สวัสดีคะ นี่คิอการตั้งกระทู้ของฉันครั้งแรกคะ
ตามหัวข้อเลยนะคะ คือว่าฉันกับสามีแต่งงานกันได้2ปีแล้วคะ
ปีแรกอยู่บ้านของฉัน ก็จะมี พ่อแม่ พี่ แล้วก็ฉันกับสามี อยู่ด้วยกันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
ปีที่2 เราได้ไปสร้างบ้านใหม่ ในพื้นที่ของตาของสามีคะ
เราแยกกันอยุ่กับครอบครัวสามีนะคะ แต่บ้านอยู่ติดกันคะ มีทั้งหมด3หลัง รวมของฉันกับสามีด้วย
ปัญหาทั้งหมด มันก็เริ่มขึ้นคะ เหตุอาจจะเป็นเพราะฉันเอง ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิง หรือยุ้งอะไรกับใคร
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่อยู่บ้านตัวเองแล้วคะ ค่อยข้างมีโลกส่วนตัว จึงได้มีการพูดลับหลังฉันเกิดขึ้นคะ
น้าของสามี พูดนินทาฉันลับหลังคะ เรื่องมันมาเข้าหูฉัน ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปถาม ว่าพูดอะไร บวกกับมีอารมโมโหหน่อยๆตอนพูดคะ
น้าสามีเลยไล่ให้ฉันกับบ้านไปเหอะ พวกไม่เอาใคร ฉันเลยเดินกับมาเลยคอดว่า การที่ฉันอยู่เฉยๆ นิ่งๆของฉันเป็นปัญหา
จะพูดตามตรงก็ได้นะคะ คือฉันไม่ได้เคยออกไปนั่งคุย หรือทักทายใคร
ใครคุยมาถึงจะพูดคะ ถ้าจะให้ไปนั่งเม้าหรือพูดคุยเรื่องทั่วไป ฉันไม่เคยทำคะ แล้วไม่ใช่นิสัยของฉันอยู่แล้วด้วย
กับยาดพี่น้องของฉัน ฉันก็กลายเป็นรใบ้คะ ปกติก็จะไม่ค่อยพูดคุย นอกจากรู้จักจิงๆหรือสนิทจิงๆคะ
เมื่อมันเกิดเรื่องแบบนี้คิดมา ยอมรับนะคะ ว่าฉันเคืองและไม่พอใจมากๆ เพราะคิดว่าการอยู่เงียบๆของฉันไม่น่าจะทำให้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นได้
ฉันรู้สึกอึดอัดใจมากที่จะอยู่ต่อ จึงตัดสินใจจะกลับไปอยู่บ้านคะ โดยการตกลงกับสามี สามีก็ตกลงว่าจะกับ วันทีทขนของจะไปบ้านของนู้น
ตาของสามีได้มีการเข้ามาพูดคะ ว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้มีอะไร เกิดจากการที่เราไม่รู้และไม่เข้าใจกัน และให้อยู่ต่อ ไม่มีใครอะไรทั้งนั้น
ส่วนฉันกับน้าสามีไม่เคยคุยกันตั้งแต่นั้นมา แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นอีกครั้งคะ ครั้งที่แล้วตอนที่ฉันทำบ้านเส็จใหม่ๆ ก็จะมีการติดตั้งน้ำปะปา
จึงได้ตกลงกับน้าสามีว่าจะหารครึ่งกัน เพราะเค้าก็จะติดด้วย แต่พอฉันเดินท่อ ซื้อของมาทั้งหมด น้าสามีไม่จ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ พร้อมกับเงียบไป
ฉันเลยติดเองบ้านเดียว เวลาผ่านไปสักพัก เขากำลังจะทำห้องน้ำใหม่ ก็ต้องติดตั้งน้ำปะปา ฉันเห็นเขาทำห้องน้ำได้2-3วันแล้ว เลยเดินไปดู
เลยรู้ว่าเขาตีดต่อท่อของฉันใช้น้ำ โดนไม่ได้มีการพูดหรือขอใครเลยคะ
ฉันไม่รอช้า ตัดสินใจไปถามว่าจะใช้ท่อเดียวกันใช่มั้ย ก็ต้องมีการช่วยกันค่าท่อคะ
น้าสามีบอกว่า ป่าว เขากำลังจะเดินท่อใหม่ ที่ต่อน้ำไม่ใช่ความคิดเขาคะ เป็นความคิดของตา ตาเป็นคนทำ
*แต่ฉันเห็นน้าเป็นคนใช้น้ำ
พอฉันได้ไปพูดแบบนั้น ก็เกิดเรื่องอีกคะ ย้าสามีเดินมาเรียกสามีฉัน แล้วโวยวายพูดมาเย๊อะมาก
#น้าบอกว่า ไม่สมควรเดินไปถามเรื่องนี้เพราะคือพี่น้องกัน เขาไม่ได้เป็นคนต่อ คิดไว้แล้วว่าต้องมีปัญหา
ทำไมต้องเป็นกันแบบนี้ พวกเราก็พี่น้องกัน บลาๆ ฉันได้ยินเสียงอยู่หน้าบ้าน เลยเดินออกไปคะ
น้าสามีเรียกชื่อฉันคะ แล้วพูดว่า รู้นะว่าเคืองเรื่องครั้งที่แล้ว แต่ขอให้กับมาเป็นเหมินเดิมเหอะ พูดคุยกันเหมือนเดิม
น้าเป็นผู้ใหม่จะให้เดินไปพูดกับเด็กมันก็ไม่ใช่ รอให้เข้ามาพูดคุยหรือขอโทดกันอยู่นานแล้ว ตัวน้าไม่ได้อะไรเลย
รักทุกคน ทุกคนก็พี่น้องกันหมด พร้อมที่จะช่วยเหลือเต็มที่ อย่าฐิติต่อกัน หรือมีอคติกัน ให้พูดคุยกับปกติ
ไม่มีใครอะไรทั้งนั้น อยู่บ้านใกล้กันซอยเดียวกัน ก็ควรที่จะพูดคุยกัน บลาๆ เป็นคำพูดคราวๆคะ
ฉันไม่ได้พูดอะไร เพราะไม่รู้จะพูดไรต่อคะ ได้แต่กับมานึกคอดว่า ตัวเราอคติกับพวกเขาหรือป่าว
ค่อยข้างจะคิดมากคะ ไม่รู้ว่าจะไปขอโทดน้าดีมั้ยคะ ถ้าจะให้ไปเป็นฝ่ายขอโทษ มันค่อยข้างลำบากใจมากๆคะ
เพราะฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้คะ ปกติฉันเป็นคนไม่ยอมใครคะ เรื่องขอโทด ไม่ค่อยจะหลุดไปจากปากของฉันเลยคะ
ตอนนี้จึงคิดมากเรื่องนี้มากๆคะ ไม่รู้จะเอาไงต่อดี ลืมคะ ส่วนสามีของฉันน่ะหรอคะ พูดว่า ไม่มีใครอะไรกับฉันเลย คิดมากไปเอง
ฉันรู้สึกโดดเดียวแหละอยู่ผิดที่มากๆ รู้สึกอยู่ตัวคนเดียวในครอบครัวสามี
จึงอยากจะปรึกษาษาคะ ว่าฉันควรไปขอโทด และพูดคุยกับพวกเขา บอกตรงๆนะคะ เป็นอะไรที่ทำยากมากๆคะ
หรือฉันจะกลับไปอยู่บ้านและเลิกกับสามี เพราะคิดว่าไม่สามารถที่จะเข้ากับครอบครัวสามีได้คะ
ปัญหาตอนไปอยู่บ้านสามี
ตามหัวข้อเลยนะคะ คือว่าฉันกับสามีแต่งงานกันได้2ปีแล้วคะ
ปีแรกอยู่บ้านของฉัน ก็จะมี พ่อแม่ พี่ แล้วก็ฉันกับสามี อยู่ด้วยกันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
ปีที่2 เราได้ไปสร้างบ้านใหม่ ในพื้นที่ของตาของสามีคะ
เราแยกกันอยุ่กับครอบครัวสามีนะคะ แต่บ้านอยู่ติดกันคะ มีทั้งหมด3หลัง รวมของฉันกับสามีด้วย
ปัญหาทั้งหมด มันก็เริ่มขึ้นคะ เหตุอาจจะเป็นเพราะฉันเอง ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิง หรือยุ้งอะไรกับใคร
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่อยู่บ้านตัวเองแล้วคะ ค่อยข้างมีโลกส่วนตัว จึงได้มีการพูดลับหลังฉันเกิดขึ้นคะ
น้าของสามี พูดนินทาฉันลับหลังคะ เรื่องมันมาเข้าหูฉัน ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปถาม ว่าพูดอะไร บวกกับมีอารมโมโหหน่อยๆตอนพูดคะ
น้าสามีเลยไล่ให้ฉันกับบ้านไปเหอะ พวกไม่เอาใคร ฉันเลยเดินกับมาเลยคอดว่า การที่ฉันอยู่เฉยๆ นิ่งๆของฉันเป็นปัญหา
จะพูดตามตรงก็ได้นะคะ คือฉันไม่ได้เคยออกไปนั่งคุย หรือทักทายใคร
ใครคุยมาถึงจะพูดคะ ถ้าจะให้ไปนั่งเม้าหรือพูดคุยเรื่องทั่วไป ฉันไม่เคยทำคะ แล้วไม่ใช่นิสัยของฉันอยู่แล้วด้วย
กับยาดพี่น้องของฉัน ฉันก็กลายเป็นรใบ้คะ ปกติก็จะไม่ค่อยพูดคุย นอกจากรู้จักจิงๆหรือสนิทจิงๆคะ
เมื่อมันเกิดเรื่องแบบนี้คิดมา ยอมรับนะคะ ว่าฉันเคืองและไม่พอใจมากๆ เพราะคิดว่าการอยู่เงียบๆของฉันไม่น่าจะทำให้มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นได้
