ตอนนั้นเราสองคนอยู่บนเก้าอี้สาธารณะ
เเต่สถานะผมกับเขาตอนนั้นยังเป็นสถานะคนคุยอยู่ยังไม่ได้ถึงขั้นเป็นเเฟนกัน ตอนนั้นเธออยู่เก้าอี้ ส่วนเรานั่งเล่นอยู่ด้านหลังเก้าอี้ ในขณะนั่นมีชายคนหนึ่งมานั่งบนเก้าอี้กับเธอ เเต่เห็นสายตาที่ชายคนนั้นมองเหมือนเขินๆอายๆ เเล้วทันใดนั้นเธอก็มาเรียกเรา พี่.. พี่.. พร้อมยืนมือออกมาด้วยสายตาที่เหมือนจะร้องไห้ เเล้วเราก็ไปจับมือถามว่าเป็นอะไร? เเล้วเธอเรียกที่ว่า พี่.. เรียกเหมือนคนเป็นแฟนกันอะไรประมาณนี้ ผมก็ยืนขึ้นเข้าไปกอดเธอเธอก็จะร้องนิดๆผมก็ปลอบใจเธอว่าไม่เป็นไรๆ ทันใดนั่นผมก็ได้มองคนที่อยู่ข้างเธอบนเก้าอี้ นั่นก็คือเพื่อนเราเองตอนเรียนมัธยม เพื่อนคนนั้นเขาเคยเป็นอะไรกับเธอกันมาก่อนเเต่ไม่รู้สถานะเป็นอะไร พอได้ยินคร่าวๆตอนพวกเพื่อนๆเเซวกันในห้องเรียนตอนมัธยมเรื่องเขากับเธอเเต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันเเล้ว หลังจากนั้นผมก็เข้าใจเลยว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไรดูจากสายตาที่เพื่อนมองผมเลยเข้าไปกอดเพื่อนอย่างเเรงเลยด้วยการไม่ได้เจอกันนานบ้างด้วยความรู้สึกตอนนั้นบ้างตอนนั้นน้ำตาลูกผู้ชายได้ไหลออกมาทั้งสองเลย ตอนนั้นผมบอกว่าพวกเรายังเป็นเพื่อนได้อยู่ไช่ไหม เเล้วเพื่อนบอกว่าได้ๆ.. ตอนนั้นอีกใจนึงรู้สึกดีเเต่อีกใจนึงรู้สึกสงสารเพือน เเล้วพวกเราก็ทักทายนิดนึง เเล้วเพื่อนจากไป ตอนนั้นเธอก็ได้มากอดเรา เราว่าบอกไม่เป็นไรๆเรื่องมันผ่านไปนานเเล้ว
เเล้วเพื่อนๆที่มาอ่านคิดอย่างไรกับเหตุการณ์เเบบนี้ เพื่อนๆคิดว่าเราเห็นเเก่ตัวรึเปล่า? ผมต้องทำอย่างไรต่อครับ?
ขอความคิดเห็นหน่อยครับกับเรื่องนี้?
เเต่สถานะผมกับเขาตอนนั้นยังเป็นสถานะคนคุยอยู่ยังไม่ได้ถึงขั้นเป็นเเฟนกัน ตอนนั้นเธออยู่เก้าอี้ ส่วนเรานั่งเล่นอยู่ด้านหลังเก้าอี้ ในขณะนั่นมีชายคนหนึ่งมานั่งบนเก้าอี้กับเธอ เเต่เห็นสายตาที่ชายคนนั้นมองเหมือนเขินๆอายๆ เเล้วทันใดนั้นเธอก็มาเรียกเรา พี่.. พี่.. พร้อมยืนมือออกมาด้วยสายตาที่เหมือนจะร้องไห้ เเล้วเราก็ไปจับมือถามว่าเป็นอะไร? เเล้วเธอเรียกที่ว่า พี่.. เรียกเหมือนคนเป็นแฟนกันอะไรประมาณนี้ ผมก็ยืนขึ้นเข้าไปกอดเธอเธอก็จะร้องนิดๆผมก็ปลอบใจเธอว่าไม่เป็นไรๆ ทันใดนั่นผมก็ได้มองคนที่อยู่ข้างเธอบนเก้าอี้ นั่นก็คือเพื่อนเราเองตอนเรียนมัธยม เพื่อนคนนั้นเขาเคยเป็นอะไรกับเธอกันมาก่อนเเต่ไม่รู้สถานะเป็นอะไร พอได้ยินคร่าวๆตอนพวกเพื่อนๆเเซวกันในห้องเรียนตอนมัธยมเรื่องเขากับเธอเเต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันเเล้ว หลังจากนั้นผมก็เข้าใจเลยว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไรดูจากสายตาที่เพื่อนมองผมเลยเข้าไปกอดเพื่อนอย่างเเรงเลยด้วยการไม่ได้เจอกันนานบ้างด้วยความรู้สึกตอนนั้นบ้างตอนนั้นน้ำตาลูกผู้ชายได้ไหลออกมาทั้งสองเลย ตอนนั้นผมบอกว่าพวกเรายังเป็นเพื่อนได้อยู่ไช่ไหม เเล้วเพื่อนบอกว่าได้ๆ.. ตอนนั้นอีกใจนึงรู้สึกดีเเต่อีกใจนึงรู้สึกสงสารเพือน เเล้วพวกเราก็ทักทายนิดนึง เเล้วเพื่อนจากไป ตอนนั้นเธอก็ได้มากอดเรา เราว่าบอกไม่เป็นไรๆเรื่องมันผ่านไปนานเเล้ว
เเล้วเพื่อนๆที่มาอ่านคิดอย่างไรกับเหตุการณ์เเบบนี้ เพื่อนๆคิดว่าเราเห็นเเก่ตัวรึเปล่า? ผมต้องทำอย่างไรต่อครับ?