ผมท้อกับคำพูดของคนเป็นพ่อ

ผมอยากหาที่ระบาย ผมอึดอัด ผมท้อ ผมเหนื่อยกับสิ่งที่พ่อผมทำใส่ผม คือพ่อบังคับผมไปสมัครสอบงานราชการแห่งนึง สอบข้อเขียนผ่านต่อไปคือทดสอบร่างกาย แต่ผมอ้วนน้ำหนัก105ไม่เคยออกกำลังกาย  พอรู้ว่าผมสอบผ่านพ่อก็ให้ผมออกจากงานที่ทำอยู่ มาให้ผมวิ่ง วิดพื้น ลุกนั่งในระยะเวลาแค่2เดือน ผมทำเต็มที่แล้ว แต่สิ่งที่พ่อผมพูดใส่คือมีปัญญาทำได้แค่นี้เหรอ ยังไม่ถึงครึ่งที่เขากำหนดเลย ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ชีวิตจะไปทำอะไรได้ คือทั้งที่ผมพยายามเต็มที่แล้วผมเสียใจขนาดคิดทำร้ายตัวเอง ผมรู้ว่าเขาหวังดีอยากให้ได้งานดีๆ ผมก็อยากทำให้เขาสมหวังแต่ร่างกายผมไม่พร้อมแถมพึ่งสอบครั้งแรก พูดเหมือนผมสอบครั้งนี้ไม่ผ่านชีวิตผมก็ไม่มีค่าอะไร  ผมอยากหาที่ปรึกษาผมเหนื่อย