ย้อนไปเมื่อ13ปีที่แล้ว ตอนอายุ13ค่ะ ซึ่งตอนนั้นพ่อแม่มาทำอาชีพกรีดยางรับจ้าง ค่ะ ใน อ.ปะทิว จ.ชุมพร เรากับน้องอีก2คน ก็ย้ายจากต่างจังหวัดมาเรียนที่นี่ค่ะ จากเด็กอีสานสู่ดินแดนภาคใต้ที่ไม่เคยเห็นทะเลก็ได้เจอทะเล เจอภูเขา และมาเจอบรรยากาศที่มีแต่ต้นไม้เขียวขจีไปหมด ขอพูดถึงสวนยางที่เราอยู่นะคะ บ้านที่พักอาศัยอยู่ห่างจากถนนใหญ่ประมาณ3-4 กิโลค่ะ ทางเข้าบ้านจะเต็มไปด้วยต้นยางที่ร่มรื่นไปหมด บ้านมีไฟฟ้าแต่ไม่มีน้ำประปาใช้ค่ะ บ้านที่อาศัยอยู่จะมี2ห้อง ห้องแรกจะเอาไว้เก็บยางแผ่นที่แห้งแล้ว ส่วนห้องที่สองเป็นห้องที่นอนกันค่ะ เนื่องจากห้องนอนจะเล็กไปหน่อย พ่อเลยทำเตียงจากไม้ไผ่ มุงหลังคาด้วยสังกะสีไว้นั่งเล่น นั่งกินข้าว และนอนเล่นกัน ส่วนห้องน้ำไม่มี (เวลาขับถ่ายอาศัยขุดดินกันค่ะ5555)
ทุกๆวันเราจะตื่นหกโมงเช้า ถือถังใบหนึ่งและไม้ที่เขาใช้เก็บน้ำยาง (เราไม่รู้ไม้นั้นเขาเรียกว่ากันอะไร) ถ้าเวลาไปโรงเรียนจะเดินเก็บน้ำยางจนถึง06.50 แล้วเข้าบ้านไปอาบน้ำ กินข้าว แต่งตัวไปโรงเรียนให้เรียบร้อย และรอแม่ไปส่งโรงเรียน 07.30 ถ้าวันหยุดก็จะเก็บน้ำยางช่วยพ่อแม่จนเสร็จ
พอเวลาเลิกเรียน เรากับน้องก็จะขอพ่อแม่ไปเล่นน้ำ ซึ่งสวนยางจะติดกับสวนปาล์ม เดินลัดไปหน่อยจะมีธารน้ำที่ไหลผ่าน น้ำจะใสมาก มองเห็นหินใต้น้ำ มองเห็นปลา บรรยากาศจะเงียบสงบมากๆ ได้ยินเสียงนก เสียงน้ำไหลคือฟินมากๆ พอเล่นน้ำเสร็จ เรากับน้องก็จะไปตักน้ำใส่ตุ่มกัน เพื่อเอาไว้อาบไว้ใช้กัน
เวลาจะไปตักต้องเอาถังหลายๆใบใส่รถเข็น3ล้อ เดินไปที่บ่อน้ำซึ่งจะเป็นบ่อที่กลมๆเล็กๆ ลึกๆ ห่างจากบ้านประมาณเกือบๆครึ่งกิโล เราจะเอาเชือกผูกกับถังหย่อนลงไปในบ่อ ตักน้ำแล้วค่อยๆดึงขึ้นมาเทใส่ถังจนเต็ม เเล้วเข็นรถกลับบ้าน และก็ต่อด้วยรดน้ำผักที่พ่อเป็นคนปลูก พ่อจะปลูกผักที่ใช้ทำกับข้าวทุกวัน แทบจะไม่ได้ไปซื้อที่ตลาดเลย ปลูกอะไรก็สวยไปหมด ส่วนแม่ก็จะซักเสื้อผ้าให้ แล้วเรากับน้องก็เป็นคนมาตากเสื้อผ้า ตอนเย็นแม่ก็จะทำกับข้าวให้กิน เราก็จะได้กินข้าวพร้อมกันทุกวัน ดูโทรทัศน์ด้วยกัน และก็นอนด้วยกันทุกวัน พอเวลาตี2ตี3พ่อกับแม่ก็ต้องออกไปกรีดยางกัน เรากับน้องก็นอนด้วยกันไป ครอบครัวเราจะเป็นแบบนี้ทุกวัน จนเราอายุย่าง15 ก็ย้ายโรงเรียนมาเรียนที่อีสานบ้านเกิด เพราะพ่อแม่เลิกทำอาชีพนี้ มาทำอาชีพค้าขายกัน