นี่เป็นกระทู้แรกของผม เรื่องครอบครัว ปัญหาโลกแตก
ขอเล่าแบบสรุปนะครับ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่มีฐานะมาก่อนทางภาคอิสานของประเทศไทย แต่หลังวิกฤตต้มยำกุ้งเราก็เริ่มยากจน พีคที่สุด5ปีให้หลัง บางวันเราไม่มีเงินกินข้าวเลยสักบาท พ่อเป็นคนเจ้าอารมณ์ อยากได้ดั่งใจ แต่ตัวเองทำงานไม่เป็น อายที่จะไปเป็นลูกจ้างเค้า รู้ดีไปหมด แต่กลับกันแม่ทนทุกอย่าง ทำทุกอย่างกู้หนี้ยืมสินมาจุนเจือพวกเรา แต่ไม่เคยพอ แม่ต้องทนคำดูถูกต่างๆนานา ทั้งจากญาติพี่น้องตัวเองด้วยว่าเป็นหนี้เพราะส่งเสียผมเรียน แต่ความจริงใครจะรู้ ผมมีพี่สาวที่ไม่เอาถ่านพี่ผมเรียนซ้ำหลายปีมาก เป็นหนี้เพื่อนๆก็เยอะมาก แม่ต้องตามเช็ดตามล้าง บางครั้งต้องอ้างกับคนอื่นว่าส่งเงินให้ผมเรียน จนคนอื่นต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าพ่อแม่ตามใจผม กินหรูอยู่สบาย นีเป็นสาเเหตุนึงที่ทำให้ตอนเรียนผมแทบไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปเจอคำพูดคนที่บอกว่าเมื่อไหร่จะจบ แม่จะได้สบายไม่ต้องส่งเสีย ผมได้แต่เก็บคำพวกนี้ไว้ในใจ คิดตลอดว่าวันไหนทำงานเองได้ จะไป ไปให้ไกลจากคนพวกนี้
จนมาวันนี้ผมเรียนจบ ใช่ภาระค่าใช้จ่ายต่างๆมันลดลงไปเยอะมากๆ ไม่ต้องส่งเสียค่ากินอยู่ค่าหอ แต่วิกฤตโรคระบาดครั้งนี้ ผมยังไม่สามารถหางานได้แบบจริงจังซะที ทำได้แต่รับงานเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้มากมายอะไร กระนั้นก็ยังไม่พอจุนเจือครอบครัว อ้อลืมบอก ตอนนี้แม่ไม่ได้ทำงานแล้วด้วยร่างกายไม่เอื้ออำนวย อยู่กินจากเงินเก่าทองเก็บนั้นแหละ พ่อไม่ต้องพูดถึงเลิกทำงานมานานแล้ว คนอื่นๆมองมาก็เหมือนกับครอบครัวเราสบายขึ้น ส่วนใหญ่คนบอกว่าพี่สาวผมเลี้ยงดูครอบครัวตอนนี้ แต่ความจริงผมกะแม่ประหยัดมาก ๆ ถึงมากที่สุดเพื่อให้มีเงินเก็บพอไปจนถึงวันที่ผมมีงานประจำ ส่วนพ่อเป็นอะไรที่ทำผมหงุดหงิดใจ ถ้าเค้ารู้ว่ามีเงินเค้าจะใช้จ่ายเยอะมาก จะซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้า ทุกอย่างที่เค้าอยากได้ แต่เค้าไม่เคยช่วยแบ่งเบารับผิดชอบอะำรในบ้าน เนื่องจากเค้าผิดหวังในตัวพี่สาวผมไปแล้วตอนนี้เค้าเอาแต่บอกคนอื่นว่าจะไปอยู่กะผมให้ผมเลี้ยงดู เค้าพยายามหาทางให้ผมอยู่ทำงานใกล้บ้าน หาทางให้ผมอยู่ใกล้ๆเค้าตลอด ซึ่งตั้งแต่ที่เล่าไปตอนต้นผมไม่เคยคิดจะอยู่ที่นี่เลย ผมเกลียดทุกอย่างที่นี่ เกลียดคำพูดทุกคนที่นี่ เกลียดสิ่งที่พวกเค้าทำกับผม ผมอยากมีชีวิตของตัวเองซะที นั้นมันทำให้ผมเกิดความรู้สึกอึดอัดมาตลอดระยะเวลาที่รองานประจำเรียกตัว กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย ฉุนเฉียว บางครั้งอยากหายไปจากโลกนี้ซะเลย ใครพอจะให้คำแนะนำผม หรือมีประสบการณ์มาแชร์กันได้นะครับ
ปล. เขียนครั้งแรกอาจจะอ่านแล้วงงๆ นะครับ
