สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเลยจขกท.พึ่งเรียนจบมาหมาดๆเลยค่ะ เราขยันตั้งใจเรียนเพราะที่บ้านฐานะไม่ได้ดีมาก แต่ที่บ้านก็สนับสนุนในสิ่งที่เราตัดสินใจเลือกใช้ชีวิตอยู่ค่ะ แต่ยิ่งเป็นอย่างนี้ยิ่งกดดันค่ะว่าจะเอนแผนชีวิตตัวเองไปยังไงถึงแม้จะปลอบใจตัวเองอยู่บ่อยๆว่า "ใช้ชีวิตในแบบที่ชอบเถอะ"
พอมาเจอะช่วงไวรัสระบาด เศรษฐกิจพัง รัฐบาลห่วย มันยิ่งทำให้เรา "สิ้นหวัง" กับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในยุคนี้มากๆค่ะ
เรายิ่งท้อกับการที่คลาสสุดท้าย อาจารย์บอกว่าอย่าโทษปัจจัยภายนอก โทษตัวเองก่อนหรือยัง เรายิ่งคิดว่าหรือเรายังเก่งไม่พอที่จะปรับตัวอยู่รอดวะ 55555555555555
เราตั้งใจวางแผนชีวิตไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วว่าจะไป Work and Travel ที่เมกา ทุกอย่างเรียบร้อยหมดเหลือแค่ก้าวขาบิน อยู่ๆโคโรน่าก็เข้ามา ทำให้แผนชีวิตเป๋เลยค่ะ ตั้งใจว่าจะไปใช้ชีวิตค้นหาตัวเองสักพักนึง แต่เพราะโคโรน่า การใช้ชีวิตไม่ได้เป็นไปตามที่อยากให้เป็นเลยค่ะ ต้องอยู่แต่บ้านมาเดือนกว่าๆแล้ว คนเยอะค่ะที่บ้าน กดดันเยอะ ทุกคนดูมีอาชีพ มีกิจการตัวเอง เรายิ่งอยู่เฉยๆ วันๆวาดรูประบายสี วันๆเรียนคอร์สออนไลน์ วันๆฝึกเล่นกีตาร์ (เหมือนเลี่ยงตัวเองจากความกดดันภายนอกค่ะ ทำได้แค่พักเดียว) ดึกๆก่อนนอนก็จะวิตกกับชีวิตข้างหน้าละ ตอนเช้ามาก็มานั่งหางานสมัครงานออนไลน์ไป ลุ้นว่าจะถูกเรียกสัมภาษณ์ไหม อกหักหลายรอบแล้วด้วยค่ะ ขนาดเสี่ยงชีวิตไปสัมภาษณ์ ฮ่าาาาาาา ตอนนี้เลย"เคว้ง"ยาวๆมากเลยค่ะ เป้าหมายชีวิตที่ตั้งไว้ก็ดูเหมือนจะห่างไกล ปัจจัยภายนอกตอนนี้รุมล้อมมาก ปัจจัยภายในก็เลยล้มเหลวตามไปด้วย ปลงแล้วปลงอีก มันก็จะดูจัดการได้นะคะ แต่เพราะเราเคยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำมาก่อน รู้สึกเลยค่ะว่ามันกำลังกลับมา จริงๆเรามีความคิดอยากจะเรียนต่อป.โท แต่ต้องส่งตัวเองเรียนนี่แหละค่ะ ตอนนี้งานยังหาไม่ได้ เลยเคว้ง เหมือนเป้าหมายยังลอยลมอยู่ ฮ่าาาาาาา มันกดดันตรงที่เราต้องพึ่งตัวเราเองแล้วหลังจากนี้แหละค่ะ
เลยอยากมาถามทุกคนว่าทุกคนเคยก้าวผ่านช่วงยากลำบากกันยังไง มุมมองแบบไหนที่ช่วยให้ทัศนคติเราเปิดกว้างและยังทำให้เราเข้าใจ ยอมรับมันเอามาผลักดันชีวิตให้ก้าวไปข้างหน้าได้บ้างคะ ในช่วงผลัดเปลี่ยนชีวิตแล้วรู้สึกเคว้งๆแบบนี้ จัดการกับตัวเองกันยังไงบ้างคะ ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาแชร์กัน
