แฟนขอห่างไปคิดทบทวน ให้เวลากับตัวเองค่ะ
เรื่องมันเกิดจากการกระทำของเราเอกค่ะ เรากับแฟนคบกันมา 3 ปี แล้วค่ะ กำกลังมีแพลนที่จะแต่งงานกัน ปี 64 ต้องบอกว่า ปกติ จันทร์ถึงศุกร์ก็จะมาหากันอยู่แล้วตามปกตินะคะ เพราะว่าเรามีขายสินค้าออนไลน์ ก็ต้องมาช่วยกันแพคสินค้าเพื่อส่ง แต่ระยะหลังๆมา เราเริ่มขอให้เค้ามาหาเรามากขึ้นไม่ว่าจะมีส่งของหรือไม่มีก็ตาม ส่วนเสาร์และอาทิตย์ วันเสาร์แฟนจะทำงาน เสาร์เว้นเสาร์ วันเสาร์ที่เค้าหยุด เราจะให้เค้ามาอยู่บ้านเราค่ะ วันอาทิตย์ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราจะเป็นฝ่ายเข้าไปหาเค้าตลอดค่ะ แต่ระยะหลังเราไม่ค่อยเข้าไป เพราะเรารู้สึกว่าเราเข้าไปแล้วอึดอัดจากทางบ้านเค้า เพราะ Covid-19 นี่แหละค่ะ เราเข้าไปทีไร เหมือนโดนรังเกียจมาก ก็เลยเลือกที่จะไม่เข้าไปหาเค้า
ส่วนนิสัยส่วนตัวเรา เราเป็นคนขี้หงุดหงิด ขี้โวยวาย แต่เมื่อก่อนไม่เป็นหนักขนาดนี้นะคะ ตอนนี้เป็นหนักมาก ก็เลยแอบไปหาหมอมาเมื่อไม่นานนี้ค่ะแฟนยังไม่รู้เรื่อง เรามีอาการของโรคซึมเศร้าค่ะ ร้องห้ายคนเดียวบ้าง โวยวายคนอื่นบ้าง อยากอยู่แต่กับตัวเองบางครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นวีนใส่คนอื่น แต่ไม่ได้รุนแรงขึ้นขั้นทำร้ายอะไรนะคะ เพียงแต่คำพูดของเราเอง เราก็รู้ตัวทีหลังตลอดค่ะ หลังๆ เริ่มเหวี่ยงใส่เค้ามากขึ้น เวลาเค้าพูดอะไร ก็ขึ้นกูใส่เค้า เค้าก็บอกเรานะคะ ให้เราพูดดีดีกับเค้า ให้เราใจเย็นๆ แต่ตอนนั้นคือร้อนค่ะ ร้อนไปหมด ยิ่งเค้าพูดแบบนี้ เราก็คิดว่าเค้ายอม เลยยิ่งได้ใจ
และเมื่อวันที่ 20 ที่ผ่านมา แฟนเรา WFH เราก็ WFH เหมือนกันค่ะ เลยบอกเค้าให้มาอยู่บ้านเรา แต่เค้ามาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย มานั่งทำงานเงียบๆ ไม่พูดคุย จนเค้ากลับบ้านไป เราจึงถามเค้าว่า เป็นอะไร ทำไมเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ไม่เหมือนเดิมเลย คนที่เคยใส่ใจกันไปไหนมือที่เคยจับกันเดี๋ยวนี้ไม่เคยจับกันเลย เท่านั้นแหละค่ะ เหมือนระเบิดถูกจุดชะนวน เค้าบอกความในใจเราทุกอย่าง ว่าเค้าอึดอัด และทน และเก็บมาตลอด เลือกการที่ไม่พูด เพราะคิดว่าเราจะดีขึ้นได้เอง แต่ก็ไม่เลย เราไม่ดีขึ้นเลย เค้าก็ขอระยะเวลาให้เค้าอยู่กับตัวเองค่ะ ขออยู่คนเดียวให้เค้าคิดอะไรสักพัก ก็ถามความรู้สึกเค้านะคะ ว่าเค้ายังรักเราอยู่ไหม คำตอบที่ได้คือ เค้ารู้สึกดี แค่นี้ค่ะ ตอนนี้เราแคว้งมาก หาที่พึ่งทางจิตรใจทุกอย่าง พยายามไม่ติดต่อเค้าไปเหมือนที่เค้าขอ แต่เรากลัวค่ะ กลัวว่า ถ้าเราห่างกันไปนานๆจริงๆ เค้าจะหายไป เค้าจะจากเราไปเลย แล้วไม่กลับมาอีก
