ตอนนี้ผมอายุ 21ปี เป็นนักศึกษาปี 3 แฟนผมอายุ19 ปีกำลังเข้าปี1 เราสองรู้จักกันมานานแล้วเพราะแฟนผมเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเจอกันบ่อย พอมาวันหนึ่งตัดสินใจเป็นแฟนกันตอนนี้คบมาได้ 1ปี5เดือน  ไม่เคยทะเลาะกันอาจจะงอนนิดหน่อยๆกันบ้าง โดยปกติผมเป็นคนห้วร้อน ปากหมาแต่พอมาเจอแฟนคนนี้ยอมเปลี่ยนนิสัยเพื่อนแฟน เอาใจใส่ คอยโทรหา บอกรัก บอกคิดถึง แฟนผมเป็นคนซื่อๆไม่ค่อยหวาน โรแมนติคเหมือนผญ.ทั่วไปขอเข้าเรื่องเลยนะครับ
คบกันไปได้ซักพักประมาณ6เดือน คือใน6เดือนนี้ไม่เคยเจอกันเลยเพราะผมเรียนผมหาลัยปี2 แฟนกำลังเรียนม.6อยู่ ผมเลยจะพาแฟนไปเที่ยว ไปห้างดูหนังปกติ แต่ครั้งนั้นไม่ได้พ่อแม่น้องเขาห้ามไป ผมก็ไม่คิดอะไร พอผ่านมาซักพักผมกลับจากมหาลัยมาที่บ้านพอดีมันตรงกับวันศุกร์ ซึ่งจะมีตลาดถนนคนเดินตอนเย็น น้องเขาก็เลิกเรียน4โมง ก็เลยนัดกันไปเที่ยวที่ตลาดถนนคนเดินแต่พ่แแม่น้องก็ไม่ให้ไปกับผม2คน ต้องมีเพื่อนน้องไปด้วยผมก็เริ่มสงสัยว่าในตลาดคนเยอะแยะยังเที่ยว2คนไม่ได้ สรุปผมก็ได้เจอแฟนโดยมีเพื่อนน้องอีก2คนไปด้วยเป็น4คน ผมก็ยังไม่น้อยใจอะไร เพราะดีใจที่ได้เจอแฟนที่ไม่ได้เจอกว่า6เดือน พอถึงเวลาเที่ยวเสร็จแล้วแม่ของแฟนผมมารับ ผมก็ไปยืนส่งได้เจอแม่เขาครั้งแรกโคตรตื่นเต้น555 แฟนก็แนะนะผมให้แม่เขารู้จัก หลังจากนั้นก็
แยกย้ายกัน
ผมก็กลับไปเรียนตามปกติกลับมาบ้านได้ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ คือทุกครั้งที่มีโอกาสจะเจอแฟนผมจะไม่ปล่อยโอกาสนั้นหลุดลอยไป ขนาดไปที่ รร.เพื่อที่จะยืนส่งแฟนขึ้นรถรับส่งได้เจอกันประมาณ 5นาทีก็คุ้มแล้วสำหรับผม(มันตรงกับที่มอผมอยุดพอดีเลยกลับมาบ้านได้)หลังจากนั้น เราก็ได้เจอกันน้อยมาก เรียกว่าไม่ได้เจอกันเลยดีกว่าจนผมอยากไปเที่ยวกับแฟน2คนบ้าง(พยายามชวนแฟนไป) จนในที่สุดผมก็รู้ว่าพ่อแม่น้องเขาหวงน้องมาก ขนาดที่ว่าไปกินหมูกระทะกับเพื่อนยังไม่ให้ไป น้องวางแผนจะไปเข้ามหาลัยในกรุงเทพแต่พ่อแม่น้องเขาห้าม บอกให้หามอเรียนอยู่ในจังหวัดเท่านั้น ห้ามทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องผ่านพ่อแม่ก่อนตลอดถึงจะทำได้ จินตนาการเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกให้ทำงานภายใต้การบังคับของพ่อแม่ 