เราเลยถือว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มีความสุข ถึงแม้จะไม่ได้สบายแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นทั้งสภาพสิ่งแวดล้อมที่ดีและอบอุ่นจากครอบครัว มันเป็นความทรงจำที่ดีมากๆสำหรับเราเลยค่ะ เพื่อนๆมีความทรงจำวัยเด็กๆที่ประทับใจก็มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ
ความทรงจำในวัยเด็ก
ทุกๆวันเราจะตื่นหกโมงเช้า ถือถังใบหนึ่งและไม้ที่เขาใช้เก็บน้ำยาง (เราไม่รู้ไม้นั้นเขาเรียกว่ากันอะไร) ถ้าเวลาไปโรงเรียนจะเดินเก็บน้ำยางจนถึง06.50 แล้วเข้าบ้านไปอาบน้ำ กินข้าว แต่งตัวไปโรงเรียนให้เรียบร้อย และรอแม่ไปส่งโรงเรียน 07.30 ถ้าวันหยุดก็จะเก็บน้ำยางช่วยพ่อแม่จนเสร็จ
พอเวลาเลิกเรียน เรากับน้องก็จะขอพ่อแม่ไปเล่นน้ำ ซึ่งสวนยางจะติดกับสวนปาล์ม เดินลัดไปหน่อยจะมีธารน้ำที่ไหลผ่าน น้ำจะใสมาก มองเห็นหินใต้น้ำ มองเห็นปลา บรรยากาศจะเงียบสงบมากๆ ได้ยินเสียงนก เสียงน้ำไหลคือฟินมากๆ พอเล่นน้ำเสร็จ เรากับน้องก็จะไปตักน้ำใส่ตุ่มกัน เพื่อเอาไว้อาบไว้ใช้กัน
เวลาจะไปตักต้องเอาถังหลายๆใบใส่รถเข็น3ล้อ เดินไปที่บ่อน้ำซึ่งจะเป็นบ่อที่กลมๆเล็กๆ ลึกๆ ห่างจากบ้านประมาณเกือบๆครึ่งกิโล เราจะเอาเชือกผูกกับถังหย่อนลงไปในบ่อ ตักน้ำแล้วค่อยๆดึงขึ้นมาเทใส่ถังจนเต็ม เเล้วเข็นรถกลับบ้าน และก็ต่อด้วยรดน้ำผักที่พ่อเป็นคนปลูก พ่อจะปลูกผักที่ใช้ทำกับข้าวทุกวัน แทบจะไม่ได้ไปซื้อที่ตลาดเลย ปลูกอะไรก็สวยไปหมด ส่วนแม่ก็จะซักเสื้อผ้าให้ แล้วเรากับน้องก็เป็นคนมาตากเสื้อผ้า ตอนเย็นแม่ก็จะทำกับข้าวให้กิน เราก็จะได้กินข้าวพร้อมกันทุกวัน ดูโทรทัศน์ด้วยกัน และก็นอนด้วยกันทุกวัน พอเวลาตี2ตี3พ่อกับแม่ก็ต้องออกไปกรีดยางกัน เรากับน้องก็นอนด้วยกันไป ครอบครัวเราจะเป็นแบบนี้ทุกวัน จนเราอายุย่าง15 ก็ย้ายโรงเรียนมาเรียนที่อีสานบ้านเกิด เพราะพ่อแม่เลิกทำอาชีพนี้ มาทำอาชีพค้าขายกัน เราเลยถือว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มีความสุข ถึงแม้จะไม่ได้สบายแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นทั้งสภาพสิ่งแวดล้อมที่ดีและอบอุ่นจากครอบครัว มันเป็นความทรงจำที่ดีมากๆสำหรับเราเลยค่ะ เพื่อนๆมีความทรงจำวัยเด็กๆที่ประทับใจก็มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