เรื่องของผมมีอยู่ว่า ต้นปี54ผมเกิดเสียคุณแม่ไปด้วยโรคร้ายโรคหนึ่งที่ผมเชื่อว่าใครหลายๆคนก็เสียคนในครอบครัวไปด้วยโครนี้ไปเหมือนกัน มันเป็นปีที่ผมเสียใจที่สุดปีหนึ่งเลยก็ว่าได้ จนเวลาผ่านไปจนครบ100วันของแม่ผมคุณพ่อก็บอกข่าวร้ายกับผมว่าคุณพ่อจะรับคนๆหนึ่งมาช่วยดูและผมแต่มาในฐานะเป็นเมียของคุณพ่อ ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอัไรมากผมก็ตอบคุณพ่อไปว่าหากพ่อจะมีความสุขก็ไม่ห้านเพราะตัวผมเองก็อายุ16แล้วในตอนนั้น ผมก็ดูแลตัวเองได้และผมก็มีป้าแม่บ้านที่ดูแลผมมาตั้งแต่เด็กๆอยู่แล้วแต่ผมขอพ่อไปเรื่องหนึ่งคือผมไม่ยอมให้เขามาวุ่นวายในชีวิตผมและห้องของคุณแม่ผมต่อมาประมานสองเดือนประมานนี้แหล่ะครับ พ่อก็พาคนๆนั้นมาอยู่ที่บ้าน เราก็ได้รู้จักเขาแต่เราไม่ค่อยสนใจเขามากหรอก เขาชื่อ พี่ ยุ้ย และลูกชายของเขาชื่อ นิว อายุพอๆกับเราก็ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันที่เกิดแตกหักกันก็คือมีวันหนึ่งคุณพ่อผมผมต้องไปทำงานต่างประเทศแต่เราไม่ได้ไปด้วยและสองแม่ลูกก็เหมือนกันพอพ่อเราไปได้3วันเขาก็เริ่มย้ายของๆเขามาที่ห้องของแม่ผม ผมเลิกเรียนกลับมาเห็นผมก็ของขึ้นเลยขึ้นไปต่อว่าเขา เขาตอบกลับมาว่าคนตายไปแล้วจะเก็บใว้ทำไมวันข้างหน้าทุกอย่างก็จะเป็นของๆเขาอยู่ดี เราเลยโกรธมากเลยเรียกป้าแม่บ้านที่สนิทมาขนของออกจากห้องแม่ผม แต่ผมมาช้าไปเขาได้ไล่คนของผมออกไปแล้ว ผมก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิมผมเลยเก็บของๆเขาออกมาทิ้ง แต่เกิดอารมที่รุนแรงขึ้นก็เลยว่าเขามากขึ้นเรื่อยๆจนนิวลูกของเขาเข้ามาห้ามแต่มันก็ไม่ป็นผลเกิดการยื้อกันจนทำให้ผมตกบันไดลงมาจนแขนผมหักและหลังจากนั้นผมก็ไม่รู้เรื่องอีกเลยผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นนิวอยู่ข้างเตียงพร้อมกับป้าแม่บ้านของผมผมดีใจมากที่ได้เจอป้าอีกครั้งแต่คูณความเกลียดแม่ลูกคู่นี้ไปอีก แต่ผมเกิดรู้สึกดีกับคำพูดของนิวคือเขาขอให้ป้าแม่บ้านดูแลผมจนกว่าผมจะได้ออกจากโรงพยาบาลได้ตลอด24ชโมงเขาจะเป็นคนบอกแม่เขาเอง แต่ด้วยความที่เกลียดแม่เขาเลยไล่เขาออกไป และเจาก็มาเยี่ยมผมทุกวันด้วยของที่ผมชอบทุกวันแต่ผมก็ยังเกลีดผมโยนทิ้งทุกวันจนครบ15วันผมได้กลับบ้านเขาก็ขับรถมารับผมกับป้าแม่บ้านของผมๆก็ไม่ขึ้นอีกตามเคย
