พ่อแม่รักหนูบ้างไหม

เราเหนื่อย เราไม่ไหวแล้ว เราอยากหายไปที่ไหนสักที่ เราอยากหายไปให้ไกล แบบที่ไม่ต้องมีใครตามหาเราเจออีก การเกิดเป็นเรามันผิดมากเหรอ ทำไมทุครั้งที่เราร้องไห้เค้าถึงไม่เคยปลอบเราเลย ทำไมเค้าถึงเอาแต่พูดว่าร้องไห้อีกแล้วเหรอ อะไรๆก็เอาแต่ร้องไห้ ทำไมเราถึงไม่เคยโดนถามว่าเหนื่อยไหม ไหวหรือเปล่า กินข้าวหรือยัง บ้างเลย บางครั้งเราก็ต้องการแค่นี้เท่านั้นหรือว่ามันมากไปเหรอ หรือเราไม่คู่ควรกับคำถามแบบนี้ เราไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเค้าเคยรักลูกคนนี้กันบ้างหรือเปล่าเราแทบไม่เคยได้ทำอะไรที่เราอยากทำ หรือเรียนในสิ่งที่เราอยากเรียนเลย เราโดนคาดหวังว่าเราต้องเป็นแบบนี้เราต้องเป็นแบบนั้น เราเหนื่อย เราเหนื่อยมากๆ หรือเราต้องเป็นคนที่เก่งกว่านี้ เราต้องเก่งทุกๆเรื่องเลยใช่ไหม เค้าถึงจะรักเราบ้าง เราสงสัยมากเลย ถ้าเราไม่อยู่แล้ว ถ้าเราหายไปไกลแบบไม่กลับมาอีกเลย เค้าจะคิดถึงเด็กคนนี้บ้างไหม เค้าจะเสียใจไหม หรือเค้าจะไม่รู้สึกอะไรเลย เราว่าคงเป็นอย่างหลังแหละเนอะ ก็เด็กคนนี้มันผิดมาตลอดนี่ ก็เด็กคนนี้มันเฮงซวยนี่เนอะ ถ้าหายไปสักคนชีวิตเค้าคงดีกว่านี้