สวัสดีค่ะ เรารู้สึกไม่ดีกับแม่นี่บาปไหมคะ ขอเล่าเลยนะคะ โดยปกติแล้วเราจะเป็นคนที่ใช้งานง่ายแม่ก็เลยใช้แต่เราไม่เคยใช้พี่สาวเราเลย พอบางครั้งเราไม่ยอมทำก็หาว่าเราขี้เกียจ พูดให้เรารู้สึกว่าเราแย่มากทั้งที่เราก็ทำมาตลอด แต่กลับพี่สาวกลับไม่พูดอะไรเลย เวลาที่เรามีปัญหาเรารู้สึกว่าไม่เคยมีใครอยู่ข้างเราเลย เราต้องแก้ปัญหาคนเดียวหรือกับเพื่อนตลอด แม่ไม่สนใจเลยแต่กับพี่สาวแม่จะช่วยตลอดเวลาเราพูดอะไรตลกๆแม่จะไม่ขำเลยแต่ถ้าพี่สาวเราพูดถึงแม้มันจะเป็นประโยคเดียวกันกับที่เราพูดแม่จะขำหนักมาก เราน้อยใจอ่ะ แบบรู้สึกเหมือนไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครรับฟังปัญหา เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลก จนเรากลัวว่าจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว เรานอนร้องไห้บ่อยมาก ปกติเราอยู่หอ กลับบ้านช่วงเสาร๋อาทิตย์ แล้วก็ช่วงปิดเทอม ตอนนี้เหลือเวลาอีก 2 เดือนกว่าโรงเรียนจะเปิดเราไม่อยากอยู่บ้านเลยทรมานใจมากเลย แต่เราก็ไม่อยากอะไรกับแม่มาก เราควรทำยังไงดีคะ ลำบากใจมาก เหมือนอยากจะร้องไห้ตลอดเลย วันก่อนแม่เราแกล้งพูดว่าออกไปจากบ้านเลย คือเรารู้นะว่าแม่พูดเล่นแต่ปกติสมัยก่อนตอนที่คุยกันแม่ไม่เคยพูดแบบนี้เลย นี่เป็นครั้งแรก อาจจะเป็นเพราะเราไปอยู่หอแล้วพี่สาวเราอยู่บ้านด้วยมั้งคะที่ทำให้แม่เหมือนจะรักลูกไม่เท่ากัน ไม่รู้จะไปปรึกษาหรือระบายอะไรกับใครแล้ว บางครั้งการที่เราคุยกับคนที่เราไม่รู้จักมันก็สบายใจดีนะคะ เราควรทำยังไงต่อดีคะ 🙏🏻🙏🏻
รู้สึกไม่ดีกับแม่นี่บาปไหมคะ