หลังจากนั้นผ่านไป5เดือนผมก็ได้ไปเที่ยวกับแฟนที่ห้างได้สำเร็จ เย้ๆๆๆๆแต่ไปกันทั้งหมด 5คนครับ(เพื่อนน้องอีก3คน😂😂😂)แต่ก็ดีใจที่ได้เจอแฟนวันนั้นเป็นวันที่มีความสุขที่สุดเพราะได้อยู่กับแฟน11.00น.-17.00น.นั้นคือผมได้อยู่กับแฟนนานสุดแล้ว วันนั้นเราก็ถ่ายรูปคู่ครั้งแรก(คบกันมาปีกว่าๆพึ่งได้มีรูปคู่5555)แล้วลง ig facebookกันตากปกติ แต่ดันเกิดเรื่องญาติๆน้องเขามาcomment กัน แซวบ้าง ถามว่าผู้ชายนั้นเพื่อนหรอ(โคตรจุกคบมาปีกว่าๆแล้ว) 
มีcommentที่หนักๆก็คือแม่น้องเองมาตอบญาติๆว่าผมเป็นเพื่อนน้องเขา(แม่น้องเขาตอบทั้งๆที่รู้ว่าผมเป็นแฟนเศร้าบ้า) วันนั้นมันตรงกับวันอาทิตย์ ซึ่งวันจันทร์ผมมีเรียนเช้าต้องกลับไปมอ แต่ดันยอมสละไปขึ้นรถไฟเที่ยวเที่ยงคืนเพื่อกลับไปเรียนเช้า(ปล.ผมเรียนอยู่ในจังหวัสงขลา บ้านผมอยู่ในจังหวัดภาคใต้ห่างจากสงขลาประมาณ500-600กิโลเมตรปกติจะนั่งรถตู้กลับ ซึ่งคิวรถตู้หมด17.00น. ผมยอมตกรถเพื่อได้อยู่กับแฟน) เรื่องยิ่งหนักเข้าไปอีกเมื่อลูกพี่ลูกน้องของน้องเขารู้ โดยเห็นจากรูปที่ถ่ายลง โดยพี่เขาบอกว่า ห้ามจับมือกัน เวลาไปเที่ยวด้วยกันอยู่ห่างกัน1เมตร(ช่วงนั้นก่อนcovidยังไม่ระบาด) ที่พีคก็คือบอกว่าให้มาจีบน้องเขาใหม่ ให้มีรถยนต์ก่อน(ผู้ก็ไม่รู้นะว่าแซวหรือว่าอะไรพี่เขาบอกกับแฟนผม แล้วแฟนผมมาเล่าผมอีกทีนึง) 
หลังจากนั้นผมก็ยังไม่ได้เจอแฟนช่วงนี้covid-19ระบาดเข้าใจได้  ล่าสุดพ่อแม่น้องเขาไม่ให้เที่ยวกับผม2คนเลยจนกว่าน้องจะเรียนจบมีงานทำซึ่งตอนนี้น้องเขาพึ่งเข้าปี1 แปลว่าอาจจะ5-6ปีรวมทำงาน น้องเขาก็เครียดกับชีวิตตัวเองมาก ไมเกรน เคยคิดฆ่าตัวตาย ซึ่งผมก็ไม่รู้จะช่วยไงได้แค่ปลอบและให้กำลังใจและสนับสนุนน้องเขา มันเป็นเรื่องในครอบครัวน้องเขาด้วยผมเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้
ทั้งหมดนี้คืออยากจะถามความคิดเห็นว่าผมควรทำไงต่อดีจะยอมอดทนรอแฟนเรียนจบมีงานทำโดยที่ยังไม่ได้เจอกันเหมือนเดิม หรือผมจะบอกเลิกน้องเขาแล้วหาคนใหม่ดีหรือต้องทำยังไงให้พ่อแม่น้องเขายอมรับในตัวผม ไม่หวงลูกสาวไม่บังคับน้องผม 
ถามว่าผมรักไหม รักโคตรขนาดแม่ฝั่งผมยังส่งสวัสดีวันจันทร์ไปให้น้องเขา พูดคุยกับแฟนผมปกติ เรื่องความสัมพันธ์ก็ไม่ทะเลาะอะไรอาจจะมีงอลบ้าง ไม่ในใจกันบ้าง แต่ผมชอบคิดมากกับเรื่องนี้
อยาจะโทรไปรายการพุธทอล์คพุธโทรมาก แต่ไม่กล้ามาถามในpantipก่อน