ใครเกลียดแม่ตัวเองบ้าง

อาจไม่ใช่ความรู้สึกว่าเกลียดจริงๆ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าทำไมแม่เราไม่เอาไหนเลย แม่รักแต่ตัวเอง ปากแม่ก็บอกว่ารักลูกๆ แต่ที่จริงแม่ก็รักตัวเองทั้งนั้นแหละ เราโตแล้วเราไม่ต้องการความรักจากแม่อีกก็ได้ แต่เราสงสารน้อง น้องยังต้องเรียนอยู่อีกอย่างเรียนรร.ประจำด้วย คือจะต้อมีผู้ปกครองทุกครั้งที่ไป รร คือพ่อเราเสียตั้งแต่8ปีที่แล้ว แล้วแม่ก็ไปแต่งงานใหม่ บ้านนั้นเขาก็ไม่ได้ชอบที่แม่ยังต้องวุ่นวายกับบ้านนี้อยู่ แม่แต่งงานและมีปัญหามาเรื่อยๆหลายๆครั้งที่แม่บอกว่าอยากเลิกอยากกลับมาอยู่กับลูก ตอนนั้นเราก็ปลอบแม่ไปว่าไหนๆก็แต่งแล้วก็อดทนไป ไม่ถึงปีแม่ก็เลิก กลับมาอยู่บ้าน แต่ก็ยังคุยกับคนนั้นที่เลิกกันมา เราก็บอกแม่ตลอดนะว่าไหนๆก็หย่าแล้ว อย่ากลับไปคุยกับเขาอีกเดี๋ยวบ้านเขาจะว่าเราได้ เพราะแม่เป็นคนหย่า แต่แม่ก็ยังคุยเรื่อยมา จนสุดท้ายเขาก็มาหาที่บ้านแม่ยังทำท่าจะกลับไปอีก บางทีอาจเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ที่เด็กอย่างเราอาจไม่เข้าใจ แต่เราสงสัยว่าทำไมแม่เราถึงใจโลเลอย่างนี้ ไม่มั่นคงสะเลย  แม่แต่งๆเลิกๆ ไม่สงสารความรู้สึกของลูกบ้างหรอ แม่ก็รักแต่ตัวเองอ่ะ สงสารน้อง ภายนอกน้องอาจดูไม่เป็นไร แต่หลายครั้งที่น้องก็มาปรับทุกข์และร้องไห้กับเราบ่อยๆ เราก็ได้แต่ปลอบน้องว่า ให้อดทนไม่ใช่ว่าเราจะเด็กตลอดไปสักวันเราก็จะโตเป็นนกที่กางปีกบินเองได้ ถึงแม่จะไม่ได้รักเราเท่าที่จะทำได้ แค่อย่างน้อยพี่น้องเรายังมีกันและกันก็พอแล้ว