แต่ป้าขอร้องผมๆเลยยอมขึ้นรถกลับบ้านไปแต่ผมไม่พูดอะไรกับเขาสักคำระหว่างทางผมก็เหลือบไปเห็นข้าวเหนียวไก่ย่างเจ้าประจำที่เเม่ผมซื้อให้กินบ่อยๆผมก็คิดถึงแม่ขึ้นมาผมเลยน้ำตาใหลอีกครั้งแต่ป้าแม่บ้านเขารู้ใจผมเลยขอให้เขาจอดรถซื้อเขาตอบป้าว่าเด่วผมจะเหนื่อยเกินไปเพราะมันร้อนมากอยากให้กลับบ้านก่อน ผมก็เลยบอกเขาให้จอดพร้อมพูดว่าผมรอได้ ระหว่างที่ป้าไปซื้อของอยู่ประมาน15นาทีได้ เขาพูดขึ้นมาว่าเจาขอโทษแทนแม่ของเขาด้วยที่ทำให้ผมเจ็บตัวและวุ่นวายในชีวิตของผม ผมพูดขึ้นว่า ถ้ารู้สึกผิดก็ย้ายออกไปสิเขาบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นมาตั้งแต่วันนั้นแล้วเพราะเจาเป็นคนจนอยู่แล้วเขาอยู่ที่ใหนก็ได้ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันต่อจนถึงบ้าน ผมก็ขึ้นห้องนอนของผมแต่สิ่งที่เห็นคือเขาเก็บของๆผมออกจากห้องทั้งหมดและย้ายของๆนิวเข้าไปแทน ผมก็โกรธมากขึ้นอีกครั้งแต่เครานี้ผมทำอะไรไม่ได้เพราะผมมีแขนเดียวสู้เขาคงไม่ได้
แต่นิวเขาขอให้ผมไปพักก่อนและเขาจะเก็บของของเขาออกไปเองและเขาก็ขอให้แม่เขาไปคุยกับเขาและผมก็หลับไปและตืานขึ้นมาเจอคุณพ่อผมก็กอดคุณพ่อผมเลยขอให้คุณพ่อไปคุยกับเขาว่าผมขอเพียงของๆแม่ของผมและของผมคุณพ่อรับปากผม และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ไปเรียนและพักพื้นอยู่บ้านและผมก็ตะเห็นนิวเอาข้าวเช้ามาส่งทุกวัน ผ่านไปทุกวัน และวันนั้นผมเองเลยบอกเขาว่าทำแบบนี้ทำไมไม่ต้องมาทำแบบนี้กับผมยังไงผมก็เกลียดพวกเขา แต่เขาก็ทำทุกวันมาเรื่อยๆจนวันที่ผมได้ถอดเฟือกที่แขนออก พ่อผมขอให้เจาพาผมไปแต่ผมบอกว่าไม่ต้องแต่เขาบอกว่าไม่ให้ไปคน้ดียวและพ่อสั่งให้เขาย้ายมานอนห้องเดียวกันกับผมอีก และก็สั่งให้ย้ายโรงเรียนมาอยู่ที่เดียวกันกับผมอีกก็ไปทำทุกอย่างเสร็จก็กลับมาถึงบ้านของทุกอย่างของเขาก็มาอยู่ในห้องผมอีกครั้งผมก็เลยบอกเขาว่าอยู่ใครอยู่มัน ผ่านไปได้เกือยบเดือนผมเริ่มรู้สึกว่าผมเริ่มใจสั่นเวลาเขามาปลุกผมตอนเช้าเขาทำทุกวันจนผมเริ่มคิดอะไรลึกๆกับเขาเข้าไปทุกวันจนวันหนึ่งผมก็บอกให้เขามานอนบนเตียงกับผมเขาก็บอกว่าไม่เป็นไรเกรงใจผม ผมก็ยอมให้เขามานอนพอนอนด้วยกันเรื่อยๆผมก็เริ่มรู้สึกดีกับเขา