สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องของเราและเราก็มีข้อสงสัยเกี่ยวกับตัวเราเองค่ะ
เราเป็นลูกคนแรกค่ะ มีน้องสาวหนึ่งคน เราอยู่ในครอบครัวฐานะปานกลางพ่อแม่supportทุกอย่าง
แต่เราไม่มีความสุขเลยค่ะ
เรารู้สึกว่าพ่อแม่เราเรื่องเยอะมาก โดยเฉพาะแม่
แม่เราเป็นคนที่เนียบมากทุกอย่างต้องเป็นระเบียบต้องเพอร์เฟค เราเป็นคนหัวไม่ค่อยดี เรียนกลางๆ ไม่แย่ไม่เก่ง แต่ก็ไม่เคยตก แม่เป็นคนที่ชอบบ่นจู้จี้จุกจิก เวลาพูดด้วยหรือเรียกหาแม่จะชอบชักสีหน้าทำหน้าหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง ตอบหรือคุยด้วย ด้วยน้ำเสียงกระแทก-ดัน เสียงดัง หรือตะโกน
(*1. ตอนนี้เราเป็นคนที่สีหน้าออกเร็วมากไม่ว่าจะอารมณ์ไหน ไม่พอใจ ไม่ชอบ เฟล เราไม่รู้ว่านี่เกี่ยวกันมั้ย และเราเป็นคนที่อารมณ์เสียง่ายมากและขี้หงุดหงิด)
เวลาเราทำอะไรผิดพลาดเราจะเล่าให้แม่ฟังเพื่อขอคำปรึกษา แม่ก็ให้คำแนะนำที่ดีนะคะ
แต่เวลาทะเลาะอะไรกัน หรือมีเรื่องไม่ถูกใจแม่ขึ้นมา
แม่ก็จะพูดเรื่องไม่สบายใจที่เราเอาไปปรึกษาแม่นั้นมาตอกย้ำเรา เวลาเราอยู่กับแม่เราอึดอัดมาก
แม้กระทั่งการแต่งตัวเราถ้าไม่ถูกใจแม่ แม่ก็จะบอกว่าอายคน ต้องเปลี่ยนให้ถูกใจ เราอยากเป็นตัวของตัวเองมากก เราก็ได้แต่คิดว่าขึ้นมหาลัยคงจะโอเคกว่านี้เพราะเราอายุเยอะขึ้นแม่น่าจะเบาลง
พอมาช่วงมหาลัย พ่อแม่ก็คือโทรเช็ค วิดิโอคอลมาหาเกือบทุกวัน เรารู้สึกอึดอัด แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ แต่พ่อแม่ก็เทียวมาหา มานอนหอด้วยอยู่บ่อยๆ
ซึ่งการมานอน คือมาทั้งบ้าน พ่อแม่น้อง ซึ่งเราว่าเราอายุ20+ อยากมีพื้นที่ของตัวเอง คือไม่ใช่ว่านอนไม่ได้ นอนได้ แต่มันไม่ได้รู้สึกอบอุ่นเหมือนตอนเราเด็กๆมันอึดอัดอยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านไปเร็วๆ เข้าใจว่าคิดถึงแต่ก็อยากให้เข้าใจเราบ้าง
เราแต่งตัวเราก็วัยรุ่นทั่วไป มีชุดเที่ยวบ้าง ชุดเล่นตามอฟชั่นแบบต่างๆบ้าง แม่มาก็ค้นตู้เราแล้วเอาชุดเราไปทิ้ง รองเท้าที่อยากใส่เซอๆบ้างก็ว่าสกปรกแล้วเอาไปทิ้ง
ในเรื่องการช่วยเหลือตัวเอง เช่นการขับรถกลับบ้าน
