สวัสดีครับ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ๆ ของผม ซึ่งผมอาจจะเรียบเรียงได้ไม่ดีพอ แต่ในหัวผมช่วงนี้มันวนเวียนแต่เรื่องนี้ครับ ผมตั้งใจให้กระทู้นี้เป็นกระทู้ระบายความในใจของผมครับ ขออนุญาตไม่ระบุชื่อนะครับ ปัจจุบันอายุ 24 ปี มีงานทำแล้ว สิ่งที่ผมอยากมาระบายให้เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ได้อ่านกันวันนี้ ผมขอเริ่มเลยนะครับ
ผมเกิดมาตั้งแต่เด็ก ในตอนประถมผมก็รู้ว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิงครับ (ตอนเด็ก ๆ ผมวัดจากการที่ผมรู้สึกว่าผมใส่ใจที่จะมองผู้ชายมากกว่าจะมองผู้หญิงครับ) ผมเป็นคนเรียบร้อย มีนิสัยไม่กระโตกกระตากและค่อนข้างไม่ซุกซนครับ ตั้งแต่เด็กมักถูกล้อถูกแกล้งมาตลอด เช่น "เป็นตุ๊ดหรือเปล่าเนี่ย ?" "ว้าย...ไอ้ตุ๊ด" เป็นต้น แต่ทั้งนี้ตัวผมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากเป็นผู้หญิงหรืออยากแต่งตัวเป็นผู้หญิงอะไรนะครับ ผมก็คือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เพียงแต่ผมไม่ได้มีอารมณ์ทางเพศเมื่อเห็นผู้หญิงก็เท่านั้น (ซึ่งผมเชื่อว่าน่าจะมีอีกหลาย ๆ คนที่เป็นเหมือนผม หมายถึงไม่ได้มีความต้องการเป็นผู้หญิง ไม่ได้อยากแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม ไม่ได้อยากใส่กระโปรงหรืออยากสวย)
ตลอดมาจนโตเริ่มเข้าเรียนมัธยมผมก็เป็นเด็กผู้ชายคนนึงเหมือนเดิมนี่แหละครับ แต่ก็กุมความลับนี้ตลอดมา (พอเริ่มโตมันก็ชัดครับว่าผมมีอารมณ์ทางเพศกับผู้ชายมากกว่าที่จะรู้สึกกับผู้หญิงครับ) เนื่องด้วยครอบครัวผมเองก็ไม่ค่อยชอบเพศที่ 3 เท่าไหร่ อีกอย่างในเครือญาติก็ไม่เคยเจอว่ามีคนที่เป็นแบบผมแม้แต่คนเดียว และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความทรมานครับ ผมพูดกับใครไม่ได้ว่าผมเป็นแบบนี้ ผมเริ่มถูกสงสัยจากคนรอบข้างในขณะเรียนมัธยมว่า "มีแฟนหรือเปล่าเรา" "มีแฟนหรือยัง" "เป็นผู้ชายก็น่าจะมีผู้หญิงบ้างนะ" แล้วก็คำถามอีกมากมายที่ถาโถมเข้ามาหา แต่ผมก็ยังไม่เลือกที่จะบอกใครครับ ส่วนหนึ่งต้องบอกตรง ๆ ว่าผมอาย (อาจจะเป็นความคิดที่ดูโง่เขลานะครับ ผมน้อมรับคำวิจารณ์) ผมอายมาก ๆ ที่เป็นแบบนี้ และมีความคิดแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ผมอายที่ผมเป็นคนติ๋ม ๆ เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง ผมรู้สึกว่ามันแย่ มันแย่มาก ๆ และไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย ทุกอย่างเป็นมาแบบนี้จนกระทั่งผมเรียนจบมหาวิทยาลัยครับ
ปัจจุบันผมทำงานที่อยู่ที่แห่งหนึ่งครับ ด้วยความที่ไม่อยากให้ใครเข้าถึงตัวเรา ผมก็เหมือนเป็นคนที่สร้างเกราะกำบังป้องกันผู้คน ผมกลัวครับ กลัวการที่คนอื่นจะรู้ถึงสิ่งที่ผมเป็น พยายามทำตัวให้ห่างไกลจากคนอื่นครับ ถ้าหากติดต่ออะไรผมก็ให้แค่หมายเลขโทรศัพท์กับ Line ID เพื่อติดต่อเท่านั้น ส่วน Facebook Instagram ฯลฯ ผมจะไม่ให้คนในที่ทำงานรู้เลย (ผมเหมือนคนโรคจิต คิดมาก วิตกจริต) จากที่เริ่มเข้าไปทำงานสุดท้ายคำถามเดิม ๆ มันก็วนกลับมาครับ "น้องมีแฟนหรือยัง?" "น้องชอบผู้ชายหรือเปล่า?" ผมรู้สึกทรมานใจกับคำถามพวกนี้ทุกครั้ง มันวนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่เด็กจนโต มีวันหนึ่งมีเจ้าหน้าที่จากสภากาชาดมารับบริจาคเลือดครั้งนั้นผมก็ต้องปฏิเสธไปเนื่องจากว่าผมเองก็รู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร ก็เลยต้องโกหกไปว่าผมเป็นคนนอนน้อย อ่าหนังสือกลางคืน แล้วก็ตื่นเช้า ผมกลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย หลังจากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่มาเรื่อย ๆ เป็นระยะ ๆ ตามโครงการของเค้า ผมก็ต้องหาวิธีโกหกหลบหลีกไปแบบนี้อยู่ตลอด ผมรู้สึกว่าชีวิตผมมันไม่มีความสุขเอาซะเลยครับ
สุดท้ายนี้สิ่งที่ผมอยากจะระบายให้ทุกคน ๆ ที่เข้ามาอ่านได้รู้คือ ผมไม่ชอบตัวเองเอามาก ๆ ครับ ที่เป็นแบบนี้ เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย มีอารมณ์ทางเพศกับผู้ชาย ผมอยากเกิดมาเป็นผู้ชายที่ชอบผู้หญิง ผมยอมรับว่าผมอิจฉาผู้ชายแท้ ๆ ทุกครั้งที่เห็นเค้ามีแฟนเป็นผู้หญิงผมจะย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองทุกครั้งว่าทำไมเราไม่ปกติแบบเค้า ทำไมเราไม่เป็นผู้ชายเหมือนเค้า แล้วทำไมจะต้องเป็นแบบนี้ ผมควรจะเป็นผู้ชายที่มีแฟน มีลูก มีครอบครัว ผมควรเล่นกีฬาเล่นบอลเล่นบาสเล่นดนตรีเท่ ๆ ผมเหนื่อยและทรมานกับการแบกความเป็นตัวเองแบบนี้ และที่ไม่อยากบอกให้คนรอบข้างรู้เพราะว่าไม่รู้ว่าผลของการที่พูดออกไปแล้วมันจะเป็นอย่างไร ผมไม่อยากให้มันมีปัญหาชีวิตต่อมาอีก ถ้าหากใครที่เป็นแบบผมและมีทางออกหรือแนวคิดที่จะปรับเปลี่ยนความคิด ผมก็ยินดีรับฟังนะครับ ผมอยากให้ทุก ๆ คนที่เข้ามาอ่านช่วยเหลือผมครับ สมองผมมันคิดแต่น้อยใจอย่างเดียวครับ น้อยใจในโชคชะตาที่ให้มาเป็นแบบนี้ครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ ขอบคุณครับ
ผมเหนื่อยกับการใช้ชีวิตในสังคมขณะที่ผมชอบผู้ชายไม่ได้ชอบผู้หญิง
ผมเกิดมาตั้งแต่เด็ก ในตอนประถมผมก็รู้ว่าผมไม่ได้ชอบผู้หญิงครับ (ตอนเด็ก ๆ ผมวัดจากการที่ผมรู้สึกว่าผมใส่ใจที่จะมองผู้ชายมากกว่าจะมองผู้หญิงครับ) ผมเป็นคนเรียบร้อย มีนิสัยไม่กระโตกกระตากและค่อนข้างไม่ซุกซนครับ ตั้งแต่เด็กมักถูกล้อถูกแกล้งมาตลอด เช่น "เป็นตุ๊ดหรือเปล่าเนี่ย ?" "ว้าย...ไอ้ตุ๊ด" เป็นต้น แต่ทั้งนี้ตัวผมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากเป็นผู้หญิงหรืออยากแต่งตัวเป็นผู้หญิงอะไรนะครับ ผมก็คือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เพียงแต่ผมไม่ได้มีอารมณ์ทางเพศเมื่อเห็นผู้หญิงก็เท่านั้น (ซึ่งผมเชื่อว่าน่าจะมีอีกหลาย ๆ คนที่เป็นเหมือนผม หมายถึงไม่ได้มีความต้องการเป็นผู้หญิง ไม่ได้อยากแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม ไม่ได้อยากใส่กระโปรงหรืออยากสวย)
