อยากถามความคิดเห็นจากทุกท่านนะคะ ถ้าคนเราเมื่อมาถึงช่วงวัยนึงในชีวิตที่จะต้องแต่งงานมีครอบครัว การที่จะแต่งงานกับคนที่ดีพร้อมเป็นพ่อของลูกเราได้ รักและซื่อสัตย์กับเรามาโดยตลอดเกือบ10ปี แต่ความรู้สึกเราเปลี่ยนไปเหมือนไม่ได้รักเค้าเหมือนเดิม ควรจะไปทิศทางไหนดีคะ
คือเราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ครอบครัวเค้าและเรารับรู้และเปิดใจมาโดยตลอดค่ะ เค้าเป็นแฟนที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย คือแพลนไว้ว่าต้องแต่งงานกันแน่นอน แต่มีช่วงนึงที่เราไปเรียนต่อ ตปท เกือบ4ปี เราก้คบกันมาตลอด แต่พอกลับมาเพื่อที่จะคุยเรื่องแต่งงานกัน ความรู้สึกเรากลับเปลี่ยนไปค่ะ เราไม่ได้มีคนอื่นนะคะ แต่ไม่แน่ใจในตัวเองว่า ที่จะแต่งงานกับเค้า คือรัก หรือว่า ความเคยชินและความเหมาะสมที่จะต้องแต่ง เพราะมันแพลนแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เลยไม่รู้ว่า ชีวิตหลังแต่งงานมันจะเป็นยังไง ใช้ชีวิตกันได้นึป่าว ถ้าเราอาจจะรู้สึกเปลี่ยนไป แต่คิดว่าแต่งงานกันไป ก้คงมีชีวิตครอบครัวที่ดีค่ะ เพราะเค้าเป็นคนดี แต่ ปัญหามันอยู่ที่ตัวเราค่ะ ว่าจะจัดการกับความคิดและความรู้สึกยังไง หลับหูหลับตาแต่ง อยู่ๆไปเดี๋ยวก็รักกันเหมือนกันเอง หรือว่าอาจจะต้องใช้เวลาคะ
แต่งงานกับคนที่ดีแต่ไม่ได้รักจะไปกันได้มั้ย
คือเราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ครอบครัวเค้าและเรารับรู้และเปิดใจมาโดยตลอดค่ะ เค้าเป็นแฟนที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย คือแพลนไว้ว่าต้องแต่งงานกันแน่นอน แต่มีช่วงนึงที่เราไปเรียนต่อ ตปท เกือบ4ปี เราก้คบกันมาตลอด แต่พอกลับมาเพื่อที่จะคุยเรื่องแต่งงานกัน ความรู้สึกเรากลับเปลี่ยนไปค่ะ เราไม่ได้มีคนอื่นนะคะ แต่ไม่แน่ใจในตัวเองว่า ที่จะแต่งงานกับเค้า คือรัก หรือว่า ความเคยชินและความเหมาะสมที่จะต้องแต่ง เพราะมันแพลนแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เลยไม่รู้ว่า ชีวิตหลังแต่งงานมันจะเป็นยังไง ใช้ชีวิตกันได้นึป่าว ถ้าเราอาจจะรู้สึกเปลี่ยนไป แต่คิดว่าแต่งงานกันไป ก้คงมีชีวิตครอบครัวที่ดีค่ะ เพราะเค้าเป็นคนดี แต่ ปัญหามันอยู่ที่ตัวเราค่ะ ว่าจะจัดการกับความคิดและความรู้สึกยังไง หลับหูหลับตาแต่ง อยู่ๆไปเดี๋ยวก็รักกันเหมือนกันเอง หรือว่าอาจจะต้องใช้เวลาคะ