วิปัสนาญาณคือปัญญา รู้แล้วไม่ปล่อยวางเกิดอัตตา

เมื่ออนัตตา พวกเกิด แก่ เจ็บ ตาย พวกอุบาทย์:) พวกเน่าเปื่อยผุพัง พวกไร้สาระแก่นสาร พวกฆาตกรลิบหาย เมื่อเจอกับนิพพานที่เป็นอัตา ทำไมถึงต้องคิดบ้างทำลายให้นิพพานเป็นอย่างนั้นตามไปด้วย.. มันเป๋นจั๋งใด๋

ดูกรคามณิ เมื่อบุคคลเห็นซึ่งความเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรม ทั้งสิ้น ซึ่งความสืบต่อแห่งสังขารทั้งสิ้น ตามความเป็นจริง ภัยนั้นย่อมไม่มี. เมื่อใด บุคคลย่อมพิจารณาเห็นโลกเสมอ หญ้าและไม้ด้วยปัญญา เมื่อนั้น บุคค

.....ผู้ใดกล่าวว่า ขันธ์5เป็นอัตตา คำของผู้นั้นไม่ควร เพราะขันธ์5 ย่อมปรากฏ แม้ความเกิด แม้ความเสื่อม  ....ก็สิ่งใดแล ปรากฏแม้ความเกิด แม้ความเสื่อมสิ่งนั้นต้องกล่าวได้อย่างนี้ว่า  อัตต

ใครสั่ง ใครสอน จึงได้มโนกันทั้ง นิกายเถรวาท 1.จิตดับแล้วไม่มีปฏิสนธิจิตเกิดต่อแม้ในโลกุตรวิถี 2.นิพพานคือจิตดับหมด ไม่มีปฏิสนธิจิตเกิดต่อจากนั้นอีก

ดับสังขาร ก็จะเป็นสภาวะนิโรธ ฌาน1-8 เป็นเจตสิก เป็นสังขารตัวที่ประกอบกับจิต สติปัฐฐาน ในปรมัตถธรรม จึงต้องเห็นการดำเนินไปของฌาน 1-8 อันเป็นการดำเนินไปของเจตสิก จึงจะรู้ชัดในเจตสิก เมื่อรู้ชัดในเจตส

คือมีสมาชิกท่านนึงเขาบอกว่าพิจารณาธรรมโดยการจิ้นหรือนึกคิดรำพึงรำพันแบบใช้สมองคิดแบบจินตามยปัญญาแล้วสามารถเดินปัญญาได้เกิดวิปัสสนา(ญาณ)จนบรรลุมรรผลนิพพานทำที่สุดแห่งทุกข์โดยชอบโดยไม่ผ่านการเจริญสติปัฏ

วิปัสสนา คือ การนึกตามตำรา วิปัสสนาญาณ คือ การโยนิโสมนสิการการโยนิโสมนสิการ คือ มรรคมรรค คือศีล สมาธิ ปัญญาสมาธิ คือ รูปฌาน