ผมเคยชอบน้องคนนึงครับ ตอนนั้นผมอยู่ ม.5 ส่วนน้องเขาอยู่ ม.4 แต่ตอนนี้น้องเขาเป็นนักศึกษาอยู่มหาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง

ส่วนผมทำงานได้ซักพักละครับ ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังรู้สึกดีกับน้องคนนั้นอยู่เลยครับ....

แม้ว่าผมจะมีคนอื่น ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตผมบ้าง แต่ส่วนมากก็ไม่ได้ยืดยาวอะไร ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป... จนกระทั่งผมไม่มีใครมาเป็นปีแล้วครับ

แต่ไม่รู้ว่าทำไมในใจผมก็ยังมีแค่คน ๆ นั้นอยู่ตลอด ทั้งๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้ผมจะพยายามแค่ไหน

ผมก็เป็นได้แค่พี่ชายสำหรับเธอ  ผมทำได้แต่เห็นเธอ มีแฟนคนแล้วคนเหล่า  แต่ผมเองก็ยังไม่มีโอกาสใช้สถานะนั้นกับเธอเลย....

ไม่ใช่ว่าผมไม่ทำอะไรเลยนะครับ ผมก็พยายามทำทุกอย่างแล้ว สุดท้ายคนอย่างผมก็เป็นได้แค่นี้  ก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับความเป็นจริง....

แต่ที่แปลกคือ.... เพราะอะไรทำไมความรู้สึกของผมมันยังมีเธออยู่ในความฝัน อยู่ในความหวังของผมตลอดเวลา... ผมไม่เคยโทษเธอเลยนะครับ เพราะชีวิตเขาเขาย่อมมิสิทธิ์เลือก และผมก็อยู่กับสถานะนั้นมาจนชินแล้ว (แต่ในใจลึกๆก็อยากเป็นมากกว่านี้อยู่ดี)

ถึงตอนนี้ "ผมควรพยายามต่อไป  เพราะความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั้น" (แต่มันก็นานแล้วนะ)

หรือ "ผมควรสลัดความรู้สึกทุกอย่างทิ้ง" (แต่มันทำอย่างไรหรือครับ)

ป.ล.นี่เป็นกระทู้แลกของผม ไม่รู้ว่าโพสต์ถูกห้องหรือเปล่าครับ