ผมว่างงานเนื่องจากเพิ่งสึกมาครับ เมื่อวานนี้ 21/04/63 ผมได้ไปสมัครงานที่ห้างห้างหนึ่ง (ไม่ขอบอกนะครับว่าห้างอะไร) สัมภาษณ์งานเลย และได้เริ่มงานวันนี้ 22/04/63 ซึ้งผมก็ได้เข้าทำงานในแผนกที่ผมสมัครไว้ได้ประมาณ 3 ชม. ผมก็ได้สะดุดตากับคน คนหนึ่ง ซึ้งปิดแมส ผมจำได้คับคล้ายคับคลาว่าน่าจะเป็นคนที่ผมรู้จักแต่ผมก็ไม่กล้าไปทักได้แต่เก็บไว้ในใจ จนเวลาผ่านไปผมได้ถามกับพี่ที่ทำงานด้วยคนที่รับของเมื่อสักครู่นี้ พี่คนนั้นเขาชื่ออะไรเหรออยู่แผนกไหน ที่เขาก็บอกว่าชื่อนี้ แผนกนี้ ซึ้งชื่อไม่ตรงกับคนที่ผมรู้จักผมก็ยังสงสัยอยู่จนได้พักเที่ยง คือ 13.00 น. ผมเข้าไปเอาโทรศัพท์มือถือที่ห้องฝ่ายบุคคล จึงได้ถามพี่เขาว่าแผนกนี้ มีคนชื่อนี้ไหม ซึ้งผมถามชื่อเล่นที่พี่แผนกผมบอกมา พี่ก็ทำท่างง จนผมได้บอกชื่อเล่น ชื่อจริงคนที่ผมรู้จักไป กับพี่จนท.บุคคล พี่เขาก็บอกว่ามี แล้วพี่เขาก็บอกนั้นไงพี่เขาเดินมาพอดี ผมนี้ตัวชาหน้าชาหัวใจเต้นแบบเร็วมาก ๆ แต่ผมไม่หันหลังไปดู เพราะผมกลัวที่จะเจอ
ผมรวมรวมสติพูดแค่ว่าขอบคุณมากครับพี่ ผมตัวชาหน้าชาใจเต้นแรง ตัวเย็น ยังไม่หายเพราะคนที่ผมหลัวที่จะได้เจอมาตลอด แต่วันนี้ผมกลับได้มาเจอกับเขา (โลกมันกลมมากจริง ๆ) ผมตัดสินใจเดินออกมาเลยครับ ไม่ทำที่นั้นแล้ว ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกไหมซึ้งงานนี้เป็นงานที่ผมรอมานานมากผมเสียดายก็เสียดาย แต่อีกใจผมก็กลัวที่จะเจอพี่คนนั้น
เพื่อน ๆ พี่ ๆ ครับ ตอนนี้ผมสับสนมาก ผมจะทำอย่างไรดีครับที่จะทำให้สถานะภาพผมและพี่เขากลับมาดีพอที่จะสู้หน้ากันได้ เรื่องที่ผมมีกับพี่เขาคือ ผมชักชวนพี่เขาไปทำงานด้วยกันในที่ทำงานใหม่ซึ้งผมไปสมัครและได้เริ่มงานก่อน แล้วผมชักชวนให้พี่เขาไปทำตามผมหลังจากที่ผมไปทำงานได้ 1 เดือน ประเด็นคือเจ้านายเก่าผมที่ชักชวนผมไปทำงานเขาเทผม หมายถึงหลอกลวงผม เขาหลอกผมให้ผมไปประจำที่เวียดนาม แล้วเทผมเพื่อนผมก็โดนลอยแพไปด้วย ซึ้งเขาก็ได้ลาออกจากงานที่ทำแล้วเหมือนกันแล้วไม่ได้ทำงานเหมือนอย่างที่ผมได้คุยชักชวนมา ประเด็นมันมีอยู่แค่นี้ครับ ซึ้งผมก็ได้รอดกลับมาจากเวียดนาม และได้บวช เพิ่งจะลาสิกขามาเมื่อเดือนมีนาคมนี้เอง