สวัสดีครับ ผมเด็กหนุ่มอายุ 25 อยาจะแชร์เรื่องราวที่ผ่านมาให้ฟังครับ สถานการณ์ COVID-19 ที่ผ่านมาผมเจอปัญหาอยู่สองประการใหญ่ๆ ดังนี้ครับ

1. เนื่องจากแม่ผมมีธุรกิจส่วนตัว ขายเสื้อผ้าพื้นเมือง (แนวล้านนาภาคเหนือ) ซึ่งยอดขายลดลงเรื่อยๆตั้งแต่ปีที่แล้วครับ มาเจอโรคระบาดแบบนี้ขอบอกว่าตายสนิทครับ ผมจึงตัดสินใจเข้ามาเปลี่ยนธุรกิจแม่โดยหันมาทำหน้ากากผ้าที่มี style แบบล้านนาครับ ทั้งการขาย การดูแลลูก  น้อง และการจัดการต่างๆมันไม่ง่ายเลยครับ ทำเอาความฝันว่าจะขายได้เยอะเพราะของขาดนี่หมดไปเลย 555 เพราะเอาจริงๆหน้ากากผ้าก็ถือว่าล้นตลาด เลยก็ว่าได้ครับ 

2. พ่อผมล้มป่วยหนักในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาครับทำให้ค่าใช้จ่ายในบ้านมากขึ้นเดิมทีมียายที่เป็นผู้ป่วยกึ่งติดเตียงที่ต้องดูแลอยู่แล้ว มีเพิ่มมาอีกคนเล่นเอาหนักเหมือนกันครับ โชคดีที่ผมมีพี่น้องอีกสองคนเลยช่วยกันดูแลได้ครับ แต่ก็เล่นเอาเหนื่อยจริงๆ รายละเอียดความเหนื่อยขอละไว้แล้วกันนะครับเดี๋ยวจะกลายเป็นกระทู้ระบาย ^^

ทั้งสองเรื่องที่กล่าวมาทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าการเตรียมการรับมือกับเหตุการณ์ที่เราคาดการณ์ไว้นั้นมันไม่เพียงพอครับ เราจะต้องเผื่อ uncertainty ที่คาดไม่ถึงไว้ด้วย จากตอนแรกที่คิดว่าปัญหามันคงไม่ได้ยากเกินการเตรียมการของเรา พอมาเจอเข้าจริงๆแทบร้องขอชีวิตเลยก็ว่าได้ครับ ตอนนี้ตังเก็บเริ่มหมดแล้ว แต่ด้วยกระแสเงินสดที่ไหลเข้ามายังพอให้เราบริหารจัดการให้สถานการณ์มันคงที่ได้ กล่าวคือ ไม่ได้รวยขึ้น แต่ก็คงไม่แย่กว่านี้เท่าไหร่ครับ ถ้ามีโอกาสอีกครั้งจะต้องเก็บเงินให้มากกว่านี้ และเตรียมการอะไรหลายๆอย่างให้มากกว่านี้ ใช้ชีวิตให้รอบคอบกว่านี้ ทุกครั้งที่ไหว้พระผมยังขอพรท่านอยู่เลยครับ ว่า

บทเรียนของพี่ๆลุงป้าน้าอาชาวพันทิปเป็นยังไงกันบ้างมาแชร์กันได้ครับผม