ะ เราไปหาหมอ หูคอจมูก ก็เหมือนเดิมเขาบอกกรดไหลย้อนแต่ เราก็เริ่มปรับการกินนะคะ ทั้งกินยาขมิ้น กินน้ำยางกล้วย กล้วยดิบ อมน้ำมันมะพร้าว กินน้ำมันมะพร้าว
แปรงฟันวันละ3-4ครั้ง ใช้น้ำเกลือ ล้างจมูก กลั้วคอทุกเช้า
ไม่ดีขึ้นเลยกินลูกอมทุกวันแม้ไม่ช่วยแต่ก็กินให้สบายใจกลายเป็นคนติดลูกอมถ้าวันไหนไม่มีก็จะเหมือนคนบ้าลุกลี้ลุกลน ไม่มีสมาธิ ตอนนี้เหลือหมอเดียวที่ไม่ได้ไปหาคือจิตแพทย์ ทุกครั้งที่กลับจากทำงานคือเครียดและเหนื่อย บางวันจิตตกถึงขั้นนั่งน้ำตาไหลพูดกับตัวเองว่าเพราะอะไร ทำไมวนไปวนมาไม่เข้าใจเหมือนกัน บางวันเครียดจนต้องนั่งสมาธิให้จิตใจสงบ ทุกวันนี้คือใครชวนไม่ไปไหนไม่เคยไปไม่เคยพบญาติ งานแต่ง งานบวช ญาติเขาก็ด่าเราฝากแม่มาว่าไม่เอาญาติที่จริงแรงกว่านั้น จริงๆอายุเราจะ30แล้วควรคิดได้แล้วควรแยกได้แล้วแต่ทุกครั้งที่เจอปฎกิริยาจากคนรอบข้างความมั่นใจมันก็หดหายไปหมดหลบตาทุกคนที่มองมาไม่กล้าแม้กระทั่งสบตา มันทำให้ต้องสร้างกำแพงขึ้น ระยะเวลา1ปีคืออกจากบ้านแค่หาหมอกับออกไปทำงานแล้วก็กลับมีแวะเซเว่นตลาดบ้างปะปลาย ส่วนมาก็สั่งเดลิเวอร์ มันทรมารมากเลยนะคะที่เป็นแบบนี้ จากที่เป็นโรคปากเหม็นแล้วคิดว่าตัวเองเริ่มจะเป็นโรคจิตในการกลัวคน ผู้คนที่พร้อมพบเจอได้ก็แค่คนที่ทำงานที่นินทาหรือด่าแนบทุกวัน กลายเป็นว่าความชินทำให้เราอยู่ได้ แต่ต้องเป็นคนที่พบเจอบ่อยๆ บ้างครั้งต่อให้คนๆนั้นด่าเราทุกวันแม้เราจะไม่เอาเก็บมาคิดแต่มันก็มีบ้างวันที่เราเอาคำพูดนั้นเข้ามาเก็บมาเครียดพยามบอกตัวเองเดี๋ยวก็หาย มันก็มีบ้างคนที่เข้าใจเราโดยเฉพาะป้าๆบ้างคน10คนจะมีสัก1คนที่เข้าใจเราเพราะเขาเห็นเราแปรงฟันทุกวันในห้องน้ำที่ทำงาน ทุกครั้งถ้าเข้าห้องน้ำแล้วเจอป้าเขานะรู้สึกสบายใจเลยยิ้มให้จนลืมเลยว่าปากเหม็น555
แต่ก็จะพยายามหาทางรักษาต่อไปค่ะแม้บางครั้งจะท้อและหยุดไปบ้างแต่การกินยางน้ำต้นกล้วยกับกล้วยดิบคงจะไม่ทำอีกแล้วรสชาติโครตแย่กว่าอมยาเม็ด
ที่มาตั้งกระทู้วันนี้คือเก็บกดไม่รู้จะคุยกับใครเลยอยากระบายเพื่อจะมีคนเห็นใจ แล้วก็มีจริงๆจากกระทู้ที่ผ่านมา
ขอบคุณทุกคนที่เคยให้คำแนะนำนะคะ บอกเลยคนที่แนะนำมาแม้ไม่ได้ตอบแต่เอาคำแนะนำไปทดลอง
ปากเหม็น จนกลัวการเข้าสังคม
