เรากับแฟนคบกันมาปีกว่าแล้วค่ะ ก่อนหน้านี้เราทำงานเป็น PR ร้านเหล้ากึ่งคาราโอเกะ แล้วแฟนเราเป็นผู้จัดการร้าน 
พอคบกัน (แบบงงๆ) เค้าก็เริ่มจะเข้ามายุ่งกับงานเรา โกรธ งอน ไม่พอใจที่เรานั่งกับลูกค้า เราเข้าใจและรู้ตัวว่ามีแฟนแล้ว เราก็พยายามไม่อะไร แค่ชงเหล้าเอนเตอร์เทนแบบร้องเต้นมากกว่านั่งให้ลูกค้ากอด เวลาเจอลูกค้านิสัยไม่ดีเราก็ stop drink (คือหยุดเอนเตอร์เทน) 
แต่เค้าก็ยังตึงๆ บึ้งๆ ทำให้เราทะเลาะกันบ่อยๆ เค้าอายุมากกว่าเรา 2 ปี เค้า 24 เรา 22 เค้าเพิ่งจบส่วนเรากำลังเรียน 
ตั้งแต่ทำงานเราก็ไม่เคยขอเงินที่บ้านเลย ค่ากิน ค่าหอเราจ่ายเอง ถ้าเหลือก็ส่งให้ที่บ้านด้วย
แต่พอคบกับเค้า ด้วยเจ้าของร้านที่เป็นพี่เค้ากลัวเค้าจะเสียการเสียงาน เลยให้เรามาเป็นแคชเชียร์+ ช่วยเสิร์ฟถ้าคนเยอะจัดๆ แต่เงินก็ได้น้อยลงจากวันละ 1000+ เหลือวันละ 300
เราก็สบายใจนะไม่ต้องฝืนนั่งกับใครที่ไม่ใช่แฟน แต่ภาระค่าใช้จ่ายเราเยอะมากเพราะไม่อยากรบกวนที่บ้าน ส่วนแฟนได้วันละ 500 + โบนัส 
ปกติเวลากินอะไรเราออกช่วยกันครึ่งๆ เพราะเงินเค้าก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่ แล้วเค้าก็ส่งงวดรถด้วย เราเลยโอเค ไม่เป็นไร
บ้านเค้าอยู่ใกล้นะแต่เค้ามานอนหอกับเรา เข้าใจว่าเป็นแฟนแหละ แต่ค่าหอค่าของใช้อะไรเราจ่ายเองหมด ซักผ้าทำความสะอาดเราก็ทำหมด ถ้าไม่จอให้ช่วยคือไม่ช่วย...จริงๆ เราอยากเห็นความตั้งใจของเขาที่อยากช่วยเราอะแหละ พอเค้าถามเราก็บอกไปว่าไม่เป็นไรก็จริง แต่อีกใจเราก็คิดนะว่า ทำงานก็ทำพร้อมกัน เลิกงานก็เลิกพร้อมกัน ยิ่งมีเรียนเรายังต้องไปเรียนอีก เวลาเข้างานคือ ก่อนทุ่ม ถึง ตีสี่ตี่ห้า ยอกตรงๆ ว่าเหนื่อยมากนะ แต่ทำไมเขาถึงไม่คิดจะช่วยจริงๆ ทั้งๆ ที่พอเขาทำอะไรเราไม่เคยถามว่าให้ช่วยมั้ย เรายื่นมือเข้าช่วยตลอด 
เค้ามีปัญหาเราก็ช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็ให้คำแนะนำ ช่วยเป็นกำลังใจ ช่วยปลอบ แต่พอเป็นเราบ้างเค้ากลับทำท่าหนักใจ ถอนหายใจ แล้วบอกว่าสู้ๆ แค่นั้น
เวบาทะเลาะกัน เราเหนื่อย เราท้อ เราน้อยใจ จนถึงขั้นอยากเลิก พอเราบอกเหตุผลว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะเค้า แทนที่เขาจะรับฟังและคิดตามว่าเค้าผิดจริงมั้ย เค้ากลับหาว่าเป็นเราเองรึเปล่าที่คิดไปเอง
เสียใจมาก จนเราบอกเลิกไปหลายครั้ง เค้าก็กลับบอกขอโอกาศ ขอแก้ตัว จะพยายาม...ก็เหมือนจะดีขึ้นช่วงแรกๆ แต่พอมีปัญหาก็เหมือนเดิม
เราเกลียดนิสัยชอบโยนความผิดของเขามาก เขาไม่เคยพูดปกป้องเราเลย 
ถ้าเข้าร้านช้าโดนเจ้าของร้านดุ เค้าก็จะบอกว่ารอเรา ไปส่งเราไปนั่นไปนี่ ทั้งที่ความจริงแยกกันมาร้านก็ได้ แล้วเราต้องทำงานด้วยเรียนด้วย จ-ศ แล้วเวลาพักผ่อนแทบจะไม่มี 
ถามถึงข้อดี เวลาทะเลาะกันหรือเราไล่เค้าไปหาคนใหม่เค้าจะไม่ไปเลย ขอไปไหนหรือทำอะไรให้เกือบทุกเรื่อง (ยกเว้นเรื่องเงิน) บางวันอารมณ์ดีก็เอาใจ อ้อนบ้าง รับฟังบ้าง ช่วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้ พาเราไปเจอครอบครัว เจอญาติ เจอเพื่อน ชัดเจนตลอด หึงแรง ขี้หวง
แต่เรื่องความใส่ใจน้อยมาก สุภาพบุรุษไม่เท่าไหร่ 
เราบอกเงินไม่พอจะกลับไปทำ PR ได้มั้ย แล้วเราก็ขอให้เค้าแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ออก เพราะเรามีภาระ แต่เจ้าของร้านไม่อยากให้เราทำเพราะกลัวเราดับแหนทะเลาะกันแล้วเสียงาน เพราะขนาดเาเรามานั่งหลังเคาน์เตอร์แล้ว ยังมีปัญหาหึงหวงเวลาลูกค้าเด่าเราเข้ามาทักทาย 
เราจนใจจริง ๆ พอเราจะไปเขาก็กลับมาดี ทำซะเรารู้สึกผิดเพราะเค้าน่าสงสารมาก  ทำไงดีคะ ไม่รู้ว่าทุกวันนี้อยู่เพราะรัก เพราะห่วง หรือเพราะสงสาร เพราะเราก็ดูแลเค้ามาตลอด มีอะไรเราช่วยตลอด จนกลายเป็นความเคยชิน...แต่เราเองก็ต้องเดือดร้อนเหมือนกันง