ต้องบอกก่อนว่าแฟนเราเป็นคนดีมากนะคะ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ไม่เที่ยวกลางคืน เรื่องผู้หญิงไม่เคยมีปัญหาอะไรให้เราหนักใจเลย ไม่เคยเลยจริงๆเรา เราก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ติดที่นิสัยสัยเรา และโรคที่เราเป็น เราไม่รู้จะหาทางออกจากเรื่องนี้ยังไง ไม่รู้ว่าเค้าจะกลับมาไหม แล้วเราจะแก้ไขนิสัยเราได้ยังไงบ้าง ทำยังไงให้เค้ากลับมาเหมือนเดิม สถานนะตอนนี้เค้าก็บอกว่ายังคบกันอยู่นะคะ แต่เป็นคบมั้ง!! เห้อออ เครียดค่ะ คิดว่าเป็นกระทู้ระบายก็ได้นะคะ ถ้าไม่รู้จะตอบอะไรเรายังไง
ชีวิตตอนนี้ รู้สึก ดาวน์ ดิ่งมากค่ะ แต่ดีขึ้น เพราะได้กำลังใจจากเพื่อนและคนรอบข้าง เรารออย่างมีความหวังตลอด ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าเราจะมีโอกาศได้แก้ไขปรับปรุงตัวเองให้เค้าเห็นหรือเปล่า
แฟนใครเคยขอระยะห่างแล้วกลับมาเหมือนเดิมมั้ยคะ
เรื่องมันเกิดจากการกระทำของเราเอกค่ะ เรากับแฟนคบกันมา 3 ปี แล้วค่ะ กำกลังมีแพลนที่จะแต่งงานกัน ปี 64 ต้องบอกว่า ปกติ จันทร์ถึงศุกร์ก็จะมาหากันอยู่แล้วตามปกตินะคะ เพราะว่าเรามีขายสินค้าออนไลน์ ก็ต้องมาช่วยกันแพคสินค้าเพื่อส่ง แต่ระยะหลังๆมา เราเริ่มขอให้เค้ามาหาเรามากขึ้นไม่ว่าจะมีส่งของหรือไม่มีก็ตาม ส่วนเสาร์และอาทิตย์ วันเสาร์แฟนจะทำงาน เสาร์เว้นเสาร์ วันเสาร์ที่เค้าหยุด เราจะให้เค้ามาอยู่บ้านเราค่ะ วันอาทิตย์ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราจะเป็นฝ่ายเข้าไปหาเค้าตลอดค่ะ แต่ระยะหลังเราไม่ค่อยเข้าไป เพราะเรารู้สึกว่าเราเข้าไปแล้วอึดอัดจากทางบ้านเค้า เพราะ Covid-19 นี่แหละค่ะ เราเข้าไปทีไร เหมือนโดนรังเกียจมาก ก็เลยเลือกที่จะไม่เข้าไปหาเค้า
