ก่อนอื่นขอบอกก่อนนะคะ เราอายุ 23 ค่ะ เพิ่งเรียนจบ กำลังจะไปเรียนภาษาต่างประเทศ(แต่ติดโควิด) ยังไม่เคยทำงานหรือฝึกงานค่ะ ที่บอกเพราะอาจจะมีผลกับการควบคุมอารมณ์ของเราค่ะ อย่างเช่นถ้าทำงานแล้วอาจจะทำให้รับมือกับอะไรพวกนี้ได้ดีกว่า
จะพยายามแยกเป็นเรื่องๆนะคะแต่อาจมีไม่เกี่ยวบ้างหรือซ้ำบ้าง มันมีหลายเรื่องมากๆเลย
1. บอกก่อนว่าเราเป็นคนชอบเอาชนะค่ะ แบบเวลาอะไรที่เราคิดว่าถูก เราจะพยายามให้คนอื่นคิดว่าถูกด้วย (อธิบายเหตุผลเราไปค่ะ) แล้วเวลาที่ใครไม่เห็นด้วยบางทีก็หงุดหงิด เราไม่ชอบตัวเองตรงนี้เลยค่ะ มันคือความเอาแต่ใจใช่มั้ยคะ แล้วมีบางทีที่คุณแม่ทำอะไรที่เราคิดว่าไม่ควร (บางทีในที่สาธารณะ) บางเรื่องมันเล็กน้อยมากเลยค่ะ แต่พอเรารู้สึกว่ามันไม่ควร ทำไมไม่ทำแบบนี้ๆ ทำไมไม่ทำแบบที่เราบอกแล้วเราก็จะหงุดหงิดใส่คุณแม่ เราแบบมาเสียใจทีหลังแล้วขอโทษทีหลัง บางทีก็คิดว่าเรื่องแค่นั้นเอง ทำไมต้องหงุดหงิดใส่คุณแม่ด้วย
2. เวลาเล่นโซเชี่ยลเรามีปัญหามากค่ะ แบบเวลาเห็นคนโพสอะไรที่เราคิดว่า Fact ของเขามันไม่ใช่และของเราน่าจะถูกเราก็จะไปคอมเม้นไปรีพลายตลอดเลย (เวลาคุย คุยด้วยเหตุผลนะคะ แต่ก็จะหงุดหงิดแบบในข้อ 1) เราพยายามเลี่ยงคำหยาบอย่างถึงที่สุดแต่คำพูดคำจาก็คือยังมีการแซะ เสียดสี จิกกัด อันนี้เราไม่รู้ว่าต้องแก้ยังไง แก้ที่การควบคุมตัวเองไม่ให้ไปเม้น ไปมีอารมณ์กับมันรึเปล่าคะ
3. บางทีเราก็หมั่นไส้คนอื่นโดยไม่มีเหตุผลค่ะ หรือไม่ชอบใครสักคนแค่เพราะท่าทีของเขาไม่ถูกใจเรา แบบเราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้อะ ไม่ชอบนิสัยตัวเองแต่พยายามเปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนไม่ได้ แล้วเหมือนพอเรารู้ตัวว่ามันไม่ดีแต่ยังเปลี่ยนไม่ได้ซะทีก็ยิ่งไม่ชอบตัวเองเข้าไปใหญ่ คือถ้าเราเป็นคนอื่นแล้วมาเจอตัวเอง เราจะไม่อยากยุ่งด้วยเลยค่ะ
