ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ วันนี้อยากจะมาเล่าสู่เพื่อนๆพี่ๆฟัง
คือเรามีเพื่อนกลุ่มหนึ่งมีกันทั้งหมด5คน พวกเขาก็ดูจะไม่ค่อยสนใจเราตั้งแต่อยู่รร.แล้วละค่ะ เราเป็นเหมือนเด็กผญ.คนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีตัวตนในสายตาเพื่อนในกลุ่ม ไม่ว่าอะไรเรามักจะยอมเป็นเศษให้คนในกลุ่ม บางทีรายงานครูบอกกลุ่มละสี่คนเราก็มักจะยอมออกมากเพราะรู้ว่าคนในกลุ่มก็คงอยากให้เราอยู่กลุ่มอื่น ถึงมันจะไม่พูดเอ่ยออกมา แต่เราก็รู้ตัวดี บางทีนั่งเรียน มี4โต๊ะต่อแถวเราก็ยอมมานั่งข้างหลังแทน แต่ก็มีหลายครั้งที่สี่คนนั้นไม่สนใจเราที่นั่งอยู่ข้างหลังคุยก็คุยกันแค่สี่คน เวลาจะไปไหนก็ไม่เคยบอกเรา เราก็ทำได้แค่นั่งอยู่คนเดียว บางทีสี่คนนั้นเห็นว่าเรายอมทุกอย่าง จนบางทีสั่งเราทำให้ทุกอย่างเราต้องรับและทำ มีครั้งนึงทำงานกลุ่มละพอทำเสร็จต้องเก็บ มันก็พูดว่าแบบ กูไม่เก็บนะ พอเราบอกว่ากูก็ไม่เก็บ ทุกคนก็จะนิ่งเฉยแล้วก็กดดันให้เราต้องเก็บ สุดท้ายเราก็ต้องยอมทำ ทั้งๆที่เราช่วยงานก็เยอะพอสมควร เราเหมือนถูกมองว่าด้อย ใช้ไรก็ทำ เราทนกับความรู้สึกที่ไม่มีความสุขเลย แต่เพื่อนในกลุ่มก็ดูเหมือนจะไม่รู้ถึงความรู้สึกเราแม้แต่นิดเดียว เวลาเดินเราก็เดินคนสุดท้ายตลอด เดินคนเดียว บางทีเดินพร้อมเพื่อนแต่ก็โดนเบียด จนเราต้องยอมถอยมาเดินข้างหลัง เราโดนทำแบบนี้ตลอด จนชิน บางทีเราไม่พูดแต่เพื่อนคุยกันอยู่มันก็คุยกันจนลืมเราไปเลยบางที บางทีกลับบ้านมาก็มานั่งคิดว่าเพื่อนๆคงไม่อยากมีเราแล้วหละ รู้สึกเหมือนว่า ที่จริงแล้วที่เพื่อนคุยด้วยเนี่ยเพราะสงสารเรา สิ่งไหนที่เราชอบเพื่อนมักจะไม่เห็นด้วยทุกอย่างจริงๆ บางทีเราร้องไห้ต่อหน้าพวกมัน มันยังขำเลยอะทั้งๆที่เราต้องการกำลังใจต้องการมีคนปลอบใจไม่ใช่เสียงหัวเราะจากเพื่อนตัวเอง มีวันหนึ่งเราขาพลิกจนแทบจะเดินไม่ได้ ล้มต่อหน้าพวกมัน มันก็ยังหัวเราะไม่ช่วยพยุงเราไปนั่งหรืออะไร เราต้องช่วยให้ตัวเองลุกขึ้นมา ทั้งๆที่มันก็รู้กันว่าเราเจ็บมันก็ไม่เคยจะเดินช้าๆเพื่อรอเราหรือช่วยพยุงเดิน เราต้องเดินด้วยตัวเองทั้งๆที่ขาก็ไม่ได้ไหว จนตอนนี้ปิดเทอม เราก็ไม่ได้คุยกับเพื่อนบ่อยแทบจะไม่ทักหาหรือคุยในกลุ่มด้วย เพราะเรารู้สึกว่าถ้าพูดอะไรเพื่อนก็ไม่ได้สนใจ เราได้แต่อ่านแชทที่เพื่อนคุยกัน แม้จะปิดเทอมมันก็ยังไม่เห็นว่าเรามีตัวตนมันโทรมันคุยกันอยู่แค่นั้น ไม่มีแม้แต่โทรหาเราเพื่อชวนโทรด้วยกัน เรารู้สึกน้อยใจนะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ชวนเราก็จะไม่ยุ่งเพราะมันก็เหมือนว่า"เขาไม่ต้องการเรา"
มีใครเคยถูกเพื่อนลืมบ้างค่ะ???