ส่วนนิสัยส่วนตัวเรา เราเป็นคนขี้หงุดหงิด ขี้โวยวาย แต่เมื่อก่อนไม่เป็นหนักขนาดนี้นะคะ ตอนนี้เป็นหนักมาก ก็เลยแอบไปหาหมอมาเมื่อไม่นานนี้ค่ะแฟนยังไม่รู้เรื่อง เรามีอาการของโรคซึมเศร้าค่ะ ร้องห้ายคนเดียวบ้าง โวยวายคนอื่นบ้าง อยากอยู่แต่กับตัวเองบางครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นวีนใส่คนอื่น แต่ไม่ได้รุนแรงขึ้นขั้นทำร้ายอะไรนะคะ เพียงแต่คำพูดของเราเอง เราก็รู้ตัวทีหลังตลอดค่ะ หลังๆ เริ่มเหวี่ยงใส่เค้ามากขึ้น เวลาเค้าพูดอะไร ก็ขึ้นกูใส่เค้า เค้าก็บอกเรานะคะ ให้เราพูดดีดีกับเค้า ให้เราใจเย็นๆ แต่ตอนนั้นคือร้อนค่ะ ร้อนไปหมด ยิ่งเค้าพูดแบบนี้ เราก็คิดว่าเค้ายอม เลยยิ่งได้ใจ
และเมื่อวันที่ 20 ที่ผ่านมา แฟนเรา WFH เราก็ WFH เหมือนกันค่ะ เลยบอกเค้าให้มาอยู่บ้านเรา แต่เค้ามาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย มานั่งทำงานเงียบๆ ไม่พูดคุย จนเค้ากลับบ้านไป เราจึงถามเค้าว่า เป็นอะไร ทำไมเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ไม่เหมือนเดิมเลย คนที่เคยใส่ใจกันไปไหนมือที่เคยจับกันเดี๋ยวนี้ไม่เคยจับกันเลย เท่านั้นแหละค่ะ เหมือนระเบิดถูกจุดชะนวน เค้าบอกความในใจเราทุกอย่าง ว่าเค้าอึดอัด และทน และเก็บมาตลอด เลือกการที่ไม่พูด เพราะคิดว่าเราจะดีขึ้นได้เอง แต่ก็ไม่เลย เราไม่ดีขึ้นเลย เค้าก็ขอระยะเวลาให้เค้าอยู่กับตัวเองค่ะ ขออยู่คนเดียวให้เค้าคิดอะไรสักพัก ก็ถามความรู้สึกเค้านะคะ ว่าเค้ายังรักเราอยู่ไหม คำตอบที่ได้คือ เค้ารู้สึกดี แค่นี้ค่ะ ตอนนี้เราแคว้งมาก หาที่พึ่งทางจิตรใจทุกอย่าง พยายามไม่ติดต่อเค้าไปเหมือนที่เค้าขอ แต่เรากลัวค่ะ กลัวว่า ถ้าเราห่างกันไปนานๆจริงๆ เค้าจะหายไป เค้าจะจากเราไปเลย แล้วไม่กลับมาอีก
ต้องบอกก่อนว่าแฟนเราเป็นคนดีมากนะคะ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ ไม่เที่ยวกลางคืน เรื่องผู้หญิงไม่เคยมีปัญหาอะไรให้เราหนักใจเลย ไม่เคยเลยจริงๆเรา เราก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ติดที่นิสัยสัยเรา และโรคที่เราเป็น เราไม่รู้จะหาทางออกจากเรื่องนี้ยังไง ไม่รู้ว่าเค้าจะกลับมาไหม แล้วเราจะแก้ไขนิสัยเราได้ยังไงบ้าง ทำยังไงให้เค้ากลับมาเหมือนเดิม สถานนะตอนนี้เค้าก็บอกว่ายังคบกันอยู่นะคะ แต่เป็นคบมั้ง!! เห้อออ เครียดค่ะ คิดว่าเป็นกระทู้ระบายก็ได้นะคะ ถ้าไม่รู้จะตอบอะไรเรายังไง
ชีวิตตอนนี้ รู้สึก ดาวน์ ดิ่งมากค่ะ แต่ดีขึ้น เพราะได้กำลังใจจากเพื่อนและคนรอบข้าง เรารออย่างมีความหวังตลอด ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าเราจะมีโอกาศได้แก้ไขปรับปรุงตัวเองให้เค้าเห็นหรือเปล่า