นิยายเรื่องเชือกพันธนาการ ตอนที่.0

            นี่เป็นคำพูดของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีอาการเป็นโรคซึมเศร้า ไม่มีใครรู้และเข้าใจว่าในชีวิตเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง หลายๆคนอาจมองว่าเรื่องของเธอเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับเธอ การที่จะผ่านเรื่องเหล่านั้นไปมันไม่ใช่เรื่องง่าย     

            คืนหนึ่งที่เงียบสงัด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงของดวงดาว ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงในห้องมืดๆ มองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างบานหนี่ง เธอนั่งร้องไห้ และน้อยใจกับโชคชะตาของเธอ

       "ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะเข้มแข็ง ให้เหมือนคนอื่น ฉันไม่อยากอ่อนแอแบบนี้ แต่ฉันไม่รู้จะทำไง เพราะฉันเกิดมาแบบนี้ อยากจะเล่าให้ใครฟัง แต่ก็เหมือนไม่มีใคร ฉันไม่ได้หน้าตาดี หุ่นดี สมองดี หรือเก่งแบบใคร ๆ เงินทองอะไรก็ไม่มี ดูแลพ่อแม่ก็ไม่ได้ ฉันผิดมากใช่ไหม ผิดใช่ไหมที่เกิดมา  ดวงจันทร์เจ้าขา พาฉันออกไปจากโลกใบนี้ได้ไหม " หญิงสาวพูดกับดวงจันทร์ด้วยความเศร้า อ้อนวอนกับดวงจันทร์ราวกับดวงจันทร์จะให้พรที่ยิ่งใหญ่ น้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย หญิงสาวใช้เวลาสักพักคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา และไม่นานหญิงสาวผู้นั้นก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการฆ่าตัวตาย... ในคืนนั้น
“ตื่นได้แล้วยัยหนู ตื่นขึ้นมาได้แล้ว” เสียงของชายแก่ที่กำลังปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากนิทรา

"!! คุ..คุ..คุณ เป็นใคร? หญิงสาวลืมตาขึ้นมา ด้วยสายตาที่พร่ามัว พร้อมทั้ง ถามชายแก่แปลกหน้า ด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ

"ตาก็เป็นตานี่แหละ" ชายแก่ตอบด้วยคำพูดสั้นๆ

"แล้วที่นี่ที่ไหน? หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" หญิงสาวตอบเมื่อภาพที่เห็นอยู่เบี้องหน้าไม่คุ้นตา

"ฟังที่ตาจะพูดนะ ที่นี่เป็นบ้านของตา ตาจะยังไม่อธิบายอะไรตอนนี้ แต่ตาคือผู้ที่จะยื่นข้อเสนอให้หนู แล้วหนูก็คิดและตัดสินใจเอา ว่าจะรับข้อเสนอของตาไหม"ชายแก่พูดด้วยน้ำเสียงอันเรียบ

"ข้อเสนอของตา คืออะไรคะ"หญิงสาวถามชายแก่กลับทันที พร้อมลุกขึ้นมานั่งบนเตียง

"หนูอยากเข้มแข็งใช่ไหม" ชายแก่ถามหญิงสาวกลับแทนที่จะตอบคำตอบที่เธอถามไป

"ใช่ค่ะ หนูอย่างเข้มแข็ง หนูอยากมีทุกอย่างที่หนูต้องการ หนูอย่างจะสู้กับคนที่
คิดร้ายหนูได้ หนูไม่อยากอ่อนแอแบบนี้" หญิงสาวตอบกลับชายแก่ด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา
               หญิงสาวคนนี้เธอชื่อ เพียง อายุ25 ปี เธอทำงานได้หลายปีแล้ว การทำงานของเธอก็เต็มไปด้วยความกดดัน  โดนว่าโดนด่าเป็นประจำทั้ง ๆที่บางทีเธอก็ไม่ได้ผิดแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะเถียง นี่แหละคือความอ่อนแอของเธอ เธอไม่กล้าที่จะทำอะไรสักอย่าง เพราะกลัวที่จะผิดพลาด  เธอเครียดแต่ก็ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ ไม่ว่าจะคนที่บ้านหรือเพื่อนก็ตาม เพราะกลัวว่าเขาจะเครียดไปด้วยจึงเลือกที่จะเก็บไว้คนเดียว เธออาศัยอยู่กับแม่ และพ่อเลี้ยง แม่ดูแลเธอดีมากถึงแม้ว่าเราจะฐานะไม่ดี แต่ก็มีกินมีใช้ ไม่ได้เดือนร้อนอะไร ส่วนพ่อเลี้ยงก็ดีกับเธอ เพราะเห็นเธอมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งทุกอย่างมันเปลี่ยนไป และมันก็ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม

"พ่อ!! พ่อเข้ามาในห้องเพียงทำไม" เพียงถามพ่อเลี้ยงด้วยความตกใจ เพราะเพียงเพิ่งกลับขึ้นมาหลังจากลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่างเสร็จ และพบว่าพ่อเลี้ยงยืนอยู่ในห้อง

"พ่อแค่จะมาดูว่าเสียงอะไรในห้อง"พ่อเลี้ยงตอบกลับทันที

"ก็แค่เสียงกาต้มน้ำ ไม่มีอะไรหรอก พ่อออกไปเถอะ" เพียงบอกพ่อเลี้ยงด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน แต่ก็พยายามทำเหมือนไม่มีอะไร

"เพียงกลัวอะไรพ่อเหรอ" พ่อเลี้ยงถามเพียง แล้วค่อยๆเดินเข้ามาหาเพียง และคว้าแขนเพียง เพียงสะบัด แล้ววิ่งลงมาชั้นล่าง 

พ่อเลี้ยงก็ตามลงมา และจับแขนเพียงอีกรอบ ทั้งยังบอกเพียงว่าอย่าร้อง  พ่อเลี้ยงจับเพียงลงบนโซฟาทั้งยังก้มหน้าเข้ามาซุกไซ้ซอกคอ เพียงร้องไห้ แล้วพูดว่า

"พ่อ พ่อจะทำอะไรเพียง ปล่อยนะปล่อยเพียงนะ ถ้าไม่ปล่อยเพียงจะฟ้องแม่" เพียงตั้งสติแล้วพูดกับพ่อเลี้ยงด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และใบหน้าเปื้อนน้ำตา
 พ่อเลี้ยงหยุดชะงัก แล้วปล่อยเพียงหลังจากที่เพียงพูดจบ เพียงได้โอกาสรีบวิ่งขึ้นห้องแล้วล็อคประตูทันที และโทรหาแม่เพราะแม่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด

"ฮาโหลแม่ พ่อจะทำอะไรเพียงก็ไม่รู้ เหมือนจะข่มขืนเพียง" เพียงบอกแม่ด้วยเสียงที่สั่นแทบฟังไม่ได้ศัพท์ถึงเรื่องราวที่พ่อเหมือนจะทำอะไรเพียง

"ใจเย็นก่อนเพียง พ่อเขาทำอะไร" แม่ถามเพียงกลับทันทีเพราะฟังไม่รู้เรื่อง

"พ่อจะข่มขืนเพียง" เพียงกลั้นสะอึกและพูดให้แม่ฟังชัดๆ

"อะไรนะเพียงอย่ามาโกหกแม่ พ่อเขาไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น" แม่ขึ้นเสียงใส่เพียงเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่เพียงพูด

"นี่แม่ไม่เชื่อเพียงเหรอ" เพียงหยุดร้องไห้แล้วถามแม่กลับไป

"ไม่ใช่แม่ไม่เชื่อนะเพียง แต่ก็ต้องฟังพ่อเขาด้วยไหม แม่ว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดกัน พ่อเขาไม่เคยมีนิสัยแบบนี้" แม่พูดถึงพ่อเลี้ยงด้วยน้ำเสียงที่ดูเรียบกว่าเดิม

"เอาหน้ามาถูคออย่างแบบเนี้ยย แบบเนี้ยย จะเข้าใจผิดได้ไง ถ้าแม่จะฟังก็ไปฟังคนของแม่เถอะ"เพียงพูดใส่แม่พร้อมใช้มือตีที่คอตัวเองซ้ายขวาและเพียงก็กดวางสายไป

