สมัยนั้นผมอายุยังน้อยประมาณ 21 เพิ่งเกณฑ์ทหารเสร็จ ครอบครัวที่ขายอาหาร ขายของไม่ดีพูดง่ายๆคือเจ๊ง แม่ก็ผ่อนบ้านไม่ไหวต้องขายต่อไปถูกๆ  หลังจากนั้นครอบครัวของเราก็แตกกระจาย  ผมก็ดูแลน้อง 2 คนส่งเสียเล่าเรียนเลี้ยงดู   ก็ไปหาเช่าบ้านอยู่หลายปี  ยุคนั้นเริ่มมีการจัด "ตลาดนัดท้ายรถ" เอาของเก่ามาขายแบกะดินเพราะเศรษฐกิจตกต่ำ  

ผมก็เอามาขายกับเขาด้วยปูผ้าขายกับน้องสาว สนุกดีและชอบการขายของ  จากนั้นก็เก็บไว้อยู่ในใจ  ทำงานเป็นลูกจ้างต่อไป  จนอายุประมาณ 25 โชคดีได้เงินทุนมาก้อนนึงเล็กๆไม่กี่หมื่นบาทผมตัดสินใจออกมาเปิดร้านขายของมือสองทันทีเป็นความฝันที่เก็บไว้ในใจมาหลายปีเปิดในปี 2545

ก็ทำมาได้ปีสองปี  จนภาวะเศรษฐกิจเริ่มดีขึ้น  สมัยนายกทักษิณ   ของมือ 2 ไม่มีละ  ก็เลยผันตัวไปขายของใหม่ก็ทำมาเรื่อยๆจนถึงปัจจุบันนี้กว่า 18 ปีแล้ว ก็มีทุกอย่างที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ไม่อายใคร  

วิกฤติครั้งนี้ผมอยากได้เห็น  คนเอาของมาปล่อย   ของที่เคยซื้อไว้เอามาสร้างเงินกันได้นะครับ  ขอฝากไว้ให้คิด   ผมเชื่อว่ามีเยอะแทบทุกคนแทบทุกบ้าน  โชคดีครับในวิกฤตมีโอกาส  อย่ายอมแพ้แล้วเราจะชนะในที่สุด😉☺️