สมัยเด็กๆ เรียกได้ว่าตั้งเเต่อนุบาลเลยก็ได้เราเป็นคนชอบเต้นมาตั้งเเต่เด็กๆ ส่วนใหญ่เลยก็คืองานโรงเรียน เเทบจะเข้าร่วมทุกงาน จะรำนาฏศิลป์หรือจะเต้นคือชอบหมดเลย เเต่ด้วยฐานะทางบ้านเราตอนนั้นไม่ดีมากๆ ก็เลยไม่มีโอกาศได้ไปเรียนทางด้านการเต้น จนเราย้ายมาเรียน ตปท เราอายุ16ย่าง17เเล้ว น้องเราอายุ6ขวบ เราขอเเม่ไปเรียนเต้นเเต่เเม่บอกว่า ไปเรียนทำไม เรียนไปเเล้วได้อะไร อนาคตจะทำงานอะไร เราก็อธิบายนะคะว่าเราชอบเต้น ถ้าได้ไปเรียนรู้มากขึ้น อนาคตเป็นครูสอนเต้นยังก็ได้ เเม่บอกว่าไม่ต้องเรียนหรอกเปลือง เเต่พอแม่เราเริ่มเห็นว่าน้องชอบเต้น เเม่ก็บอกพ่อว่า น้องควรไปเรียนเต้น เพราะว่าชอบเต้น หาโรงเรียนสอนเต้นที่มันดีๆ อนาคตอาจจะทำงานเกี่ยวกับเต้นได้ เรื่องเเบบนี้มันต้องเรียนตั้งเเต่เล็กๆ เราได้ยินเเบบนั้นเราโครตรู้สึกนอยเเม่มากเลย สิ่งที่เราพยายามมาตลอด เเม่ส่งเราเรียนพิเศษเเทบทุกวิชา เราก็ไป เเต่เราขอเเค่ไปเรียนเต้นอีกเเค่อย่างเดียว เเม่กลับไม่ให้เรา ตลอดเวลาตั้งเเต่เด็กๆเราเเทบไม่เคยขออะไรเเม่เลยด้วยซ้ำ เราเป็นคนค่อนข้างกลัวเเม่ ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ ประมาณว่าถ้าเเม่ถามเราก็ตอบตามที่เขาถาม ไม่เคยได้มานั่งคุยเล่นหรือสนิทกันเหมือนเเม่ลูกคนอื่นๆ เราเลยไม่ขอ ไม่กล้า ไม่เถียง ไม่เคยนอกกรอบเเม้เเต่ครั้งเดียว ก็นั่นเเหละค่ะ เราคงต้องหาเงินไปเรียนเอง  เเต่ก็ยังจัดการกับความรู้สึกนอยไม่ได้ซักที แม่พูดเรื่องพาน้องไปเรียนเต้นบ่อยมาก มันนอยอ่ะ เราขอเขากลับไม่ให้

ขออนุญาตเเท็กนะคะ ไม่รู้ว่าต้องเเท็กอันไหน