สรุปแล้วเป็นการ ลุ้น หรือเปล่าครับว่า จะปลดล็อคดาวน์

เข้าใจดีครับว่า อาทิตย์หน้าทางรัฐบาลจะมีประชุม ครม และจะมีการพิจารณาเรื่องการล็อคดาวน์

พ่อค้าแม่ค้าส่วนหนึ่งใช้ชีวิตการทำมาหากินอยู่ในตลาด อยู่ในห้าง เช่าพื้นที่ค้าขาย ไม่แตกต่างกับหาเช้ากินค่ำ เพราะต้องไปขายของทุกวันตามระยะเวลาของพื้นที่ทั้งระยะสั้น ระยะยาว

หลังจากกิจการถูกปิดไปเดือนครึ่ง ถามว่า รายได้จะมาจากตรงไหน สินค้าอยู่ในส่วนที่พื้นที่ถูกปิดอยู่ บางรายจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปแล้ว แต่ปัจจุบันการขายไม่มี รายได้ไม่มี รายวันรอคอยเมื่อไหร่จะได้รับคำตอบชัดเจนว่า จะได้ไปเปิดการค้ากันเมื่อไหร่

ไม่ใช่ไม่ทำตามนโนบาย หยุดเชื้อ อยู่กับบ้านเพื่อชาติ ก็ทำกันมาอยู่แล้ว แต่เห็นได้เลยว่า หากเงิน 5000 บาทก็ยังไม่ได้รับหรือไม่เข้าเกณฑ์อะไรก็แล้วแต่ หรือแม้กระทั่งจะต้องอุทรณ์จากการเยียวยา เราไม่ทิ้งกัน ทุกรายการล้วนใช้เวลาทั้งสิ้น

ด้านหนึ่งทุนที่ลงไปแล้ว ด้านหนึ่งก็ยังไม่รู้ว่าจะเข้าไปทำงานกันได้เมื่อไหร่ ด้านหนึ่งก็มีหมอออกมาบอกว่า ระวังระบาดอีกระรอก ด้านหนึ่งก็บอกว่าเปิดได้แล้วจะขายของได้ไหมถ้าผ่อนผันเปิดห้างร้านได้แล้ว

คือความสับสนมันปนกับกระเป๋าว่าง ต้องคอยลุ้นว่าวันไหนจะเปิด ถ้าไม่เปิดจะได้ทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นอย่างอื่นแทน 

จะมีคนบางประเภทจะออกมาให้ความเห็นว่า แล้วจะรออะไร ทำอะไรได้ก็ทำประทังไปก่อน  บางคนมีครอบครัวต้องเลี้ยงดูหลายชีวิต บางคนผ่อนผันค่าเช่าก็ต้องจ่ายอยู่ดี บางคนมีหนี้ก็ต้องชดใช้ ไม่ว่าจะในสถาบันการเงินหรือนอกระบบก็ตาม

คือสถานการณ์แบบนี้ มันคือกระบวนการจัดการแบบไหนครับ 

อัตตา หิ อัตตโน นาโถ     คือ ตนแลเป็นที่พึ่งของตน
โก หิ นาโถ ปะโร สิยา     คือ บุคคลอื่นไรเล่าพึงเป็นที่พึ่งได้
อัตตนา หิ สุทันเตนะ      คือ บุคคลที่ตนฝึกฝนดีแล้ว
นาถัง ละภะติ ทุลละภัง   คือ ย่อมได้ที่พึ่งอันได้โดยยาก
 
จบงานโควิด เดี๋ยวมีคนจำนวนมากจะหลั่งไหลเข้าหาวัดเพื่อเป็นที่พึ่ง ประทังไปอีกยาว