เราได้รถเก๋งมาใช้นะคะ มีใบขับขี่อะไรเรียบร้อย ขับรถเป็นตั้งแต่มัธยม แต่แค่ขับกลับบ้าน พ่อ แม่ต้องขับรถอีกคันมาเพื่อรับเรากลับแล้วขับรถเรากลับด้วย เป็นแบบนี้ทั้งตอนกลับ ม และกลับบ้าน เราแบบทำไมต้องมาลำบาก เข้าใจว่าเป็นห่วง แต่มันเป็นสิ่งที่เราสามารถทำเองได้
หรือเวลามีธุระต้องกลับ ม ไม่พ่อก็แม่ต้องพามา ซึ่งเราทำเองได้ เพื่อนคนอื่นยังสามารถมากันเองได้เลย เราเรียนจบแล้วแต่ยังไม่ปล่อยให้เราทำอะไรเองบ้าง
เราไม่รู้จะพูดยังไงเราแค่อยากทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง
พูดจริงๆทุกอย่างมีแม่ช่วยทุกอย่างจริงๆ บางทีเราก็เบื่อ ปัญหาเล็กๆน้อยๆเราสามารถทำเองได้ก็จะเข้ามาทำให้ เราต้องการได้แค่คำปรึกษา แล้วเราจะจัดการเองในบางเรื่อง
ทำให้เรารุ้สึกไม่ได้อยากพึ่งพ่อแม่สักเท่าไหร่
พอเราทำอะไรด้วยตัวเอง ก็จะมีคำพูดที่ว่า อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง
เราอยู่หอคนเดียวเราสบายมาก เราจัดการตัวเองได้
วางเเผนอะไรๆเองทุกอย่างลงตัวไม่มีอะไรแย่
ก็รู้สึกมีวินัยต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง ไม่ได้แย่เราก็อยุ่ได้สบายใจกว่าเยอะ ไม่มีคนตะโกน คนบ่น
พอเราเรียนจบกลับมาอยู่บ้าน
เรารู้สึกต่อต้านที่บ้านมาก อารมณ์เสียไม่อยากคุยกับใครในบ้าน เราไม่มีเซฟโซนของตัวเอง เพราะแค่เราจับมือถือก็ผิดหูผิดตาแม่เเล้ว
เวลาปลุก็ปลุกแต่เช้าๆ
ซึ่งถ้าเรามีอะไรต้องทำการตื่นของเราเราจะวางแผนแล้วเซตไว้ กลับบ้านมาเหมือนถูกวางตารางชีวิต กลับมาวนลูปเดิม ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ห้องนอนก็นอนกับน้อง คุยโทรศัพท์ก็ต้องแอบ ทำเหมือนเราเป็นเด็กทั้งๆที่เรียนจบแล้ว
เราเลยไปบอกแม่ว่าเราอึดอัด อธิบาย
แม่ด่าไล่ออกจากบ้าน ซึ่งแกเข้าใจว่าครอบครัวเราอบอุ่นทุกคนแฮปปี้ แต่มันไม่เลย
-เราอยู่กับแม่แล้วรุ้สึกหงุดหงิดออกแนวก้าวร้าว
-อยากออกจากบ้านตลอดเวลา แค่ออกจากบ้านก็รู้สึกสบายใจ บางทีรู้สึกอยากออกจากบ้านจนนั่งร้องไห้
นอนไม่หลับ
-อยากอยู่คนเดียว คือถ้าเรานั่งอยุ่คนเดียว แล้วแม่เดินมานั่งด้วยเราจะลุกไปนั่งที่อื่น เช่นหน้าบ้านหลังบ้าน
*เราสงสารแม่นะที่เราก้าวร้าว แม่ก็รุ้ว่าเราอยากออกจากบ้านแต่ไม่รู้ว่าแม่จะเข้าใจปัญหาเรามั้ย
-ที่กล่าวมาที้งหมด เราไม่รู้ว่าอาการที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ คืออะไร ก้าวร้าว หรือ ความรู้สึกที่สะสมทำให้ส่งผลมีพฤติกรรมเเบบนี้
