นับวันรอสถานที่ต่างๆเปิดให้บริการ คงจะมีความชัดเจนใน1ถึง2วันนี้ ความอัดอั้นที่ไม่ได้เดินห้าง ไม่ได้กินอาหารทะเล ไม่ได้สูดอากาศบนภูเขา อีกไม่นานคงได้รับการเยียวยา ตอนนี้ก็เริ่มวางแผนละ จะไปเดินห้างไหนดี จะกินร้านไหนดี เอาให้หายอยากกันไปเลย ให้สมกับที่รอคอย
เชื่อไหมว่า ความสุขบางทีก็ไม่ได้มาจากเงิน
เกียนจำได้ว่า สมัยวัยรุ่นตอนที่บ้านยังจน พ่อแม่ลูกก็มีความสุขแบบจนๆ สมัยนั้นสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุด คงเป็นตอนเก็บร้านเสร็จแล้วได้ค่าแรง50บาทไปเล่นเกมได้เกือบ2ชั่วโมงแล้วกลับบ้านนอน คือความสุขที่สุดในช่วงวัยรุ่นยุค90's หรือไม่ก็เปิดวีดีโอที่เช่ามา15บาท พวกมวยปล้ำหรือรายการตลก ได้ดูกับพ่อแม่พี่น้องก็เฮฮาก้นอย่างมีความสุข ทุกวันนี้ มีครอบครัวแล้วมาอยู่ห่างจากพ่อแม่ก็นึกถึงพ่อแม่เสมอไม่มีพวกท่านคงไม่มีวันนี้ อยากจะกลับไปดูแลพ่อแม่นะ แต่ก็ติดครอบครัวที่นอนอยู่บ้านหลังนี้ ไม่มีใครดูหากเกิดเรื่องแย่ๆขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทิ้งพ่อแม่ไม่ดูและนะ เพราะยังไงก็ต้องกลับบ้านไปเอาของทุกวันอยู่แล้ว หรือถ้าพ่อหรือแม่โทรมาให้ทำงานอะไรก็จะไปทันที ส่วนร้านก็ให้ลูกเมียดู
พวกท่านแก่แล้วยังต้องมาลำบากหาเงินอีก บางทีก็นึกนะว่าให้ทั้งสองท่านหยุดทำงานแล้วย้ายมาอยู่บ้ายหลังนี้ด้วยกัน.
ชีวิตของคนเรา มันก็มีแค่เนี้ย ไม่กี่ปีก็ตายจากกันไป ตอนอยู่ควรจะเอาใจใส่กันให้มากๆดีกว่านะ อย่าปล่อยให้ท่านต้องเหงาเดียวดาย อาทิตย์นี้พ่อเกียนบ่นบ่อยมากว่าเหงาเพราะไม่ได้ออกไปไหน ปกติเกียนจะต้องพาไปห้าง หรือไม่ก็พาไปราชบุรีรับลูกเกียนด้วย ระหว่างทางก็หาไรกินไป คุยกันไป พ่อเกียนจะชอบมากนั่งรถเล่น นี้ก็ชวนไปซื้อที่แถวสุพรรณ ลพบุรี มีงบให้8ล้าน แต่เกียนบอกพาไปดูได้ แต่ไม่ให้ซื้อนะ เพราะเราไม่ถนัดเรื่องที่ดินไม่รู้ว่าซื้อไปจะโดนฟันหรือป่าว
อายุเกียน42เอง นับผิดเป็น43อยู่เรื่อย แหะๆ
42เนี้ย ก็เริ่มรู้สึกเรี่ยวแรงถดถอย แรงไม่เยอะเหมือนเก่า ว่าจะต้องหาเวลาไปตรวจสุขภาพอีกแล้ว หลังจากเมื่อ2ปีก่อนไปตรวจแล้วไม่มีอะไร ก็เสียดายเงิน = ="
เพื่อนสมาชิก รดน.ก็ดูแลสุขภาพด้วย อย่ามัวแต่นอนดึกเพราะลุ้นมาม่า อย่ามัวนอนดึกเพื่อลุ้นไอเฮียมันจะด่าอะไรอีกไหม เอาเวลาไปนอนดีกว่า เรื่องคดีตอนนี้ก็เห็นเงียบๆไป คงยังไม่ถึงเวลาขึ้นศาล หยุดพักช่วงโควิดไปก่อนมั้งนะ
เกียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรแล้วละ มโนไม่ออก555
แต่ที่แน่ๆ ใครตายก็อยากไปร่วมงานศพสักครั้ง
จะได้ขออโหสิกรรมก่อนตายด้วยสักที อิอิอิ
ชีวิต...ดี๊...ดี...