เคว้งกับชีวิตตอนนี้มากค่ะ ใครมีช่วงผลัดเปลี่ยนชีวิตมาเล่าสู่กันฟังมั้ยคะ
พอมาเจอะช่วงไวรัสระบาด เศรษฐกิจพัง รัฐบาลห่วย มันยิ่งทำให้เรา "สิ้นหวัง" กับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในยุคนี้มากๆค่ะ
เรายิ่งท้อกับการที่คลาสสุดท้าย อาจารย์บอกว่าอย่าโทษปัจจัยภายนอก โทษตัวเองก่อนหรือยัง เรายิ่งคิดว่าหรือเรายังเก่งไม่พอที่จะปรับตัวอยู่รอดวะ 55555555555555
เราตั้งใจวางแผนชีวิตไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วว่าจะไป Work and Travel ที่เมกา ทุกอย่างเรียบร้อยหมดเหลือแค่ก้าวขาบิน อยู่ๆโคโรน่าก็เข้ามา ทำให้แผนชีวิตเป๋เลยค่ะ ตั้งใจว่าจะไปใช้ชีวิตค้นหาตัวเองสักพักนึง แต่เพราะโคโรน่า การใช้ชีวิตไม่ได้เป็นไปตามที่อยากให้เป็นเลยค่ะ ต้องอยู่แต่บ้านมาเดือนกว่าๆแล้ว คนเยอะค่ะที่บ้าน กดดันเยอะ ทุกคนดูมีอาชีพ มีกิจการตัวเอง เรายิ่งอยู่เฉยๆ วันๆวาดรูประบายสี วันๆเรียนคอร์สออนไลน์ วันๆฝึกเล่นกีตาร์ (เหมือนเลี่ยงตัวเองจากความกดดันภายนอกค่ะ ทำได้แค่พักเดียว) ดึกๆก่อนนอนก็จะวิตกกับชีวิตข้างหน้าละ ตอนเช้ามาก็มานั่งหางานสมัครงานออนไลน์ไป ลุ้นว่าจะถูกเรียกสัมภาษณ์ไหม อกหักหลายรอบแล้วด้วยค่ะ ขนาดเสี่ยงชีวิตไปสัมภาษณ์ ฮ่าาาาาาา ตอนนี้เลย"เคว้ง"ยาวๆมากเลยค่ะ เป้าหมายชีวิตที่ตั้งไว้ก็ดูเหมือนจะห่างไกล ปัจจัยภายนอกตอนนี้รุมล้อมมาก ปัจจัยภายในก็เลยล้มเหลวตามไปด้วย ปลงแล้วปลงอีก มันก็จะดูจัดการได้นะคะ แต่เพราะเราเคยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำมาก่อน รู้สึกเลยค่ะว่ามันกำลังกลับมา จริงๆเรามีความคิดอยากจะเรียนต่อป.โท แต่ต้องส่งตัวเองเรียนนี่แหละค่ะ ตอนนี้งานยังหาไม่ได้ เลยเคว้ง เหมือนเป้าหมายยังลอยลมอยู่ ฮ่าาาาาาา มันกดดันตรงที่เราต้องพึ่งตัวเราเองแล้วหลังจากนี้แหละค่ะ
เลยอยากมาถามทุกคนว่าทุกคนเคยก้าวผ่านช่วงยากลำบากกันยังไง มุมมองแบบไหนที่ช่วยให้ทัศนคติเราเปิดกว้างและยังทำให้เราเข้าใจ ยอมรับมันเอามาผลักดันชีวิตให้ก้าวไปข้างหน้าได้บ้างคะ ในช่วงผลัดเปลี่ยนชีวิตแล้วรู้สึกเคว้งๆแบบนี้ จัดการกับตัวเองกันยังไงบ้างคะ ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาแชร์กัน