จนวันหนึ่งผมเปิดใจคุยกับเขาตรงๆอีกครั้งเขาเล่าว่าพ่อของผมขอให้พวกเขามาดูและผมเขาอยากให้ผมมีเพื่อนและรู้สึกขาดแม่ก็คุยกันไปเรื่อยๆจนหลับกันไปเขาก็ปลุกผมตามปกติอีกครั้งแต่เขาเเต่งตัวเสร็จแล้วและเขาก็เตรียมโจ๊กใว้ให้ผมอีกครั้งแล้วก็ไปโรงเรียนกันตามปกติและแล้วโรงเรียนก็ต้องปิดลงเพราะน้ำท่วมใหญ่ครั้งนั้นเขาก็ชวนผมไปต่างจังหวัดบ้านย่าของเขาตอนแรกผมก็ไม่แต่เหตุการบังคับให้ไปก็ไปต่างจังหวัดที่บ้านย่าของเขาเเละเวลานั้นเองผมเกิดรักเขาขึ้นมาอีกครั้งผมตัดสินใจบอกว่ารักเขาไปตรงๆเขาบอกว่าเขาก็ชอบผมที่ผมนิสัยเหมือนผู้หญิงและเราก็ทำอะไรทุกอย่างด้วยกันจนคืนหนึ่งเราก็เกิดมีอะไรกันและที่บ้านเขาก็จับได้ว่าเรามีใจให้กันมากกว่าพี่น้องเขาก็พยายามแยกพวกเราให้ห่างจากกันเขาก็ส่งผมไปต่างประเทศให้นานที่สุดแต่รักไปแล้วมันจะยอมห่างกันง่ายๆก็ไม่ได้เลยพยายามจะหนีออกจากบ้านไปด้วยกันแต่ทุกครังเขาก็จับได้หมดจนวันที่ผมเสียใจอีกครั้งในชีวิตคือเขาพยยามมทุกอย่างที่จะให้พวกเราจะออกไปอยู่ด้วยกันผมก็ไม่รู้ว่าแผนของเขาคืออะไรวันนั้นพวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่ก็โดนแยกอีกตามเคยเขาก็บอกผมว่าเขาจะรอที่บ้านเพื่อนของเขาให้ผมตามเขาไปนะเราก็ตกลงกันใว้แล้วพอตกเย็นผมก็รอเขาแต่ไม่เห็นเขามาจนเกินเวลามาหลายชั่วโมงมากผมเลยพยายามโทรหาเขาแต่เขาไม่รับสายจากผมผมเลยกลับไปหาหาเขาที่บ้านผมก็เห็นเขาโดนล็อกใว้ในห้องของเขาที่มีหน้าต่างที่พอจะเห็นเขาได้บ้างผมก็พยายามช่วยเขาทุกทางแต่ไม่สำเร็จสักพักพ่อกับแม่ของเขามาเห็นผมเขาก็บอกแม่บ้านและพ่อบ้านมาจับตัวผมใว้ไปอีกห้องหนึ่งผมดิ้นจนหลุดออกมาได้และผมก็พยยามที่จะช่วยเขาให้ได้แต่ไม่สำเร็จผมกับเขามองตากันจนน้ำตามันใหลออกมารู้ว่ายังไงพวกเราก็โดนจับแยกแน่นอนและพวกเขาก็จับผมอีกครั้งผมร้องให้จนผมรู้สึกว่ายังไงเราต้องได้อยู่ด้วยกันผมออกมาได้อีกครั้งเขาบอกผมให้หนีไปให้ไกลที่สุดผมก็ใจหนึ่งก็อยากช่วยเขาให้ได้ใจหนึ่งก็อยากออกไปจากที่นี่ให้ได้เหมือนกัน และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจทิ้งผมไปตลอดกาลสิ่งที่ผมเห็นคือเขาถอดเข็มขัดของเขาและพูดกับผมคนั้งสุดท้ายว่าเขารักผมและเขาก็จะไม่ทิ้งผมไปใหนและเขาก็ผูกขอตัวเองและผมก็เห็นต่อหน้าต่อตาว่าเขาขาดใจผมพยยามให้พวกเขารีบเปิดประตูอีกครั้งแต่มันสายเกินไปเพราะเจาจากผมไปแบบไม่มีวันกลับมาอีกแล้วและผ่านมาจนวันนี้ผมก็ไม่กลับไปที่บ้านนั้นอีกเลย
และผมก็ฝันบ่อยๆว่าเขาจะกอดผมแต่เขาไม่สามารถกอดผมได้และเขาขอโทษผมทุกครั้งที่ผมฝันถึงเขา ทุกคนเคยมีประสบการณ์แบบนี้หรือเปล่าคนับ
คุณเคยมีเรื่องอะไรที่จำได้ไม่ลืมไหมครับ
