มันอาจจะเป็นคำถามที่อาจจะดูไร้สาระน่ะ เเต่เราแค่อยากมาเล่าเเละระบาย *ปล.ขอเล่าใหม่เลยเเล้วกัน
เรื่องมันเริ่มตอนเราอายุ17 ปี เราเรียนร.ร.เอกชนที่นึงอยู่แถวย่านปรีดีพนมยงค์
ชีวิตก็เหมือนเด็กคนอื่นๆทั่วไป จนขึ้นปี3 เราได้มีโอกาสรู้จักเด็ก ผช.แผนกช่างยนต์คนนึง เขาชื่อB ตอนนั้นปี2555 เขาอายุ22 เเต่เขาเรียนรุ่นเดียวกันกับเรา
เราได้มีโอกาสรู้จักกัน เเล้วตกลงคบกันเป็นแฟนผ่านเฟสบุ๊ค ทุกอย่างก็ดำเนินไปในทางที่ดีแหล่ะ เเต่ต่อมาได้เเค่2เดือนเขาก็ขอเลิกกับเราด้วยเห้นผลที่รุ่นน้องทักBB มาคุยกับเราเเต่เราไม่ได้เล่นด้วย เเต่คนจะไปยังไงก็เอาไม่อยู่เราพยามง้อเขาทุกทางเพราะเหมือนรักเขาไปแล้ว เขาก็กับมาคบกับเราต่ออาจะเพียงเพราะสงสาร เเต่ก็นั่นแหล่ะเเค่1เดือน หลังจากนั้นเขาก็ขอเลิกกับเราถาวรเป้นเราสะมากกว่าที่โทรหาเข เขาไม่เคยโทรมาเรียกว่าโง่ก็ได้ ทุกอย่างดำเนินไปแบบนี้ กับมาคุยกันบ้างไม่คุยกันบ้าง ลากยากมาจนปี2557 เป้นครั้งสุดท้ายที่เราติดต่อกัน เขาทำไม่ดีกับเราสารพัดเรายังคงกับไปหาเขาอยู่เเบบนั้นในขณะที่เขาก็มีคนใหม่น่ะ เรารู้ทั้งรู้ว่ามันผิด จนครั้งสุดท้ายเดือนมีนคม2557 เราติดต่อเขาครั้งสุดท้ายเพราะเรามีแฟนใหม่เเล้ว ก็คือเป็นเพื่อนของเขาเอง
เราก็เลตัดสินใจเลิกกับเขาถาวร เเต่ก็มีนานๆมากๆที่จะทักกันว่าสบายดีไหมเเต่ไม่เคยได้เจอกัน จนวันนึงมีโอกาสได้เจอกันโดยบังเอิญ เราเห็นหน้าเขาเเล้วความรู้สึกเดิมๆกับมา ถามว่ารักไหมไม่เลย เเต่เหมือนมีอะไรค้างคาใจต่อกัน โดยที่ไม่กล้าถาม ไม่กล้าทัก
แต่อยากจะบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา8 ปี ไม่เคยลืม เเต่เเค่ไม่ได้รักแล้วไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน  เหมือนมีเรื่องในใจที่ต้องเคลียร์กัน