สวัสดีค่ะ พอดีสมัครพันทิปเป็นครั้งเเรกเเละตั้งใจมาเล่าเรื่องให้ฟังเพื่อหาข้อคิดเห็น
เรื่องมีอยู่ว่าที่บ้านจะเป็นคนที่รักความสงบเเต่ไม่ถึงขั้นโลกส่วนตัวสูง เเต่ว่ามีเพื่อนบ้านคนนึงมาทักทายที่บ้านค่ะ ตอนเเรกก็ไม่ได้คิดอะไรเห็นหน้ากันตามปกติ สักพักเริ่มเข้ามาในบ้านเป็นประจำเข้า ๆ ออก ๆวันละ 4-5รอบจนเรารู้สึกว่ารำคาญมาก ต่อมาก็เริ่มมาขอให้เราใส่รหัสวายฟายที่บ้านให้ค่ะ เราก็ใส่ให้ด้วยความที่เห็นเป็นเพื่อนบ้านเเม่ พอมีวายฟายบ้านเราก็มานั่งเล่นประจำหนักกว่าเดิมเลยค่ะ พอเรากับเเม่เราไม่ได้ว่าอะไรเพราะกลัวผิดใจ เขาก็เริ่มคิดว่าบ้านเราเป็นบ้านเขาค่ะ บางทีเเม่เราไปตลาด เราอยู่กับเขา2คนเขาดึงพัดลมไปหาตัวเองคนเดียวค่ะ เเล้วบ่นว่าร้อน เราหมดความอดทนเลยค่ะ เวลาเขามาจะไม่พูดไม่คุยอะไรเลย
ล่าสุดเขาว่างงานจากโควิดค่ะ เขามาเกือบทุกวันยันดึกเกือบเคอร์ฟิวค่ะ เราเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นทุกที เพราะเริ่มนั่งโซฟาบ้านเราเเบบสบายใจเหมือนฉันเป็นเจ้าของบ้าน เพราะเขาชอบบ่นว่าปวดหลังพอเรานอนบนโซฟาเเล้วเขานั่งพื้นเขามองเราเหมือนไปเเย่งที่ของเขา เเถมที่น่าโมโหเขาออกไปเล่นกับคนอื่นข้างนอกเเถวสมุทรสาครค่ะ เราเเละเเม่กลัวมาก เเม่เราเลยพูดว่าอย่ามาบ้านอีกจนกว่าโรคนี้จะหาย มันจะติดกัน เขาก็ไม่ฟังก็มาเรื่อยๆ เริ่มหนักเข้าๆ ทุกวัน บางทีเรากินข้าวกับเเม่ก็ปล่อยให้เขานั่งเล่นไปเขาก็มาขอดูว่ามีอะไรกินบ้าง ? เเต่ก่อนเขาจะขอห่อกลับไปด้วยค่ะ เเต่ตอนนี้ไม่เเล้วเพราะเเม่บอกจะเก็บไว้ เเต่ช่วงนี้มาบ่อยทุกวันค่ะมีเรื่องคุยกับเราทุกวัน บางทีต้องการเซฟโซนพื้นที่ขอวตัวเอง พูดดีก็เเล้วอะคะ พูดตรงๆก็พูดเเล้ว เราควรทำยังไง ? หาคำพูดจากไหนให้เขารู้ว่าเราไม่ชอบเเบบนี้มากๆ?
ปล.เเม่เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนบ้านอีกคนฟังค่ะ เพื่อนบ้านบอกเเต่ก่อนเขาชอบไปเล่นที่บ้านคนนึงเหมือนกัน เเต่โดนด่ากลับมาประมาณว่าเมื่อไหร่จะกลับสักที รำคาญ? พอโดนเเบบนี้เขาก็เลยมาบ้านเราค่ะ ขอความคิดเห็นด้วยนะคะ
อยากหาคำพูดปฎิเสธเชิงบวก
เรื่องมีอยู่ว่าที่บ้านจะเป็นคนที่รักความสงบเเต่ไม่ถึงขั้นโลกส่วนตัวสูง เเต่ว่ามีเพื่อนบ้านคนนึงมาทักทายที่บ้านค่ะ ตอนเเรกก็ไม่ได้คิดอะไรเห็นหน้ากันตามปกติ สักพักเริ่มเข้ามาในบ้านเป็นประจำเข้า ๆ ออก ๆวันละ 4-5รอบจนเรารู้สึกว่ารำคาญมาก ต่อมาก็เริ่มมาขอให้เราใส่รหัสวายฟายที่บ้านให้ค่ะ เราก็ใส่ให้ด้วยความที่เห็นเป็นเพื่อนบ้านเเม่ พอมีวายฟายบ้านเราก็มานั่งเล่นประจำหนักกว่าเดิมเลยค่ะ พอเรากับเเม่เราไม่ได้ว่าอะไรเพราะกลัวผิดใจ เขาก็เริ่มคิดว่าบ้านเราเป็นบ้านเขาค่ะ บางทีเเม่เราไปตลาด เราอยู่กับเขา2คนเขาดึงพัดลมไปหาตัวเองคนเดียวค่ะ เเล้วบ่นว่าร้อน เราหมดความอดทนเลยค่ะ เวลาเขามาจะไม่พูดไม่คุยอะไรเลย
ล่าสุดเขาว่างงานจากโควิดค่ะ เขามาเกือบทุกวันยันดึกเกือบเคอร์ฟิวค่ะ เราเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นทุกที เพราะเริ่มนั่งโซฟาบ้านเราเเบบสบายใจเหมือนฉันเป็นเจ้าของบ้าน เพราะเขาชอบบ่นว่าปวดหลังพอเรานอนบนโซฟาเเล้วเขานั่งพื้นเขามองเราเหมือนไปเเย่งที่ของเขา เเถมที่น่าโมโหเขาออกไปเล่นกับคนอื่นข้างนอกเเถวสมุทรสาครค่ะ เราเเละเเม่กลัวมาก เเม่เราเลยพูดว่าอย่ามาบ้านอีกจนกว่าโรคนี้จะหาย มันจะติดกัน เขาก็ไม่ฟังก็มาเรื่อยๆ เริ่มหนักเข้าๆ ทุกวัน บางทีเรากินข้าวกับเเม่ก็ปล่อยให้เขานั่งเล่นไปเขาก็มาขอดูว่ามีอะไรกินบ้าง ? เเต่ก่อนเขาจะขอห่อกลับไปด้วยค่ะ เเต่ตอนนี้ไม่เเล้วเพราะเเม่บอกจะเก็บไว้ เเต่ช่วงนี้มาบ่อยทุกวันค่ะมีเรื่องคุยกับเราทุกวัน บางทีต้องการเซฟโซนพื้นที่ขอวตัวเอง พูดดีก็เเล้วอะคะ พูดตรงๆก็พูดเเล้ว เราควรทำยังไง ? หาคำพูดจากไหนให้เขารู้ว่าเราไม่ชอบเเบบนี้มากๆ?
ปล.เเม่เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนบ้านอีกคนฟังค่ะ เพื่อนบ้านบอกเเต่ก่อนเขาชอบไปเล่นที่บ้านคนนึงเหมือนกัน เเต่โดนด่ากลับมาประมาณว่าเมื่อไหร่จะกลับสักที รำคาญ? พอโดนเเบบนี้เขาก็เลยมาบ้านเราค่ะ ขอความคิดเห็นด้วยนะคะ