เพียงวางสายของแม่ แล้วนั่งร้องไห้ด้วยความน้อยใจ เวลาผ่านไปสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เพียงกดรับสายแต่ไม่ได้พูดอะไร

"เพียงแม่คุยกับพ่อแล้วนะ” แม่บอกเพียงด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เพียงก็ตอบกลับว่า อืมม... คำเดียว

"พ่อเขาบอกกับแม่ว่าได้ยินเสียงแปลกๆในห้องเพียงเลยเข้าไปดู เห็นกาต้มน้ำดังอยู่เลยจะไปปิด แต่พอ เพียงเข้ามาก็ทำเหมือนตกใจ พ่อเขาเลยคว้าแขนเพื่อที่จะคุย แต่เพียงก็วิ่งหนีพ่อเขาลงมาข้างล่าง พ่อเลยตามลงมาแล้วจะบอกเพียงว่าอย่าเปิดกาต้มน้ำทิ้งไว้ถ้าไม่อยู่ในห้องเดี๋ยวมันจะไหม้บ้าน เรื่องมันไม่มีอะไรเลยเพียง มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะลูก" แม่พูดอธิบายกับเพียงอย่างยืดยาวในสิ่งที่พ่อเขาเล่าให้แม่ฟัง

"แม่เชื่อที่พ่อพูดทุกอย่าง แต่ไม่เชื่อที่เพียงพูด เพียงเข้าใจแล้วแม่ เพียงเข้าใจแล้ว" เพียงตอบกลับแม่ไปเพราะถึงเพียงจะพูดอะไรไปแม่ก็ไม่เชื่อสิ่งที่เพียงพูดอยู่ดี

"เพียง เพียงต้องเข้าใจแม่นะตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อเขาไม่เคยมีนิสัยแบบนี้ เขาคือคนที่อยู่ข้างแม่มาโดยตลอด แม่ขาดเขาไม่ได้ ถ้าแม่ให้พ่อเขาย้ายออกก็ได้ ถ้าทำให้ลูกสบายใจ แต่แม่ขอบอกนะ ว่าแม่จะไปอยู่กับพ่อเขาด้วย" แม่พูดกับเพียงด้วยน้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย

"ได้แม่ แม่กับพ่อไม่ต้องไปไหนหรอก อยู่กันแบบเดิมนี่แหละ เพียงผิดเอง" เพียงตอบกับแม่ด้วยความน้อยใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากผู้เป็นแม่

"อยู่กับแบบเดิม เพียงจะอยู่ได้เหรอลูก" แม่พูดกับเพียงด้วยน้ำเสียงดูสั่นๆ

"ได้ไม่ได้ แต่แม่ก็ต้องการให้มันเป็นแบบนี้นิ แล้วจะให้เพียงทำยังไง แม่ก็รู้ว่าเพียงเองก็ไม่เหลือใคร เพียงก็มีแต่แม่ ทำทุกอย่างก็เพื่อแม่" เพียงพูดกับแม่เพื่อที่จะทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบๆไป

"ขอบใจนะเพียง ที่ทำเพื่อแม่ งั้นแค่นี้ก่อนนะแม่ต้องทำงานแล้ว" พูดจบแม่ก็วางสายของเพียงไป

            ตั้งแต่วันนั้น สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือใจของคน ความเชื่อมั่น ความไว้ใจก็ไม่เหลืออีกต่อไป แม้แต่ความรักของแม่ก็ไม่ได้มีไว้สำหรับเพียง และความรักเพียงที่มีต่อแม่ก็ไม่เหมือนเดิม สิ่งที่คิดว่าแม่จะอยู่เคียงข้างเพียง มันกลับไม่เป็นแบบที่เพียงคิด สุดท้ายแล้วสิ่งที่เพียงทำไปมันเป็นเหมือน "เสียงสะท้อน" ที่ย้อนกลับ แม้เพียงจะตะโกนอะไรออกไปไกลเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเพียงสักคน

            เพียงเหมือนใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวบนโลก ไม่ค่อยพูดจากับใคร มีอะไรก็เก็บมันเอาไว้ เหมือนระเบิด ที่รอเวลาระเบิดออกมา จนวินาทีสุดท้าย เพียงก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อจบปัญหาทุกอย่าง ที่เพียงทนมานานแสนนาน 

 
"เรื่องที่ผ่านมามันเลวร้ายสำหรับหนูมากเลยใช่ไหม" ตาถามเพียงเมื่อเห็นนั่งร้องไห้กับเรื่องราวที่ผ่านมา

"สำหรับคนอื่นเขาอาจจะทนได้นะตา แต่สำหรับหนู การอยู่ ที่เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลก มันโครตทรมานเลยนะตา" เพียงพูดกับตา ด้วยเสียงสะอื้นและมีน้ำตาบนใบหน้า

"เอาละ หยุดร้องไห้แล้วมาฟังข้อเสนอของตานะ" ตาบอกกับเพียงด้วยน้ำเสียงที่ดูอบอุ่น

"ข้อเสนอของตา คืออะไรเหรอคะ"เพียงถามตากลับเพราะอยากรู้ข้อเสนอของตาที่รอมานาน

"ตาจะมอบเงิน อำนาจ และทุกอย่างที่หนูต้องการ แต่.... หนูต้องช่วยตา" ตาบอกข้อเสนอของตากับเพียง

"ช่วย!   ช่วยเรื่องอะไรคะ" เพียงถามตาด้วยน้ำเสียงที่ดูสงสัย เพราะไม่รู้ว่าตาจะให้ช่วยเรื่องอะไร

"ช่วยตาทุกอย่างเท่าที่ตาต้องการ" ตาพูดกับเพียงด้วยน้ำเสียงที่ดูเข้มและหนักแน่นเน้นกว่าเดิม

"แต่หนูตายไปแล้ว จะช่วยตาได้ยังไงคะ" เพียงถามตาด้วยความสงสัยว่าคนที่ตายแล้วจะช่วยคนอื่นได้ยังไง

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ตามตามาสิ" ตาพาเพียงเดินมายังห้องห้องหนึ่งที่ติดอยู่กับห้องที่เพียงอยู่เมื่อสักครู่ ภาพที่เพียงเห็นตรงหน้าคือ ผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง เธอสวย และหุ่นดีมาก

"เห็นร่างนี้ไหม ถ้าหนูตกลงช่วยตา ร่างนี้ก็จะเป็นของหนู" ตาบอกกับเพียงและชี้ไปยังผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง

"หนูจะไปอยู่ในร่างนี้ได้ยังไง" เพียงถามตากลับเพราะไม่เชื่อว่ามันจะเป็นไปได้

"ตามีวิธีของตา ตาทำได้ เพียงแค่หนูตกลง ทุกอย่างก็ต่างฝ่ายต่างได้ หนูก็จะได้ทุกอย่างที่หนูต้องการไป แล้วตาก็ได้สิ่งที่ตาต้องการเหมือนกัน" ตาพูดกับเพียงด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง

     เพียงนึกถึงช่วงเวลาในชีวิตที่ผ่านมาว่าตัวเองต้องเจอ ต้องทนกับอะไรมาบ้าง การที่จะรับข้อเสนอของตาก็ไม่น่าจะเลวร้ายอะไร ถ้าแลกกับสิ่งตัวเองต้องการก็น่าจะคุ้ม

"ตกลงค่ะตา เพียงอยากเริ่มต้นใหม่อีกสักครั้ง" เพียงบอกกับตา เมื่อคิดทบทวนทุกอย่างดีแล้ว

"ได้เวลาเริ่มต้นแล้ว" ตาพูดแล้วหัวเราะด้วยเสียงที่ดังกังวาน ทำให้เพียงรู้สึกขนลุกซู่ เพราะมันเป็นเสียงหัวเราะที่เหมือนจะแอบแฝงด้วยอะไรบางอย่าง
ฉับพลัน แสงสีขาวก็สาดส่องไปทั่วห้อง และมีมือของใครสักคนพลักเพียงไปยังร่างผู้หญิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง และแล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป