สวัสดีครับผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึงฐานะก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เเต่ก็อยุ่ได้ทุกคนในบ้านมีหนี้มีสินจนผมตั้งความหวังไว้ว่าสักวันนึงผมอยากทำให้ครอบครับผมสบายผมเป็นคนชอบเล่นดนตรีเล่นมาตั้งเเต่ป5จนตอนนี้กำลังจะขึ้นม.5เเล้วความรู้ที่ได้จากดนตรีก็ได้มาบ้างเเต่ไม่เยอะขนาดนั้นปีเเล้วผมไปสอบดุริยางค์ทหารอากาศมาผมผ่านเข้ารอบจนถึงรอบสุดท้ายเเต่ไม่ติดเเอบเสียใจนะครับเเต่ก็ต้องยอมรับความจริงผมเดินทางคนเดียวไปสอบทุกครั้งเเอบร้องไห้บนรถ บขส บ้าง ความกดดันมันมีมากเลยครับคิดในหัวว่าจะต้องสอบผ่านสอบผ่านเเต่ก็ไม่ติดครับผมหใดกำลังใจได้เเต่ซ้อม เเล้วก็ซ้อมอยุ่ทุกวันรอปีนี้ที่จะเปิดรับสมัครทั้ง3เหล่า ฝันของเด็กบ้านนอกคนนึงมันจะเป็นจริงมั่ยครับผมไม่ได้เก่งไม่ได้สมองดีเเต่ผมนึกถึงครอบครัวก่อนเลยอยากทำให้ปีนี้ฝันของผมเป็นจริงจะด่าคอมเม้นหรืออะไรก็ได้ครับเพราะผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆผมเเค่อยากระบายคงามรู้สึกที่มีเท่านั้นเองผมยอมไม่นั่งเล่นกับกลุ่มเพื่อนๆกลุ่มเดิมผมเอาเวลามาอ่านหนังสือบ้างซ้อมบ้างออกกำลังกายบ้างไม่รู้ว่าเปิดเทอมนี้เขายังจะเหนผมเแนเพื่อนอยุ่มั้ยเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยทักกันเลยด้วยครับเเต่ผมก็ต้องยอมรับมันเพราะผมเลือกอนาคตเป็นที่1ครับ

#คอมเม้นด่าหรืออะไรได้ผมไม่ถือครับ

ความคิดเด็กคนนึงที่ไร้ความคิดคนรับ

ขอบคุณที่อ่านจบ