คืองี้ครับ ผมมีเพื่อนอยู่กลุ่มนึง ซึ่งแต่ก่อนสนิทกันมากๆถึงขนาดมีอะไรก็คุยกันได้ดี แต่มาหลังๆ คนอื่นจะชอบมองผมเป็นเบ๊ ไม่มีไครมองเป็นเพื่อน มีแค่บางคนที่ยังเกรงใจกันบ้างแต่หลายๆคนกลับไม่รักษาน้ำใจกัน เช่น 1.เวลาในกลุ่มอยากกินอะไรกันตัวเลือกแรกที่ต้องไปซื้อคือ ผม ถ้าผมไม่ไปหรือด้วยเหตุผลอะไรก็ชั่ง จะมีแต่คนพูดว่า ถ้าพวกเขาไปซื้อมาผมห้ามกิน ผมก็เอามาคิดว่า ทำไมทีพวกมันไม่ไปกันถึงได้กิน 2.เวลาผมมีปัญหาเดือดเนื้อร้อนใจ จะน้อยคนนักหรือแทบไม่มีเลยที่ถามว่า อยู่ตรงไหน หรือ เรื่องอะไร แล้วจะ2ถึง3คนที่ชอบมองปัญหาผมเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่รับฟังใดๆ 3.เวลาในกลุ่มคุยอะไรกันซึ่งแต่ก่อนผมจะเป็นคนแจกมุขตลกๆอยู่เรื่อยในกลุ่มที่เฮฮากัน แต่ตอนนนี้ไม่ว่าผมจะส่งหรือพิมพ์อะไรไปจะมีแต่คนคอยขัดคอ พูดหักหน้า พูดตัดบท (โดยใช้คำพูดที่แรงมากๆ เช่น เผือก แต่ใช้ ส.) ไม่ก็ (เรื่องของนาย แต่เป็น คุณเมิง) แล้วจะมีแต่คนพูดลามปามถึงเรื่องอื่นทุกเรื่องโดยที่ไม่ขำ รู้ได้ทันทีว่าจริงจังไม่เล่น แต่ดันแปลกที่เพื่อนในกลุ่มคุยกันดีทุกคน เกรงใจซึ่งกันและกัน มีปัญหาช่วยกันหมดทุกเรื่อง ตัดมาที่เรา เรานึกย้อนไปก็ไม่เคยทำอะไรผิดหรือทำร้ายจิตใจไคร ผมเป็นคนชอบคิดก่อนพูดเสมอ รักษาน้ำใจทุกคน ถึงแม้ว่ามันจะถูกมองอีกแบบ หรือผมทำตัวดีเกินไป จนเหมือนลูกแหง่ จนเพื่อนคิดว่าจะทำอะไรกับหมอนี่ก็ได้ ใช่มั้ยครับ ในขณะที่เพื่อนบางคน เคยหักหลังกัน เคยพูดแทงใจดำกัน เคยโกหกกัน เคยหาเรื่องมาไห้กลุ่ม เคยหนีหายไปจากกลุ่ม แต่ทุกคนก็ยังรักกันเหมือนเดิม ตัดมาที่เรา ปัญหาก็ไม่มีไครช่วย พูดด้วยก็ใช้คำแรง ไม่มีการขำหรือการแสดงออกว่าพูดหยอกพูดเล่น งงกับเพื่อนครับ