ตามหัวข้อเลย
คือเรื่องทะเลาะในครอบครัวเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจออยู่แล้วอันนี้เข้าใจได้
เพียงแต่บางทีคำพูดมันแรง และเพราะมันออกมาจากปากของคนเป็นแม่ เลยสามารถพูดใส่ลูกได้ตามแต่อารมณ์ใช่มั้ย? ปกติหรอคับ?
ผมขอเล่าแบบยาวนิดนะครับจะได้เห็นภาพ
ผมสนิทกับแม่มากๆ และเพราะแบบนั้น เราอยู่ด้วยกันตลอด จนตอนนี้ผม30กว่า ก็อยู่บ้านเดียวกันมี พ่อ แม่ แฟน ผม และ ลูกชายวัย 1ขวบกว่า
ผมมีโอกาสที่จะกู้เงินมาซื้อที่สร้างบ้าน แต่โอกาสนั้นผ่านไปแล้ว เมื่อแม่ผมบอกเสมอว่าที่เขาสร้างบ้านหลังใหญ่โตก็เพื่อให้เราอยู่ด้วยกันคือมันก็ไม่ไปไหน อนาคตก็เป็นของลูกนั้นแหละ
ยามดี ดีใจหาย แต่ถ้าอารมณ์ร้าย ก็นั้นแหละครับ
ตั้งแต่ขึ้นกู-คำพูดแย่ๆ ซึ่งผมไม่เคยพูดคำเหล่านี้กับแม่เลยสักครั้งในชีวิต มันน่าแปลกที่แม่บันดาลโทษะออกมารุนแรงมาก กับบางทีเรื่องที่เล็กน้อย แต่ที่ช่วงหลังบ่อยเลย คือจะชอบพูดว่าบ้านกู ของกู นี่แหละที่ทำร้ายจิตใจ แล้วไงกฎของกูอีกหรอ ผม30แล้วนะ เมื่อก่อนพูด=เถียง โตมา พูด=เก่งกับพ่อกับแม่ สำหรับแม่ผม เหตุไม่เท่ากับผล มันเหนื่อยและเหตุผลเดียวที่ผมไม่ไปไหน ก็เพื่อพ่อที่สูงอายุ เงินทุกบาทมาจากพ่อ ซึ่งไม่ใช่คนไทย บ้านที่ทุกอย่างเลยอยู่ในชื่อแม่
ผมเบื่อปัญหานี้มาก เพราะผมเจอมาตลอดทั้งชีวิตทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยเป็นเสร้างความเดือดร้อนให้พ่อแม่เลย ผมสมควรได้รับสิ่งนี้แล้วจริงๆหรอ
ยิ่งต่อหน้าหลานที่กำลังเจริญเติบโตและรู้เรื่องมากขึ้น ผมไม่อยากให้เขาโตมารับรู้ถึงความอารมณ์ร้ายของแม่เลย
ผมเคยขอว่าอย่าพูดแบบนี้ได้มั้ย ไม่ได้ครับ อารมณ์พาไปทุกที เหมือนก็โมโหเลยพูดแต่ทุกครั้งเลย อยากไปๆจากบ้าน ตอนนี้ติดที่เดินทางไปหาแฟนที่ต่างจังหวัดไม่ได้ช่วงโควีด19
พ่อก็น่าสงสารตกเป็นเหยื่อทางอารมณ์ของแม่เช่นกัน เมื่อมีปัญหาพ่อกับได้แต่มองหน้ากันด้วยความเข้าใจแต่ทำอะไรไม่ได้ฝแม่อารมร้ายของใกล้มือคือพัง คำพูดขยี้ทำลายจิตใจขยันพูดดีนัก
เพราะเป็นพ่อแม่เลยพูดอะไรก็ได้งั้นหรอ?
คือเรื่องทะเลาะในครอบครัวเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจออยู่แล้วอันนี้เข้าใจได้
เพียงแต่บางทีคำพูดมันแรง และเพราะมันออกมาจากปากของคนเป็นแม่ เลยสามารถพูดใส่ลูกได้ตามแต่อารมณ์ใช่มั้ย? ปกติหรอคับ?
ผมขอเล่าแบบยาวนิดนะครับจะได้เห็นภาพ
ผมสนิทกับแม่มากๆ และเพราะแบบนั้น เราอยู่ด้วยกันตลอด จนตอนนี้ผม30กว่า ก็อยู่บ้านเดียวกันมี พ่อ แม่ แฟน ผม และ ลูกชายวัย 1ขวบกว่า
ผมมีโอกาสที่จะกู้เงินมาซื้อที่สร้างบ้าน แต่โอกาสนั้นผ่านไปแล้ว เมื่อแม่ผมบอกเสมอว่าที่เขาสร้างบ้านหลังใหญ่โตก็เพื่อให้เราอยู่ด้วยกันคือมันก็ไม่ไปไหน อนาคตก็เป็นของลูกนั้นแหละ
ยามดี ดีใจหาย แต่ถ้าอารมณ์ร้าย ก็นั้นแหละครับ
ตั้งแต่ขึ้นกู-คำพูดแย่ๆ ซึ่งผมไม่เคยพูดคำเหล่านี้กับแม่เลยสักครั้งในชีวิต มันน่าแปลกที่แม่บันดาลโทษะออกมารุนแรงมาก กับบางทีเรื่องที่เล็กน้อย แต่ที่ช่วงหลังบ่อยเลย คือจะชอบพูดว่าบ้านกู ของกู นี่แหละที่ทำร้ายจิตใจ แล้วไงกฎของกูอีกหรอ ผม30แล้วนะ เมื่อก่อนพูด=เถียง โตมา พูด=เก่งกับพ่อกับแม่ สำหรับแม่ผม เหตุไม่เท่ากับผล มันเหนื่อยและเหตุผลเดียวที่ผมไม่ไปไหน ก็เพื่อพ่อที่สูงอายุ เงินทุกบาทมาจากพ่อ ซึ่งไม่ใช่คนไทย บ้านที่ทุกอย่างเลยอยู่ในชื่อแม่
ผมเบื่อปัญหานี้มาก เพราะผมเจอมาตลอดทั้งชีวิตทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยเป็นเสร้างความเดือดร้อนให้พ่อแม่เลย ผมสมควรได้รับสิ่งนี้แล้วจริงๆหรอ
ยิ่งต่อหน้าหลานที่กำลังเจริญเติบโตและรู้เรื่องมากขึ้น ผมไม่อยากให้เขาโตมารับรู้ถึงความอารมณ์ร้ายของแม่เลย
ผมเคยขอว่าอย่าพูดแบบนี้ได้มั้ย ไม่ได้ครับ อารมณ์พาไปทุกที เหมือนก็โมโหเลยพูดแต่ทุกครั้งเลย อยากไปๆจากบ้าน ตอนนี้ติดที่เดินทางไปหาแฟนที่ต่างจังหวัดไม่ได้ช่วงโควีด19
พ่อก็น่าสงสารตกเป็นเหยื่อทางอารมณ์ของแม่เช่นกัน เมื่อมีปัญหาพ่อกับได้แต่มองหน้ากันด้วยความเข้าใจแต่ทำอะไรไม่ได้ฝแม่อารมร้ายของใกล้มือคือพัง คำพูดขยี้ทำลายจิตใจขยันพูดดีนัก