อาการที่เป็นตอนนี้ไม่ดีขึ้นเลยค่ะ เราไปหาหมอ หูคอจมูก ก็เหมือนเดิมเขาบอกกรดไหลย้อนแต่ เราก็เริ่มปรับการกินนะคะ ทั้งกินยาขมิ้น กินน้ำยางกล้วย กล้วยดิบ อมน้ำมันมะพร้าว กินน้ำมันมะพร้าว
แปรงฟันวันละ3-4ครั้ง ใช้น้ำเกลือ ล้างจมูก กลั้วคอทุกเช้า
ไม่ดีขึ้นเลยกินลูกอมทุกวันแม้ไม่ช่วยแต่ก็กินให้สบายใจกลายเป็นคนติดลูกอมถ้าวันไหนไม่มีก็จะเหมือนคนบ้าลุกลี้ลุกลน ไม่มีสมาธิ ตอนนี้เหลือหมอเดียวที่ไม่ได้ไปหาคือจิตแพทย์ ทุกครั้งที่กลับจากทำงานคือเครียดและเหนื่อย บางวันจิตตกถึงขั้นนั่งน้ำตาไหลพูดกับตัวเองว่าเพราะอะไร ทำไมวนไปวนมาไม่เข้าใจเหมือนกัน บางวันเครียดจนต้องนั่งสมาธิให้จิตใจสงบ ทุกวันนี้คือใครชวนไม่ไปไหนไม่เคยไปไม่เคยพบญาติ งานแต่ง งานบวช ญาติเขาก็ด่าเราฝากแม่มาว่าไม่เอาญาติที่จริงแรงกว่านั้น จริงๆอายุเราจะ30แล้วควรคิดได้แล้วควรแยกได้แล้วแต่ทุกครั้งที่เจอปฎกิริยาจากคนรอบข้างความมั่นใจมันก็หดหายไปหมดหลบตาทุกคนที่มองมาไม่กล้าแม้กระทั่งสบตา มันทำให้ต้องสร้างกำแพงขึ้น ระยะเวลา1ปีคืออกจากบ้านแค่หาหมอกับออกไปทำงานแล้วก็กลับมีแวะเซเว่นตลาดบ้างปะปลาย ส่วนมาก็สั่งเดลิเวอร์ มันทรมารมากเลยนะคะที่เป็นแบบนี้ จากที่เป็นโรคปากเหม็นแล้วคิดว่าตัวเองเริ่มจะเป็นโรคจิตในการกลัวคน ผู้คนที่พร้อมพบเจอได้ก็แค่คนที่ทำงานที่นินทาหรือด่าแนบทุกวัน กลายเป็นว่าความชินทำให้เราอยู่ได้ แต่ต้องเป็นคนที่พบเจอบ่อยๆ บ้างครั้งต่อให้คนๆนั้นด่าเราทุกวันแม้เราจะไม่เอาเก็บมาคิดแต่มันก็มีบ้างวันที่เราเอาคำพูดนั้นเข้ามาเก็บมาเครียดพยามบอกตัวเองเดี๋ยวก็หาย มันก็มีบ้างคนที่เข้าใจเราโดยเฉพาะป้าๆบ้างคน10คนจะมีสัก1คนที่เข้าใจเราเพราะเขาเห็นเราแปรงฟันทุกวันในห้องน้ำที่ทำงาน ทุกครั้งถ้าเข้าห้องน้ำแล้วเจอป้าเขานะรู้สึกสบายใจเลยยิ้มให้จนลืมเลยว่าปากเหม็น555
แต่ก็จะพยายามหาทางรักษาต่อไปค่ะแม้บางครั้งจะท้อและหยุดไปบ้างแต่การกินยางน้ำต้นกล้วยกับกล้วยดิบคงจะไม่ทำอีกแล้วรสชาติโครตแย่กว่าอมยาเม็ด
ที่มาตั้งกระทู้วันนี้คือเก็บกดไม่รู้จะคุยกับใครเลยอยากระบายเพื่อจะมีคนเห็นใจ แล้วก็มีจริงๆจากกระทู้ที่ผ่านมา
ขอบคุณทุกคนที่เคยให้คำแนะนำนะคะ บอกเลยคนที่แนะนำมาแม้ไม่ได้ตอบแต่เอาคำแนะนำไปทดลอง