อาการแบบนี้ก้าวร้าวหรือเป็นอาการทางจิตคะ
เราเป็นลูกคนแรกค่ะ มีน้องสาวหนึ่งคน เราอยู่ในครอบครัวฐานะปานกลางพ่อแม่supportทุกอย่าง
แต่เราไม่มีความสุขเลยค่ะ
เรารู้สึกว่าพ่อแม่เราเรื่องเยอะมาก โดยเฉพาะแม่
แม่เราเป็นคนที่เนียบมากทุกอย่างต้องเป็นระเบียบต้องเพอร์เฟค เราเป็นคนหัวไม่ค่อยดี เรียนกลางๆ ไม่แย่ไม่เก่ง แต่ก็ไม่เคยตก แม่เป็นคนที่ชอบบ่นจู้จี้จุกจิก เวลาพูดด้วยหรือเรียกหาแม่จะชอบชักสีหน้าทำหน้าหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง ตอบหรือคุยด้วย ด้วยน้ำเสียงกระแทก-ดัน เสียงดัง หรือตะโกน
(*1. ตอนนี้เราเป็นคนที่สีหน้าออกเร็วมากไม่ว่าจะอารมณ์ไหน ไม่พอใจ ไม่ชอบ เฟล เราไม่รู้ว่านี่เกี่ยวกันมั้ย และเราเป็นคนที่อารมณ์เสียง่ายมากและขี้หงุดหงิด)
เวลาเราทำอะไรผิดพลาดเราจะเล่าให้แม่ฟังเพื่อขอคำปรึกษา แม่ก็ให้คำแนะนำที่ดีนะคะ
แต่เวลาทะเลาะอะไรกัน หรือมีเรื่องไม่ถูกใจแม่ขึ้นมา
แม่ก็จะพูดเรื่องไม่สบายใจที่เราเอาไปปรึกษาแม่นั้นมาตอกย้ำเรา เวลาเราอยู่กับแม่เราอึดอัดมาก
แม้กระทั่งการแต่งตัวเราถ้าไม่ถูกใจแม่ แม่ก็จะบอกว่าอายคน ต้องเปลี่ยนให้ถูกใจ เราอยากเป็นตัวของตัวเองมากก เราก็ได้แต่คิดว่าขึ้นมหาลัยคงจะโอเคกว่านี้เพราะเราอายุเยอะขึ้นแม่น่าจะเบาลง
พอมาช่วงมหาลัย พ่อแม่ก็คือโทรเช็ค วิดิโอคอลมาหาเกือบทุกวัน เรารู้สึกอึดอัด แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ แต่พ่อแม่ก็เทียวมาหา มานอนหอด้วยอยู่บ่อยๆ
ซึ่งการมานอน คือมาทั้งบ้าน พ่อแม่น้อง ซึ่งเราว่าเราอายุ20+ อยากมีพื้นที่ของตัวเอง คือไม่ใช่ว่านอนไม่ได้ นอนได้ แต่มันไม่ได้รู้สึกอบอุ่นเหมือนตอนเราเด็กๆมันอึดอัดอยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านไปเร็วๆ เข้าใจว่าคิดถึงแต่ก็อยากให้เข้าใจเราบ้าง
เราแต่งตัวเราก็วัยรุ่นทั่วไป มีชุดเที่ยวบ้าง ชุดเล่นตามอฟชั่นแบบต่างๆบ้าง แม่มาก็ค้นตู้เราแล้วเอาชุดเราไปทิ้ง รองเท้าที่อยากใส่เซอๆบ้างก็ว่าสกปรกแล้วเอาไปทิ้ง
ในเรื่องการช่วยเหลือตัวเอง เช่นการขับรถกลับบ้าน
เราได้รถเก๋งมาใช้นะคะ มีใบขับขี่อะไรเรียบร้อย ขับรถเป็นตั้งแต่มัธยม แต่แค่ขับกลับบ้าน พ่อ แม่ต้องขับรถอีกคันมาเพื่อรับเรากลับแล้วขับรถเรากลับด้วย เป็นแบบนี้ทั้งตอนกลับ ม และกลับบ้าน เราแบบทำไมต้องมาลำบาก เข้าใจว่าเป็นห่วง แต่มันเป็นสิ่งที่เราสามารถทำเองได้
