ทุกวันนี้ ไม่เคยคิดเลยนะว่า จะมาเป็นเถ้าแก่กับเค้าด้วยเหมือนกัน เพราะช่วงวัยรุ่นบ้านจน ชีวิตช่วงนั่นก็ไปทำงานพิเศษหลายที่นะ เช่น ขับวินตรงโค้งขจร(สุขุมวิท22) ส่งโน๊ตเพลงให้สาวkaraoke ส่งสติกเกอร์(บริษัทซีซั่นกรุ๊ปที่เก่าก่อนย้ายไปตึกใหม่)ไปขอพื้นที่เปิดท้ายขายของตรงเยาฮัน(พระราม9)สุดท้ายไปไม่รอด กลับมาเข็นรถเข็นเหมือนเดิม เข็นจนเปลี่ยนมา5คันแล้ว 555 ตอนเข็นไปเจอแฟนเก่านะ อายมาก ตอนเก็บร้านกำลังกวาดพื้นร้าน พ่อเพื่อนเดินมาเจอก็อายอีกทิ้งไม่กวาดแล้ววิ่งหนีเลย 55
ชีวิตในวัยนั่นไม่มีความสุขเลยนะ คือเข้าใจไหมว่า เกียนอายุ13เอง ควรจะมีชีวิตแบบเด็กๆ มีเพื่อนเป็นฝูง ไปเที่ยวไหนต่อไหนได้อิสระซิ แต่ความเป็นจริงคือไปไม่ได้ ต้องช่วยพ่อแม่ขายของอย่างเดียว หนีออกจากบ้าน2ครั้งก็ไปไม่รอด กลับมาเหมือนเดิม555 ตอนไปเป็นเมสเซนเจอร์ ก็ดันกินเก่ง ได้ค่าแรงวันละ200กว่า แต่กินวันนึงก็ร้อยกว่า แล้วจะเหลืออะไร เคยไปส่งของถึงคลอง14 แต่ไม่มีตังเติมน้ำมันก็ต้องขอยืมเงิน พนักงานบริษัทที่ไปส่งไม่นั้นกลับบ้านไม่ได้ เคยไปวางบิน บริษัทกุลิโกะ ระหว่างรอเช็คก็ดันหลับในคาโต๊ะพนักงานจนคนทั้งออฟฟิตเรียก3ครั้ง สติถึงกลับมา อายมาก 555

โม้มามากละ ที่อยากจะบอกว่า ชีวิตมันไม่แน่นอนหรอกนะ ใครจะไปคิดว่า วันนึงที่ครอบครัวล้มละลาย จะสามารถสู้จนกลับมายืนในจุดที่สูงกว่าเก่าเป็นร้อยเท่าได้ วันที่แทบไม่เหลืออะไรทั้งครอบครัวมีเงินหมื่นกว่าบาทซื้อรถเข็นขายอาหารไปขอเช่าหน้าบ้านเพื่อขายของ 20กว่าปีต่อมา จะมาถึงวันนี้ได้ วันที่บ้านที่เราเคยขอตั้งหน้าบ้านขายของ มาเป็นเจ้าของบ้านได้ วันนึงที่เจ้าของกิจการใหญ่โตขายส่งในตลาดรายได่ต่อวันเป็นแสน แต่มาเป็นลูกหนี้เราได้
และใครจะไปคิดว่าเรื่องเรานี้จะเกิดกับเราได้ และไม่แน่ก็อาจจะเกิดกับคุณได้เช่นกันครับ อย่าท้อถอย พยายามฝ่าฟัน แล้วความสำเร็จจะมาเองครับ

ปอลอ.รูปเก่านะ ไฟในตัวยังไม่มาเลย ล้างอุปกรณ์มา3รอบละ ยังไม่ทำสักที