เชื่อไหมว่า ความสุขบางทีก็ไม่ได้มาจากเงิน
เกียนจำได้ว่า สมัยวัยรุ่นตอนที่บ้านยังจน พ่อแม่ลูกก็มีความสุขแบบจนๆ สมัยนั้นสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุด คงเป็นตอนเก็บร้านเสร็จแล้วได้ค่าแรง50บาทไปเล่นเกมได้เกือบ2ชั่วโมงแล้วกลับบ้านนอน คือความสุขที่สุดในช่วงวัยรุ่นยุค90's หรือไม่ก็เปิดวีดีโอที่เช่ามา15บาท พวกมวยปล้ำหรือรายการตลก ได้ดูกับพ่อแม่พี่น้องก็เฮฮาก้นอย่างมีความสุข ทุกวันนี้ มีครอบครัวแล้วมาอยู่ห่างจากพ่อแม่ก็นึกถึงพ่อแม่เสมอไม่มีพวกท่านคงไม่มีวันนี้ อยากจะกลับไปดูแลพ่อแม่นะ แต่ก็ติดครอบครัวที่นอนอยู่บ้านหลังนี้ ไม่มีใครดูหากเกิดเรื่องแย่ๆขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทิ้งพ่อแม่ไม่ดูและนะ เพราะยังไงก็ต้องกลับบ้านไปเอาของทุกวันอยู่แล้ว หรือถ้าพ่อหรือแม่โทรมาให้ทำงานอะไรก็จะไปทันที ส่วนร้านก็ให้ลูกเมียดู
พวกท่านแก่แล้วยังต้องมาลำบากหาเงินอีก บางทีก็นึกนะว่าให้ทั้งสองท่านหยุดทำงานแล้วย้ายมาอยู่บ้ายหลังนี้ด้วยกัน.
ชีวิตของคนเรา มันก็มีแค่เนี้ย ไม่กี่ปีก็ตายจากกันไป ตอนอยู่ควรจะเอาใจใส่กันให้มากๆดีกว่านะ อย่าปล่อยให้ท่านต้องเหงาเดียวดาย อาทิตย์นี้พ่อเกียนบ่นบ่อยมากว่าเหงาเพราะไม่ได้ออกไปไหน ปกติเกียนจะต้องพาไปห้าง หรือไม่ก็พาไปราชบุรีรับลูกเกียนด้วย ระหว่างทางก็หาไรกินไป คุยกันไป พ่อเกียนจะชอบมากนั่งรถเล่น นี้ก็ชวนไปซื้อที่แถวสุพรรณ ลพบุรี มีงบให้8ล้าน แต่เกียนบอกพาไปดูได้ แต่ไม่ให้ซื้อนะ เพราะเราไม่ถนัดเรื่องที่ดินไม่รู้ว่าซื้อไปจะโดนฟันหรือป่าว
อายุเกียน42เอง นับผิดเป็น43อยู่เรื่อย แหะๆ
42เนี้ย ก็เริ่มรู้สึกเรี่ยวแรงถดถอย แรงไม่เยอะเหมือนเก่า ว่าจะต้องหาเวลาไปตรวจสุขภาพอีกแล้ว หลังจากเมื่อ2ปีก่อนไปตรวจแล้วไม่มีอะไร ก็เสียดายเงิน = ="
เพื่อนสมาชิก รดน.ก็ดูแลสุขภาพด้วย อย่ามัวแต่นอนดึกเพราะลุ้นมาม่า อย่ามัวนอนดึกเพื่อลุ้นไอเฮียมันจะด่าอะไรอีกไหม เอาเวลาไปนอนดีกว่า เรื่องคดีตอนนี้ก็เห็นเงียบๆไป คงยังไม่ถึงเวลาขึ้นศาล หยุดพักช่วงโควิดไปก่อนมั้งนะ
เกียนก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรแล้วละ มโนไม่ออก555
แต่ที่แน่ๆ ใครตายก็อยากไปร่วมงานศพสักครั้ง
จะได้ขออโหสิกรรมก่อนตายด้วยสักที อิอิอิ