บ้านผมฐานะไม่ค่อยดี​ พ่อผมเสียตั้งแต่ผมได้3ขวบ​ แม่ทำงานคนเดียวหาเงินเข้าบ้านคนเดียวมาตลอด14ปี ผมไม่เคยคิดโทษพ่อหรือแม่หรือผปค.ของตัวเองที่ทำให้ผมเกิดมาในฐานะแบบนี้แต่ผมดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่กับพ่อ​ สิ่งที่ผมต้องเจอในแต่ละวันไม่ง่ายเลย​ โดนดูถูกเหยียดหยามตลอดเวลา​ที่อยู่ที่โรงเรียน​ คุณครูเคยถามว่าทำไมถึงไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม​ ผมตอบไปว่าแม่ผมทำงานคนเดียวพ่อผมเสียตั้งแต่ผมยังเด็ก​ ครูตอบกลับมาว่างั้นก็ลาออกไปช่วยแม่ทำงานสิ​ จะได้มีเงินมาใช้เหมือนเพื่อนๆบ้าง​ ผมจำคำพูดนั้นของครูเก็บมาคิด​ ได้แต่คิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้​ เงินที่ได้เป็นอาทิตย์ก็100-200​ จ่ายค่าห้องทีก็สัปดาห์ละ50เข้าไปแล้ว​ ผมเลยต้องอดข้าวกลางวันเพื่อเอาไปใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน​ ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน​ ต้องอดรอกลับไปกินที่บ้าน​ ตัดภาพมาปีนี้ผมกำลังขึ้นม.6 ปีที่เพื่อนๆหลายคนๆตั้งตารอต่อมหาวิทยาลัยกัน​ ตัดภาพมาที่ผมโอกาสไม่ได้เรียนต่อคือ80%เลย​ ม.6อาจไม่ได้จบด้วยเพราะค้างค่าเทอมไว้เป็นหมื่นเลย​ ไม่ใช่ไม่จ่ายแต่ผมกับน้องก็เรียนอยู่ค่าเทอม2คนรวมกันก็เป็นหมื่นแล้ว​ แต่ละวันของผมไม่ง่ายจริงๆ​ ผมไม่ใช่คนใช้เงินฟุ่มเฟือย​ มีน้อยผมก็อดออม​ ผมทำงานรับจ้างเล่นเกมให้เพื่อนก็พอมีเงินใช้ให้ผ่านไปในแต่ละวัน​ พอเห็นเพื่อนจับกลุ่มคุยกันว่าจบแล้วต่อไหนดีนะ​ ผมก็ได้แต่คิดเท่านั้นเพราะผมหาโอกาสแบบนั้นไม่ได้จริงๆ​ สิ่งที่อยากฝากไว้ให้ทุกคนนะครับ​ มีโอกาสเรียนไปเถอะครับ​ เพราะคนที่เขาไม่มีเขาก็อยากมีแต่เขาทำไม่ได้