แต่ป้าขอร้องผมๆเลยยอมขึ้นรถกลับบ้านไปแต่ผมไม่พูดอะไรกับเขาสักคำระหว่างทางผมก็เหลือบไปเห็นข้าวเหนียวไก่ย่างเจ้าประจำที่เเม่ผมซื้อให้กินบ่อยๆผมก็คิดถึงแม่ขึ้นมาผมเลยน้ำตาใหลอีกครั้งแต่ป้าแม่บ้านเขารู้ใจผมเลยขอให้เขาจอดรถซื้อเขาตอบป้าว่าเด่วผมจะเหนื่อยเกินไปเพราะมันร้อนมากอยากให้กลับบ้านก่อน ผมก็เลยบอกเขาให้จอดพร้อมพูดว่าผมรอได้ ระหว่างที่ป้าไปซื้อของอยู่ประมาน15นาทีได้ เขาพูดขึ้นมาว่าเจาขอโทษแทนแม่ของเขาด้วยที่ทำให้ผมเจ็บตัวและวุ่นวายในชีวิตของผม ผมพูดขึ้นว่า ถ้ารู้สึกผิดก็ย้ายออกไปสิเขาบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้นมาตั้งแต่วันนั้นแล้วเพราะเจาเป็นคนจนอยู่แล้วเขาอยู่ที่ใหนก็ได้ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันต่อจนถึงบ้าน ผมก็ขึ้นห้องนอนของผมแต่สิ่งที่เห็นคือเขาเก็บของๆผมออกจากห้องทั้งหมดและย้ายของๆนิวเข้าไปแทน ผมก็โกรธมากขึ้นอีกครั้งแต่เครานี้ผมทำอะไรไม่ได้เพราะผมมีแขนเดียวสู้เขาคงไม่ได้
แต่นิวเขาขอให้ผมไปพักก่อนและเขาจะเก็บของของเขาออกไปเองและเขาก็ขอให้แม่เขาไปคุยกับเขาและผมก็หลับไปและตืานขึ้นมาเจอคุณพ่อผมก็กอดคุณพ่อผมเลยขอให้คุณพ่อไปคุยกับเขาว่าผมขอเพียงของๆแม่ของผมและของผมคุณพ่อรับปากผม และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ไปเรียนและพักพื้นอยู่บ้านและผมก็ตะเห็นนิวเอาข้าวเช้ามาส่งทุกวัน ผ่านไปทุกวัน และวันนั้นผมเองเลยบอกเขาว่าทำแบบนี้ทำไมไม่ต้องมาทำแบบนี้กับผมยังไงผมก็เกลียดพวกเขา แต่เขาก็ทำทุกวันมาเรื่อยๆจนวันที่ผมได้ถอดเฟือกที่แขนออก พ่อผมขอให้เจาพาผมไปแต่ผมบอกว่าไม่ต้องแต่เขาบอกว่าไม่ให้ไปคน้ดียวและพ่อสั่งให้เขาย้ายมานอนห้องเดียวกันกับผมอีก และก็สั่งให้ย้ายโรงเรียนมาอยู่ที่เดียวกันกับผมอีกก็ไปทำทุกอย่างเสร็จก็กลับมาถึงบ้านของทุกอย่างของเขาก็มาอยู่ในห้องผมอีกครั้งผมก็เลยบอกเขาว่าอยู่ใครอยู่มัน ผ่านไปได้เกือยบเดือนผมเริ่มรู้สึกว่าผมเริ่มใจสั่นเวลาเขามาปลุกผมตอนเช้าเขาทำทุกวันจนผมเริ่มคิดอะไรลึกๆกับเขาเข้าไปทุกวันจนวันหนึ่งผมก็บอกให้เขามานอนบนเตียงกับผมเขาก็บอกว่าไม่เป็นไรเกรงใจผม ผมก็ยอมให้เขามานอนพอนอนด้วยกันเรื่อยๆผมก็เริ่มรู้สึกดีกับเขา