เครียด เกลียดทุกอย่างรอบตัวตอนนี้
ขอเล่าแบบสรุปนะครับ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่มีฐานะมาก่อนทางภาคอิสานของประเทศไทย แต่หลังวิกฤตต้มยำกุ้งเราก็เริ่มยากจน พีคที่สุด5ปีให้หลัง บางวันเราไม่มีเงินกินข้าวเลยสักบาท พ่อเป็นคนเจ้าอารมณ์ อยากได้ดั่งใจ แต่ตัวเองทำงานไม่เป็น อายที่จะไปเป็นลูกจ้างเค้า รู้ดีไปหมด แต่กลับกันแม่ทนทุกอย่าง ทำทุกอย่างกู้หนี้ยืมสินมาจุนเจือพวกเรา แต่ไม่เคยพอ แม่ต้องทนคำดูถูกต่างๆนานา ทั้งจากญาติพี่น้องตัวเองด้วยว่าเป็นหนี้เพราะส่งเสียผมเรียน แต่ความจริงใครจะรู้ ผมมีพี่สาวที่ไม่เอาถ่านพี่ผมเรียนซ้ำหลายปีมาก เป็นหนี้เพื่อนๆก็เยอะมาก แม่ต้องตามเช็ดตามล้าง บางครั้งต้องอ้างกับคนอื่นว่าส่งเงินให้ผมเรียน จนคนอื่นต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าพ่อแม่ตามใจผม กินหรูอยู่สบาย นีเป็นสาเเหตุนึงที่ทำให้ตอนเรียนผมแทบไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปเจอคำพูดคนที่บอกว่าเมื่อไหร่จะจบ แม่จะได้สบายไม่ต้องส่งเสีย ผมได้แต่เก็บคำพวกนี้ไว้ในใจ คิดตลอดว่าวันไหนทำงานเองได้ จะไป ไปให้ไกลจากคนพวกนี้
จนมาวันนี้ผมเรียนจบ ใช่ภาระค่าใช้จ่ายต่างๆมันลดลงไปเยอะมากๆ ไม่ต้องส่งเสียค่ากินอยู่ค่าหอ แต่วิกฤตโรคระบาดครั้งนี้ ผมยังไม่สามารถหางานได้แบบจริงจังซะที ทำได้แต่รับงานเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้มากมายอะไร กระนั้นก็ยังไม่พอจุนเจือครอบครัว อ้อลืมบอก ตอนนี้แม่ไม่ได้ทำงานแล้วด้วยร่างกายไม่เอื้ออำนวย อยู่กินจากเงินเก่าทองเก็บนั้นแหละ พ่อไม่ต้องพูดถึงเลิกทำงานมานานแล้ว คนอื่นๆมองมาก็เหมือนกับครอบครัวเราสบายขึ้น ส่วนใหญ่คนบอกว่าพี่สาวผมเลี้ยงดูครอบครัวตอนนี้ แต่ความจริงผมกะแม่ประหยัดมาก ๆ ถึงมากที่สุดเพื่อให้มีเงินเก็บพอไปจนถึงวันที่ผมมีงานประจำ ส่วนพ่อเป็นอะไรที่ทำผมหงุดหงิดใจ ถ้าเค้ารู้ว่ามีเงินเค้าจะใช้จ่ายเยอะมาก จะซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้า ทุกอย่างที่เค้าอยากได้ แต่เค้าไม่เคยช่วยแบ่งเบารับผิดชอบอะำรในบ้าน เนื่องจากเค้าผิดหวังในตัวพี่สาวผมไปแล้วตอนนี้เค้าเอาแต่บอกคนอื่นว่าจะไปอยู่กะผมให้ผมเลี้ยงดู เค้าพยายามหาทางให้ผมอยู่ทำงานใกล้บ้าน หาทางให้ผมอยู่ใกล้ๆเค้าตลอด ซึ่งตั้งแต่ที่เล่าไปตอนต้นผมไม่เคยคิดจะอยู่ที่นี่เลย ผมเกลียดทุกอย่างที่นี่ เกลียดคำพูดทุกคนที่นี่ เกลียดสิ่งที่พวกเค้าทำกับผม ผมอยากมีชีวิตของตัวเองซะที นั้นมันทำให้ผมเกิดความรู้สึกอึดอัดมาตลอดระยะเวลาที่รองานประจำเรียกตัว กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย ฉุนเฉียว บางครั้งอยากหายไปจากโลกนี้ซะเลย ใครพอจะให้คำแนะนำผม หรือมีประสบการณ์มาแชร์กันได้นะครับ
ปล. เขียนครั้งแรกอาจจะอ่านแล้วงงๆ นะครับ