คือตัวเราเองมีมายเซ็ตในหัวอยู่แล้วว่าแบบไหนคือถูกต้องแบบไหนคือไม่ถูก แล้วก็รู้ตัวว่าทัศนคติตัวเองยังไม่กว้างไกล (ง่ายๆคือยังไม่โต555555 พ่อแม่เราไม่ค่อยปล่อยเราค่ะ แล้วเขาก็บอกบ่อยๆว่าความคิดเรายังเด็ก) แต่ก็พยายามรับเอาแนวคิดคนอื่นๆมาปรับใช้ แต่แบบ บางทีก่อนเราจะทำอะไรสมองเราบอกว่าไม่ควร มันผิด แต่เราก็ยังทำเพราะต้านอารมณ์ตัวเองไม่ได้ (เช่นหงุดหงิดใครสักคน ในหัวบอกว่าไม่ควรหงุดหงิดหรือการโต้เถียงกับใครสักคน แต่อารมณ์คือมาเต็ม คิดแต่ว่าถ้าตอบโต้ไปคงสะใจไม่น้อย) หรือบางทีก็ทำไปแล้วและเพิ่งมาสำนึกได้ว่าไม่ควร อีกแบบคือสมองบอกว่าอย่าทำ เราก็ไม่ทำ แต่ใจเรามันไม่โอเคเลยค่ะ ยังอยากจะทำมันอยู่ เอาแต่คิดถึงมัน บางทีก็คิดว่าตอนนั้นน่าจะทำไปนะ
เราไม่รู้ว่าที่เป็นแบบนี้คือปกติหรือไม่ปกติ แล้วควรจะแก้ตรงไหน แก้ยังไง ต้นเหตุคืออะไรกันแน่ มันแค่นิสัยของแต่ละคนหรือเรามีปัญหาจริงๆ เราไม่อยากมีความคิดแย่ๆในหัวเลยค่ะ ปกติเราจะพยายามเลี่ยงอะไรที่เป็นปัญหาและน่าจะก่อให้เกิดความไม่สบายใจเพราะถือว่าการไม่มีเรื่องให้ต้องคิดคือมีความสุขที่สุดแล้ว แต่พอเล่นโซเชี่ยลแล้วโดนเขาด่า โกรธที่เขาด่า และยั้งตัวเองไม่ให้ไปโต้ตอบไม่ได้ซะทีเราก็รู้สึกว่าตัวเรานี่แหละปัญหาแล้วก็เลี่ยงยากมาก
ไม่แน่ใจว่าพูดย้อนแย้งหรือวกวนมั้ยนะคะ แต่พยายามเรียบเลียงแล้ว55555
ทำยังไงถึงจะลดความ negative ในตัวเองได้คะ ไม่ชอบตัวเองเลยค่ะ
จะพยายามแยกเป็นเรื่องๆนะคะแต่อาจมีไม่เกี่ยวบ้างหรือซ้ำบ้าง มันมีหลายเรื่องมากๆเลย
1. บอกก่อนว่าเราเป็นคนชอบเอาชนะค่ะ แบบเวลาอะไรที่เราคิดว่าถูก เราจะพยายามให้คนอื่นคิดว่าถูกด้วย (อธิบายเหตุผลเราไปค่ะ) แล้วเวลาที่ใครไม่เห็นด้วยบางทีก็หงุดหงิด เราไม่ชอบตัวเองตรงนี้เลยค่ะ มันคือความเอาแต่ใจใช่มั้ยคะ แล้วมีบางทีที่คุณแม่ทำอะไรที่เราคิดว่าไม่ควร (บางทีในที่สาธารณะ) บางเรื่องมันเล็กน้อยมากเลยค่ะ แต่พอเรารู้สึกว่ามันไม่ควร ทำไมไม่ทำแบบนี้ๆ ทำไมไม่ทำแบบที่เราบอกแล้วเราก็จะหงุดหงิดใส่คุณแม่ เราแบบมาเสียใจทีหลังแล้วขอโทษทีหลัง บางทีก็คิดว่าเรื่องแค่นั้นเอง ทำไมต้องหงุดหงิดใส่คุณแม่ด้วย
