ดอกพิกุล
พิกุลฟุ้งจรุงกลิ่นประทิ่นสม
ช่างชวนชมรมย์รื่นชื่นนาสา
เจ้าพร่างพรูยามพลบแล้วหลบลา
ซบลานหญ้าลืมต้นร่วงหล่นไป
เก็บพิกุลอุ่นไอไว้ข้างหมอน
ก่อนจะนอนยังคิดถึงซึ่งคนให้
ระรวยรินกลิ่นกรุ่นอุ่นละไม
อย่าลืมคนตั้งใจให้พิกุล
ดอกสีขาวพราวพรายอยู่ใต้ต้น
เจ้าร่วงหล่นบนดินเพียงกลิ่นกรุ่น
หอมระรวยชวนชื่นรื่นละมุน
ยังคงคุ้นคลับคล้ายเคยได้รับ
หอมเอยหอมกรุ่น....
กลิ่นพิกุลละมุนมาเพลาหลับ
ระรวยรินกลิ่นละไมให้ซึมซับ
แก้มประทับกับหมอนนอนสบาย
โอ้ดึกดื่นคืนค่ำหนาวน้ำค้าง
ขวัญเจ้าจงอย่าร้างมาห่างหาย
พิกุลดอกน้อยนี้ของพี่ชาย
จะแนบกายเคียงหมอนถึงตอนเช้า
"ครูเปี๊ยก"
22 เมษายน 2563
# ภาพดอกพิกุล แพทย์แผนไทยนำมาตากแห้ง เข้ายาบำรุงหัวใจ
เคยเขียนตอบเพื่อนสมาชิกไว้เป็นบทกลอนสั้นๆ ก่อนจะนำมาเขียนให้สมบูรณ์ เมื่อเกือบสามปีที่แล้ว ขออนุญาตนำกลับมาให้เพื่อนสมาชิกได้อ่านอีกครั้ง ขอบคุณครับ
ดอกพิกุล