ตลอดมาจนโตเริ่มเข้าเรียนมัธยมผมก็เป็นเด็กผู้ชายคนนึงเหมือนเดิมนี่แหละครับ แต่ก็กุมความลับนี้ตลอดมา (พอเริ่มโตมันก็ชัดครับว่าผมมีอารมณ์ทางเพศกับผู้ชายมากกว่าที่จะรู้สึกกับผู้หญิงครับ) เนื่องด้วยครอบครัวผมเองก็ไม่ค่อยชอบเพศที่ 3 เท่าไหร่ อีกอย่างในเครือญาติก็ไม่เคยเจอว่ามีคนที่เป็นแบบผมแม้แต่คนเดียว และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของความทรมานครับ ผมพูดกับใครไม่ได้ว่าผมเป็นแบบนี้ ผมเริ่มถูกสงสัยจากคนรอบข้างในขณะเรียนมัธยมว่า "มีแฟนหรือเปล่าเรา" "มีแฟนหรือยัง" "เป็นผู้ชายก็น่าจะมีผู้หญิงบ้างนะ" แล้วก็คำถามอีกมากมายที่ถาโถมเข้ามาหา แต่ผมก็ยังไม่เลือกที่จะบอกใครครับ ส่วนหนึ่งต้องบอกตรง ๆ ว่าผมอาย (อาจจะเป็นความคิดที่ดูโง่เขลานะครับ ผมน้อมรับคำวิจารณ์) ผมอายมาก ๆ ที่เป็นแบบนี้ และมีความคิดแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ผมอายที่ผมเป็นคนติ๋ม ๆ เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง ผมรู้สึกว่ามันแย่ มันแย่มาก ๆ และไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย ทุกอย่างเป็นมาแบบนี้จนกระทั่งผมเรียนจบมหาวิทยาลัยครับ
ปัจจุบันผมทำงานที่อยู่ที่แห่งหนึ่งครับ ด้วยความที่ไม่อยากให้ใครเข้าถึงตัวเรา ผมก็เหมือนเป็นคนที่สร้างเกราะกำบังป้องกันผู้คน ผมกลัวครับ กลัวการที่คนอื่นจะรู้ถึงสิ่งที่ผมเป็น พยายามทำตัวให้ห่างไกลจากคนอื่นครับ ถ้าหากติดต่ออะไรผมก็ให้แค่หมายเลขโทรศัพท์กับ Line ID เพื่อติดต่อเท่านั้น ส่วน Facebook Instagram ฯลฯ ผมจะไม่ให้คนในที่ทำงานรู้เลย (ผมเหมือนคนโรคจิต คิดมาก วิตกจริต) จากที่เริ่มเข้าไปทำงานสุดท้ายคำถามเดิม ๆ มันก็วนกลับมาครับ "น้องมีแฟนหรือยัง?" "น้องชอบผู้ชายหรือเปล่า?" ผมรู้สึกทรมานใจกับคำถามพวกนี้ทุกครั้ง มันวนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่เด็กจนโต มีวันหนึ่งมีเจ้าหน้าที่จากสภากาชาดมารับบริจาคเลือดครั้งนั้นผมก็ต้องปฏิเสธไปเนื่องจากว่าผมเองก็รู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร ก็เลยต้องโกหกไปว่าผมเป็นคนนอนน้อย อ่าหนังสือกลางคืน แล้วก็ตื่นเช้า ผมกลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย หลังจากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่มาเรื่อย ๆ เป็นระยะ ๆ ตามโครงการของเค้า ผมก็ต้องหาวิธีโกหกหลบหลีกไปแบบนี้อยู่ตลอด ผมรู้สึกว่าชีวิตผมมันไม่มีความสุขเอาซะเลยครับ
สุดท้ายนี้สิ่งที่ผมอยากจะระบายให้ทุกคน ๆ ที่เข้ามาอ่านได้รู้คือ ผมไม่ชอบตัวเองเอามาก ๆ ครับ ที่เป็นแบบนี้ เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย มีอารมณ์ทางเพศกับผู้ชาย ผมอยากเกิดมาเป็นผู้ชายที่ชอบผู้หญิง ผมยอมรับว่าผมอิจฉาผู้ชายแท้ ๆ ทุกครั้งที่เห็นเค้ามีแฟนเป็นผู้หญิงผมจะย้อนกลับมาคิดถึงตัวเองทุกครั้งว่าทำไมเราไม่ปกติแบบเค้า ทำไมเราไม่เป็นผู้ชายเหมือนเค้า แล้วทำไมจะต้องเป็นแบบนี้ ผมควรจะเป็นผู้ชายที่มีแฟน มีลูก มีครอบครัว ผมควรเล่นกีฬาเล่นบอลเล่นบาสเล่นดนตรีเท่ ๆ ผมเหนื่อยและทรมานกับการแบกความเป็นตัวเองแบบนี้ และที่ไม่อยากบอกให้คนรอบข้างรู้เพราะว่าไม่รู้ว่าผลของการที่พูดออกไปแล้วมันจะเป็นอย่างไร ผมไม่อยากให้มันมีปัญหาชีวิตต่อมาอีก ถ้าหากใครที่เป็นแบบผมและมีทางออกหรือแนวคิดที่จะปรับเปลี่ยนความคิด ผมก็ยินดีรับฟังนะครับ ผมอยากให้ทุก ๆ คนที่เข้ามาอ่านช่วยเหลือผมครับ สมองผมมันคิดแต่น้อยใจอย่างเดียวครับ น้อยใจในโชคชะตาที่ให้มาเป็นแบบนี้ครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ ขอบคุณครับ