และได้มาอยู่กับแม่แถวชลบุรี และได้มาสมัครงานห้างจนได้เจอกันวันนี้ ผมจำพี่เขาได้ แต่พี่เขาไม่เห็นผม หรือเห็นและจำผมได้หรือเปล่าผมไม่ทราบเหมือนกัน ผมควรทำอย่างไรดีครับซึ้งตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพี่เขาทำงานอยู่ที่นี้ ผมควรที่จะไปคุยกับพี่เขายังไง เพราะตอนนี้ผมไม่รู้ว่าพี่เขาคิดกับผมยังไง ผมอาย ไม่กล้าสู้หน้า
ปรึกษาหน่อยครับ ขอแบบมีสาระนะครับผมซีเรียสจริง ๆ ตอนนี้มืดแปดด้านคิดอะไรไม่ออก ขอบพระคุณมากคับ
สับสนในชีวิตครับ ขอคำปรึกษาหน่อยครับ
ผมรวมรวมสติพูดแค่ว่าขอบคุณมากครับพี่ ผมตัวชาหน้าชาใจเต้นแรง ตัวเย็น ยังไม่หายเพราะคนที่ผมหลัวที่จะได้เจอมาตลอด แต่วันนี้ผมกลับได้มาเจอกับเขา (โลกมันกลมมากจริง ๆ) ผมตัดสินใจเดินออกมาเลยครับ ไม่ทำที่นั้นแล้ว ผมไม่รู้ว่าผมทำถูกไหมซึ้งงานนี้เป็นงานที่ผมรอมานานมากผมเสียดายก็เสียดาย แต่อีกใจผมก็กลัวที่จะเจอพี่คนนั้น
เพื่อน ๆ พี่ ๆ ครับ ตอนนี้ผมสับสนมาก ผมจะทำอย่างไรดีครับที่จะทำให้สถานะภาพผมและพี่เขากลับมาดีพอที่จะสู้หน้ากันได้ เรื่องที่ผมมีกับพี่เขาคือ ผมชักชวนพี่เขาไปทำงานด้วยกันในที่ทำงานใหม่ซึ้งผมไปสมัครและได้เริ่มงานก่อน แล้วผมชักชวนให้พี่เขาไปทำตามผมหลังจากที่ผมไปทำงานได้ 1 เดือน ประเด็นคือเจ้านายเก่าผมที่ชักชวนผมไปทำงานเขาเทผม หมายถึงหลอกลวงผม เขาหลอกผมให้ผมไปประจำที่เวียดนาม แล้วเทผมเพื่อนผมก็โดนลอยแพไปด้วย ซึ้งเขาก็ได้ลาออกจากงานที่ทำแล้วเหมือนกันแล้วไม่ได้ทำงานเหมือนอย่างที่ผมได้คุยชักชวนมา ประเด็นมันมีอยู่แค่นี้ครับ ซึ้งผมก็ได้รอดกลับมาจากเวียดนาม และได้บวช เพิ่งจะลาสิกขามาเมื่อเดือนมีนาคมนี้เอง และได้มาอยู่กับแม่แถวชลบุรี และได้มาสมัครงานห้างจนได้เจอกันวันนี้ ผมจำพี่เขาได้ แต่พี่เขาไม่เห็นผม หรือเห็นและจำผมได้หรือเปล่าผมไม่ทราบเหมือนกัน ผมควรทำอย่างไรดีครับซึ้งตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพี่เขาทำงานอยู่ที่นี้ ผมควรที่จะไปคุยกับพี่เขายังไง เพราะตอนนี้ผมไม่รู้ว่าพี่เขาคิดกับผมยังไง ผมอาย ไม่กล้าสู้หน้า ปรึกษาหน่อยครับ ขอแบบมีสาระนะครับผมซีเรียสจริง ๆ ตอนนี้มืดแปดด้านคิดอะไรไม่ออก ขอบพระคุณมากคับ