พ่อกับเเม่เราชอบพูดกระทบจิตใจเรามากบ้างครั้งเค้าพูดมาไม่นึกถึงคนฟังยังเราเลย ช่วงตอนที่ชีวิตม.ต้นเเค่เค้าพูดนิดเดียวเราก็น้ำตาซึมเเล้วพอขึ้นม.ปลายเราเเถบจะชินกับคำพูดพวกนี้เเล้วเเต่เราก็ยังเเอบน้อยใจนะว่าทำไมไม่เคยพูดถึงจิตใจเราบ้างเลย เรื่องการเรียนเราไม่คนเรียนเก่งอะไรเลยเเต่เราพยายามสุดความสามารถเราเเล้วเราอยากได้กำลังใจบ้างเเถบไม่เคยมีเลยพอเราทำได้ดีเค้าก็ไม่ค่อยชมเลยเราเหนื่ยมากบ้างครั้งคืออึดอัดสุดๆยิ่งช่วงรวมญาติเราโครตน้อยใจเลยพ่อกับเเม่เราเเละญาติชอบพูดถึงพี่สาวเราที่เสียชีวิตไปเเล้วเอามาเปรียบเทียบกับเราเสมอเราโครตน้อยใจเลย มันสะสมมาในใจเราตลอดเเถบทุกเรื่อง
ครอบครัวชอบพูดกระทบจิตใจเรามากเเก้ยังไงดีคะ