คือเรามีเพื่อนกลุ่มหนึ่งมีกันทั้งหมด5คน พวกเขาก็ดูจะไม่ค่อยสนใจเราตั้งแต่อยู่รร.แล้วละค่ะ เราเป็นเหมือนเด็กผญ.คนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีตัวตนในสายตาเพื่อนในกลุ่ม ไม่ว่าอะไรเรามักจะยอมเป็นเศษให้คนในกลุ่ม บางทีรายงานครูบอกกลุ่มละสี่คนเราก็มักจะยอมออกมากเพราะรู้ว่าคนในกลุ่มก็คงอยากให้เราอยู่กลุ่มอื่น ถึงมันจะไม่พูดเอ่ยออกมา แต่เราก็รู้ตัวดี บางทีนั่งเรียน มี4โต๊ะต่อแถวเราก็ยอมมานั่งข้างหลังแทน แต่ก็มีหลายครั้งที่สี่คนนั้นไม่สนใจเราที่นั่งอยู่ข้างหลังคุยก็คุยกันแค่สี่คน เวลาจะไปไหนก็ไม่เคยบอกเรา เราก็ทำได้แค่นั่งอยู่คนเดียว บางทีสี่คนนั้นเห็นว่าเรายอมทุกอย่าง จนบางทีสั่งเราทำให้ทุกอย่างเราต้องรับและทำ มีครั้งนึงทำงานกลุ่มละพอทำเสร็จต้องเก็บ มันก็พูดว่าแบบ กูไม่เก็บนะ พอเราบอกว่ากูก็ไม่เก็บ ทุกคนก็จะนิ่งเฉยแล้วก็กดดันให้เราต้องเก็บ สุดท้ายเราก็ต้องยอมทำ ทั้งๆที่เราช่วยงานก็เยอะพอสมควร เราเหมือนถูกมองว่าด้อย ใช้ไรก็ทำ เราทนกับความรู้สึกที่ไม่มีความสุขเลย แต่เพื่อนในกลุ่มก็ดูเหมือนจะไม่รู้ถึงความรู้สึกเราแม้แต่นิดเดียว เวลาเดินเราก็เดินคนสุดท้ายตลอด เดินคนเดียว บางทีเดินพร้อมเพื่อนแต่ก็โดนเบียด จนเราต้องยอมถอยมาเดินข้างหลัง เราโดนทำแบบนี้ตลอด จนชิน บางทีเราไม่พูดแต่เพื่อนคุยกันอยู่มันก็คุยกันจนลืมเราไปเลยบางที บางทีกลับบ้านมาก็มานั่งคิดว่าเพื่อนๆคงไม่อยากมีเราแล้วหละ รู้สึกเหมือนว่า ที่จริงแล้วที่เพื่อนคุยด้วยเนี่ยเพราะสงสารเรา สิ่งไหนที่เราชอบเพื่อนมักจะไม่เห็นด้วยทุกอย่างจริงๆ บางทีเราร้องไห้ต่อหน้าพวกมัน มันยังขำเลยอะทั้งๆที่เราต้องการกำลังใจต้องการมีคนปลอบใจไม่ใช่เสียงหัวเราะจากเพื่อนตัวเอง มีวันหนึ่งเราขาพลิกจนแทบจะเดินไม่ได้ ล้มต่อหน้าพวกมัน มันก็ยังหัวเราะไม่ช่วยพยุงเราไปนั่งหรืออะไร เราต้องช่วยให้ตัวเองลุกขึ้นมา ทั้งๆที่มันก็รู้กันว่าเราเจ็บมันก็ไม่เคยจะเดินช้าๆเพื่อรอเราหรือช่วยพยุงเดิน เราต้องเดินด้วยตัวเองทั้งๆที่ขาก็ไม่ได้ไหว จนตอนนี้ปิดเทอม เราก็ไม่ได้คุยกับเพื่อนบ่อยแทบจะไม่ทักหาหรือคุยในกลุ่มด้วย เพราะเรารู้สึกว่าถ้าพูดอะไรเพื่อนก็ไม่ได้สนใจ เราได้แต่อ่านแชทที่เพื่อนคุยกัน แม้จะปิดเทอมมันก็ยังไม่เห็นว่าเรามีตัวตนมันโทรมันคุยกันอยู่แค่นั้น ไม่มีแม้แต่โทรหาเราเพื่อชวนโทรด้วยกัน เรารู้สึกน้อยใจนะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ชวนเราก็จะไม่ยุ่งเพราะมันก็เหมือนว่า"เขาไม่ต้องการเรา"