จนวันหนึ่งผมเปิดใจคุยกับเขาตรงๆอีกครั้งเขาเล่าว่าพ่อของผมขอให้พวกเขามาดูและผมเขาอยากให้ผมมีเพื่อนและรู้สึกขาดแม่ก็คุยกันไปเรื่อยๆจนหลับกันไปเขาก็ปลุกผมตามปกติอีกครั้งแต่เขาเเต่งตัวเสร็จแล้วและเขาก็เตรียมโจ๊กใว้ให้ผมอีกครั้งแล้วก็ไปโรงเรียนกันตามปกติและแล้วโรงเรียนก็ต้องปิดลงเพราะน้ำท่วมใหญ่ครั้งนั้นเขาก็ชวนผมไปต่างจังหวัดบ้านย่าของเขาตอนแรกผมก็ไม่แต่เหตุการบังคับให้ไปก็ไปต่างจังหวัดที่บ้านย่าของเขาเเละเวลานั้นเองผมเกิดรักเขาขึ้นมาอีกครั้งผมตัดสินใจบอกว่ารักเขาไปตรงๆเขาบอกว่าเขาก็ชอบผมที่ผมนิสัยเหมือนผู้หญิงและเราก็ทำอะไรทุกอย่างด้วยกันจนคืนหนึ่งเราก็เกิดมีอะไรกันและที่บ้านเขาก็จับได้ว่าเรามีใจให้กันมากกว่าพี่น้องเขาก็พยายามแยกพวกเราให้ห่างจากกันเขาก็ส่งผมไปต่างประเทศให้นานที่สุดแต่รักไปแล้วมันจะยอมห่างกันง่ายๆก็ไม่ได้เลยพยายามจะหนีออกจากบ้านไปด้วยกันแต่ทุกครังเขาก็จับได้หมดจนวันที่ผมเสียใจอีกครั้งในชีวิตคือเขาพยยามมทุกอย่างที่จะให้พวกเราจะออกไปอยู่ด้วยกันผมก็ไม่รู้ว่าแผนของเขาคืออะไรวันนั้นพวกเรานั่งกินข้าวกันอยู่ก็โดนแยกอีกตามเคยเขาก็บอกผมว่าเขาจะรอที่บ้านเพื่อนของเขาให้ผมตามเขาไปนะเราก็ตกลงกันใว้แล้วพอตกเย็นผมก็รอเขาแต่ไม่เห็นเขามาจนเกินเวลามาหลายชั่วโมงมากผมเลยพยายามโทรหาเขาแต่เขาไม่รับสายจากผมผมเลยกลับไปหาหาเขาที่บ้านผมก็เห็นเขาโดนล็อกใว้ในห้องของเขาที่มีหน้าต่างที่พอจะเห็นเขาได้บ้างผมก็พยายามช่วยเขาทุกทางแต่ไม่สำเร็จสักพักพ่อกับแม่ของเขามาเห็นผมเขาก็บอกแม่บ้านและพ่อบ้านมาจับตัวผมใว้ไปอีกห้องหนึ่งผมดิ้นจนหลุดออกมาได้และผมก็พยยามที่จะช่วยเขาให้ได้แต่ไม่สำเร็จผมกับเขามองตากันจนน้ำตามันใหลออกมารู้ว่ายังไงพวกเราก็โดนจับแยกแน่นอนและพวกเขาก็จับผมอีกครั้งผมร้องให้จนผมรู้สึกว่ายังไงเราต้องได้อยู่ด้วยกันผมออกมาได้อีกครั้งเขาบอกผมให้หนีไปให้ไกลที่สุดผมก็ใจหนึ่งก็อยากช่วยเขาให้ได้ใจหนึ่งก็อยากออกไปจากที่นี่ให้ได้เหมือนกัน และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจทิ้งผมไปตลอดกาลสิ่งที่ผมเห็นคือเขาถอดเข็มขัดของเขาและพูดกับผมคนั้งสุดท้ายว่าเขารักผมและเขาก็จะไม่ทิ้งผมไปใหนและเขาก็ผูกขอตัวเองและผมก็เห็นต่อหน้าต่อตาว่าเขาขาดใจผมพยยามให้พวกเขารีบเปิดประตูอีกครั้งแต่มันสายเกินไปเพราะเจาจากผมไปแบบไม่มีวันกลับมาอีกแล้วและผ่านมาจนวันนี้ผมก็ไม่กลับไปที่บ้านนั้นอีกเลย
และผมก็ฝันบ่อยๆว่าเขาจะกอดผมแต่เขาไม่สามารถกอดผมได้และเขาขอโทษผมทุกครั้งที่ผมฝันถึงเขา ทุกคนเคยมีประสบการณ์แบบนี้หรือเปล่าคนับ