เรื่องราวของผมคือ
ผมกำลังคุยกับผู้หญิงคนนึงเอาจริงๆ ผมเห็นแว็บแรกก็คือใช่เลยน่ารักมาก หลังจากนั้นไม่นานเราก็ได้คุยกันจนตอนนี้ คุยได้ 7 เดือนแล้ว ก่อนหน้านั้นแม่เขาบอกว่า ให้คุยกันไปก่อนไม่ต้องรีบ ถ้ายังเหมือนเดิม 1-2 ปีจะให้คบกัน ตอนแรกผมก็คงคิดว่าเขาพูดให้เรากลัวเฉยๆ แต่ตอนนี้คุยมา 7 เดือนยังไม่ได้คบเลย แต่เราก็ทะเลาะกันทุกกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องเกมบ้าง เรื่องไม่บอกว่าทำอะไรบ้าง บางทีเราหายไปเข้าห้องน้ำ กลับมาเขาก็งอนเป็นเรื่องเป็นราว จนตอนนี้ผมรู้สึกว่าเริ่มไม่ใช่แล้ว เขายังเด็กเกินไป เขายังไม่เข้าใจในความรัก เขาไม่เข้าใจว่าคนรักกันต้องมีระยะห่างบ้าง มันกลายเป็นว่า ผมต้องคุยกับเขาทั้งวัน บางวันผมง่วงจะนอนผมก็บอกเขานะว่า ขอนอนนะ เขากลับมางอนผม หาว่าเราเปลี่ยนไปเมื่อก่อนไม่เคยเป็นงี้ คำนี้แหละครับ เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมก็คิดในใจ คนเราง่วงต้องเปลี่ยนไปด้วยหรอวะ เราก็ยอมๆเขาไป ด้วยความที่รักเขา จนตอนนี้ผมก็เริ่มเบื่อๆ สับสน กับคำว่ารอของเขา ให้เรารออะไร การที่เรารอมันจะคุ้มมั้ย คำว่ารอของเขาคืออะไร เขาเป็นคนที่ใจร้อนมาก มีหลายครั้งที่เขาท้าผมเลิก เราเคยจะบอกเขาว่า เอาสิอยากเลิกก็เอาเลย แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะถ้าเราทิ้งเขาไป เราก็จะดูน่าเกียจ ผมอยากรู้ว่าผมควรรอหรือพอแค่นี้ แล้วผมควรทำยังไงกับนิสัย เอาแต่ใจของเขาความใจร้อนไม่ฟังอะไรเลย