2. เวลาเล่นโซเชี่ยลเรามีปัญหามากค่ะ แบบเวลาเห็นคนโพสอะไรที่เราคิดว่า Fact ของเขามันไม่ใช่และของเราน่าจะถูกเราก็จะไปคอมเม้นไปรีพลายตลอดเลย (เวลาคุย คุยด้วยเหตุผลนะคะ แต่ก็จะหงุดหงิดแบบในข้อ 1) เราพยายามเลี่ยงคำหยาบอย่างถึงที่สุดแต่คำพูดคำจาก็คือยังมีการแซะ เสียดสี จิกกัด อันนี้เราไม่รู้ว่าต้องแก้ยังไง แก้ที่การควบคุมตัวเองไม่ให้ไปเม้น ไปมีอารมณ์กับมันรึเปล่าคะ
3. บางทีเราก็หมั่นไส้คนอื่นโดยไม่มีเหตุผลค่ะ หรือไม่ชอบใครสักคนแค่เพราะท่าทีของเขาไม่ถูกใจเรา แบบเราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้อะ ไม่ชอบนิสัยตัวเองแต่พยายามเปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนไม่ได้ แล้วเหมือนพอเรารู้ตัวว่ามันไม่ดีแต่ยังเปลี่ยนไม่ได้ซะทีก็ยิ่งไม่ชอบตัวเองเข้าไปใหญ่ คือถ้าเราเป็นคนอื่นแล้วมาเจอตัวเอง เราจะไม่อยากยุ่งด้วยเลยค่ะ
คือตัวเราเองมีมายเซ็ตในหัวอยู่แล้วว่าแบบไหนคือถูกต้องแบบไหนคือไม่ถูก แล้วก็รู้ตัวว่าทัศนคติตัวเองยังไม่กว้างไกล (ง่ายๆคือยังไม่โต555555 พ่อแม่เราไม่ค่อยปล่อยเราค่ะ แล้วเขาก็บอกบ่อยๆว่าความคิดเรายังเด็ก) แต่ก็พยายามรับเอาแนวคิดคนอื่นๆมาปรับใช้ แต่แบบ บางทีก่อนเราจะทำอะไรสมองเราบอกว่าไม่ควร มันผิด แต่เราก็ยังทำเพราะต้านอารมณ์ตัวเองไม่ได้ (เช่นหงุดหงิดใครสักคน ในหัวบอกว่าไม่ควรหงุดหงิดหรือการโต้เถียงกับใครสักคน แต่อารมณ์คือมาเต็ม คิดแต่ว่าถ้าตอบโต้ไปคงสะใจไม่น้อย) หรือบางทีก็ทำไปแล้วและเพิ่งมาสำนึกได้ว่าไม่ควร อีกแบบคือสมองบอกว่าอย่าทำ เราก็ไม่ทำ แต่ใจเรามันไม่โอเคเลยค่ะ ยังอยากจะทำมันอยู่ เอาแต่คิดถึงมัน บางทีก็คิดว่าตอนนั้นน่าจะทำไปนะ
เราไม่รู้ว่าที่เป็นแบบนี้คือปกติหรือไม่ปกติ แล้วควรจะแก้ตรงไหน แก้ยังไง ต้นเหตุคืออะไรกันแน่ มันแค่นิสัยของแต่ละคนหรือเรามีปัญหาจริงๆ เราไม่อยากมีความคิดแย่ๆในหัวเลยค่ะ ปกติเราจะพยายามเลี่ยงอะไรที่เป็นปัญหาและน่าจะก่อให้เกิดความไม่สบายใจเพราะถือว่าการไม่มีเรื่องให้ต้องคิดคือมีความสุขที่สุดแล้ว แต่พอเล่นโซเชี่ยลแล้วโดนเขาด่า โกรธที่เขาด่า และยั้งตัวเองไม่ให้ไปโต้ตอบไม่ได้ซะทีเราก็รู้สึกว่าตัวเรานี่แหละปัญหาแล้วก็เลี่ยงยากมาก
ไม่แน่ใจว่าพูดย้อนแย้งหรือวกวนมั้ยนะคะ แต่พยายามเรียบเลียงแล้ว55555