คือผมได้มีโอกาสไปอยู่กับแม่2เดือน เพราะเราไม่ได้เจอกัน10ปี ไปวันแรก ก็คิดถึงบ้านนอกไม่ชินกับแม่ อยู่ไปสักพัก โดนน้องแกล้ง อยากกลับ พอจะกลับ ปกติตื่นเต้นจะได้กลับ พอกลับมาถึงบ้าน  ก็คิดถึงแม่อย่างบอกไม่ถูก ร้องไห้ทั้งวันเป็นอะไรที่ทรมานมาก ขนาดคนที่เราคุยแล้วรักเขาทิ้งยังไม่เสียใจน้ำตาไหลขนาดนี้ ผมทรมานมากใจจะขาดคิดถึงแม่เหลือเกิน อิจฉาคนมีครอบครัวสมบูรณ์ ตอนที่อยู่บ้านนอกไม่ได้ไปหาแม่ ก็ไม่คิดถึงขนาดนี้ แต่ติดต่อทางเฟส  จะไปอยู่กลับแม่ก็หวงปู่กะย่า ตอนนี้ปู่ย่า ทำงานหนักมาก ผมไม่ได้ช่วยอะไรท่านเลย
ทำไงดีครับ ใครมีประสบการณ์แบบนี้มาเล่าให้ผมฟังที่
ตอนนี้อยากได้กำลังใจ
ตอนที่ผมพิมน้ำตาไหลตลอด ทำไมผมถึงคิดถึงแม่ขนาดนี้เราไม่ได้เจอกันตั้ง10ปี แต่ความคิดถึง ไม่เคยหาย แต่พอได้เจอไม่กี่เดือน เหมือนมันเร็วเหลือเกิน ชีวิตคนเรา เวรกรรมแต่ละคนไม่เหมือนกัน อยากอยู่กะแม่ถึงจะไม่ได้บอกรักแม่เพราะอาย แต่รักแม่มาก คิดถึงมาก