หรือเวลามีธุระต้องกลับ ม ไม่พ่อก็แม่ต้องพามา ซึ่งเราทำเองได้ เพื่อนคนอื่นยังสามารถมากันเองได้เลย เราเรียนจบแล้วแต่ยังไม่ปล่อยให้เราทำอะไรเองบ้าง
เราไม่รู้จะพูดยังไงเราแค่อยากทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง
พูดจริงๆทุกอย่างมีแม่ช่วยทุกอย่างจริงๆ บางทีเราก็เบื่อ ปัญหาเล็กๆน้อยๆเราสามารถทำเองได้ก็จะเข้ามาทำให้ เราต้องการได้แค่คำปรึกษา แล้วเราจะจัดการเองในบางเรื่อง
ทำให้เรารุ้สึกไม่ได้อยากพึ่งพ่อแม่สักเท่าไหร่
พอเราทำอะไรด้วยตัวเอง ก็จะมีคำพูดที่ว่า อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง
เราอยู่หอคนเดียวเราสบายมาก เราจัดการตัวเองได้
วางเเผนอะไรๆเองทุกอย่างลงตัวไม่มีอะไรแย่
ก็รู้สึกมีวินัยต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง ไม่ได้แย่เราก็อยุ่ได้สบายใจกว่าเยอะ ไม่มีคนตะโกน คนบ่น
พอเราเรียนจบกลับมาอยู่บ้าน
เรารู้สึกต่อต้านที่บ้านมาก อารมณ์เสียไม่อยากคุยกับใครในบ้าน เราไม่มีเซฟโซนของตัวเอง เพราะแค่เราจับมือถือก็ผิดหูผิดตาแม่เเล้ว
เวลาปลุก็ปลุกแต่เช้าๆ
ซึ่งถ้าเรามีอะไรต้องทำการตื่นของเราเราจะวางแผนแล้วเซตไว้ กลับบ้านมาเหมือนถูกวางตารางชีวิต กลับมาวนลูปเดิม ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว ห้องนอนก็นอนกับน้อง คุยโทรศัพท์ก็ต้องแอบ ทำเหมือนเราเป็นเด็กทั้งๆที่เรียนจบแล้ว
เราเลยไปบอกแม่ว่าเราอึดอัด อธิบาย
แม่ด่าไล่ออกจากบ้าน ซึ่งแกเข้าใจว่าครอบครัวเราอบอุ่นทุกคนแฮปปี้ แต่มันไม่เลย
-เราอยู่กับแม่แล้วรุ้สึกหงุดหงิดออกแนวก้าวร้าว
-อยากออกจากบ้านตลอดเวลา แค่ออกจากบ้านก็รู้สึกสบายใจ บางทีรู้สึกอยากออกจากบ้านจนนั่งร้องไห้
นอนไม่หลับ
-อยากอยู่คนเดียว คือถ้าเรานั่งอยุ่คนเดียว แล้วแม่เดินมานั่งด้วยเราจะลุกไปนั่งที่อื่น เช่นหน้าบ้านหลังบ้าน
*เราสงสารแม่นะที่เราก้าวร้าว แม่ก็รุ้ว่าเราอยากออกจากบ้านแต่ไม่รู้ว่าแม่จะเข้าใจปัญหาเรามั้ย
-ที่กล่าวมาที้งหมด เราไม่รู้ว่าอาการที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ คืออะไร ก้าวร้าว หรือ ความรู้สึกที่สะสมทำให้ส่งผลมีพฤติกรรมเเบบนี้