ฉันรู้สึกอึดอัดใจมากที่จะอยู่ต่อ จึงตัดสินใจจะกลับไปอยู่บ้านคะ โดยการตกลงกับสามี สามีก็ตกลงว่าจะกับ วันทีทขนของจะไปบ้านของนู้น
ตาของสามีได้มีการเข้ามาพูดคะ ว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้มีอะไร เกิดจากการที่เราไม่รู้และไม่เข้าใจกัน และให้อยู่ต่อ ไม่มีใครอะไรทั้งนั้น
ส่วนฉันกับน้าสามีไม่เคยคุยกันตั้งแต่นั้นมา แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นอีกครั้งคะ ครั้งที่แล้วตอนที่ฉันทำบ้านเส็จใหม่ๆ ก็จะมีการติดตั้งน้ำปะปา
จึงได้ตกลงกับน้าสามีว่าจะหารครึ่งกัน เพราะเค้าก็จะติดด้วย แต่พอฉันเดินท่อ ซื้อของมาทั้งหมด น้าสามีไม่จ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ พร้อมกับเงียบไป
ฉันเลยติดเองบ้านเดียว เวลาผ่านไปสักพัก เขากำลังจะทำห้องน้ำใหม่ ก็ต้องติดตั้งน้ำปะปา ฉันเห็นเขาทำห้องน้ำได้2-3วันแล้ว เลยเดินไปดู
เลยรู้ว่าเขาตีดต่อท่อของฉันใช้น้ำ โดนไม่ได้มีการพูดหรือขอใครเลยคะ
ฉันไม่รอช้า ตัดสินใจไปถามว่าจะใช้ท่อเดียวกันใช่มั้ย ก็ต้องมีการช่วยกันค่าท่อคะ
น้าสามีบอกว่า ป่าว เขากำลังจะเดินท่อใหม่ ที่ต่อน้ำไม่ใช่ความคิดเขาคะ เป็นความคิดของตา ตาเป็นคนทำ
*แต่ฉันเห็นน้าเป็นคนใช้น้ำ
พอฉันได้ไปพูดแบบนั้น ก็เกิดเรื่องอีกคะ ย้าสามีเดินมาเรียกสามีฉัน แล้วโวยวายพูดมาเย๊อะมาก
#น้าบอกว่า ไม่สมควรเดินไปถามเรื่องนี้เพราะคือพี่น้องกัน เขาไม่ได้เป็นคนต่อ คิดไว้แล้วว่าต้องมีปัญหา
ทำไมต้องเป็นกันแบบนี้ พวกเราก็พี่น้องกัน บลาๆ ฉันได้ยินเสียงอยู่หน้าบ้าน เลยเดินออกไปคะ
น้าสามีเรียกชื่อฉันคะ แล้วพูดว่า รู้นะว่าเคืองเรื่องครั้งที่แล้ว แต่ขอให้กับมาเป็นเหมินเดิมเหอะ พูดคุยกันเหมือนเดิม
น้าเป็นผู้ใหม่จะให้เดินไปพูดกับเด็กมันก็ไม่ใช่ รอให้เข้ามาพูดคุยหรือขอโทดกันอยู่นานแล้ว ตัวน้าไม่ได้อะไรเลย
รักทุกคน ทุกคนก็พี่น้องกันหมด พร้อมที่จะช่วยเหลือเต็มที่ อย่าฐิติต่อกัน หรือมีอคติกัน ให้พูดคุยกับปกติ
ไม่มีใครอะไรทั้งนั้น อยู่บ้านใกล้กันซอยเดียวกัน ก็ควรที่จะพูดคุยกัน บลาๆ เป็นคำพูดคราวๆคะ
ฉันไม่ได้พูดอะไร เพราะไม่รู้จะพูดไรต่อคะ ได้แต่กับมานึกคอดว่า ตัวเราอคติกับพวกเขาหรือป่าว
ค่อยข้างจะคิดมากคะ ไม่รู้ว่าจะไปขอโทดน้าดีมั้ยคะ ถ้าจะให้ไปเป็นฝ่ายขอโทษ มันค่อยข้างลำบากใจมากๆคะ
เพราะฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้คะ ปกติฉันเป็นคนไม่ยอมใครคะ เรื่องขอโทด ไม่ค่อยจะหลุดไปจากปากของฉันเลยคะ
ตอนนี้จึงคิดมากเรื่องนี้มากๆคะ ไม่รู้จะเอาไงต่อดี ลืมคะ ส่วนสามีของฉันน่ะหรอคะ พูดว่า ไม่มีใครอะไรกับฉันเลย คิดมากไปเอง
ฉันรู้สึกโดดเดียวแหละอยู่ผิดที่มากๆ รู้สึกอยู่ตัวคนเดียวในครอบครัวสามี
จึงอยากจะปรึกษาษาคะ ว่าฉันควรไปขอโทด และพูดคุยกับพวกเขา บอกตรงๆนะคะ เป็นอะไรที่ทำยากมากๆคะ
หรือฉันจะกลับไปอยู่บ้านและเลิกกับสามี เพราะคิดว่าไม่สามารถที่จะเข้ากับครอบครัวสามีได้คะ