ก่อนหน้านี้เป็นคนที่สวดมนต์บ้าง นั่งสมาธิบ้างก่อนนอน แต่ก็ออกไปสังสรรค์ ดื่ม แต่รู้สึกเลยว่า ชีวิตช่วงนั้น
อารมณ์เราค่อนข้างอ่อนไหวง่ายมาก ใช้อารมณ์ เป๋ไปกับสภาพแวดล้อมง่ายๆ รับพลังงานไม่ดีๆมาง่ายเข้าตัวเรา
ส่งผลให้เราเกิดการความคิดด้านลบได้ง่ายมากๆ เช่น
โกรธ น้อยใจ อิจฉา ริษยา ฟุ้งซ่าน ตามปกติของมนุษย์คนหนึ่ง
แต่ไม่ได้เป็นพวกกระทำหรือแสดงออกไป
และหลังจากนั้น เริ่มคิดได้
อยากกลับมาตั้งใจอยากจะสวดมนต์ นั่งสมาธิก่อนนอน (ตั้งใจใหม่ ค่อยๆทำ)
เพื่อให้มีสติในการดำเนินชีวิต พยายามเลิกสังสรรค์หลังเลิกงาน
เริ่มรักษาศีล 5 อาจจะไม่ได้ทุกวัน แต่ก็ถี่เพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ
เป็นเวลาเกือบสองปี (แรกๆ ก็มีฝันไม่ดีหลงเหลือ หลังๆพอได้สวดมนต์ นั่งสมาธิ เริ่มฝันโอเคขึ้น ว่าง่ายๆ ไม่ค่อยฝันร้าย)
ทำให้รู้สึก มีสติมากขึ้น ชีวิตเริ่มนิ่งขึ้น
สงบขึ้น ปล่อยวางมากขึ้น ถ้าต้องเจอปัญหา ก็สามารถรับมือด้วยความนิ่งขึ้นเยอะ
เราคิดอะไรไม่ดีภายในใจจะรู้ตัว แล้วก็ช่างมัน คือพิจารณาอย่างที่เค้าบอก
ว่ามันก็แค่ความคิด แล้วมันก็จะหายไป เฝ้าดูมัน
เวลาไปทำงาน ด้วยสภาวะแวดล้อมผู้คนในที่ทำงานที่ต้องเจอ งานที่เร่งรีบ กดดัน การเดินทาง
เรารับพลังงานตรงนั้นบ่อย จนทำให้แม้จะ ใช้วิธีสวดมนต์ นั่งสมาธิก่อนนอน ก็ไม่ค่อยสงบค่ะ
อาจจะเพราะยังมีภาระ คิดเรื่องงาน เรื่องเงิน เลยทำให้สงบยาก
ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน เด็กๆ หรือตอนที่ยังเป็นวัยรุ่น ที่สามารถ
นั่งสมาธิ แล้วตัวเบาหวิว แล้วโล่งใจง่ายมากๆ เบาหวิว แปปเดียวคือ มันสบายใจค่ะ (หรือเพราะไม่มีเรื่องให้ต้องคิด)
แต่พอยิ่งโตขึ้น เราไม่สามารถนั่งสมาธิ แล้วโล่งใจ แบบนั้นอีกเลย ไม่ได้เลยจริงๆ
จึงเกิดความสงสัยมากๆ ว่าต้องทำยังไง
และเนื่องจาก เป็นช่วงระยะกักตัว โควิด มีเวลาอยุ่คนเดียว ไม่ต้องพบผู้คน อยู่ในห้องเงียบๆ
ทำให้มีเวลาว่างพอที่จะกลับมาอยู่เงียบๆ มีความสงบ ชำระล้างจิตใจตัวเอง ถือว่าถือศีล 5 ไปในตัว
ล้างจริงๆค่ะ รู้สึกดีขึ้น เพราะรับรู้ว่า มันเกิดจากสภาพแวดล้อมข้างนอกที่เราไปเจอมาเมื่อก่อน
ดิฉันตั้งใจไว้ว่า จะสวดมนต์ นั่งสมาธิให้ได้ทุกวันในช่วงนี้ (ก่อนจะกลับไปพบความวุ่นวาย)
บทที่เราสวดก็คือบทสวดมนต์ปกติ พาหุง คาถาชินบัญชร บทมหาจักรพรรดิ์ และแผ่เมตตาทุกครั้ง
แต่เราจะเป็นพวก สวดมนต์นั่งสมาธิ เพื่อให้ตัวเองมีกำลังสติ มีสมาธิเวลาทำงาน
ไม่ใช้อารมณ์เวลาเจอปัญหา
เวลาอธิษฐานจะขอให้ตัวเองมีกำลังสติ มีสมาธิ เกิดปัญญา ความเพียรพยาม ขอให้คิดดี ทำดี พูดดี เจอคนที่ดี
เวลาโกรธใคร ก็จะบอกว่าให้วาง และให้อภัยให้เร็วที่สุด จะถือคติว่า จะต้องไม่มีศัตรูในหัวใจ
แต่สงสัยว่า พอนั่งมันก็ยังไม่โล่งอยู่ดีค่ะ ต้องทำยังไงค่ะ
รู้สึกนั่งแล้วมันอึดอัดค่ะ นั่งยังไงๆๆๆมันก็อึดอัด หนักๆ
พยายามเปิดคลิปยูทูป มีใครแนะนำมั้ยค่ะ ว่าต้องทำยังไง หรือว่าเรานั่งผิดวิธี
มีท่านกัลยามิตรหรือพี่ๆน้องๆ เพื่อนๆ แนะนำเราได้บ้างค่ะ
กลัวนั่งผิด ..แล้วเดี๋ยวจะผิดไปตลอด
หรืออีกวิธีหนึ่ง อันนี้คือเราคิดเอาเองนะคะ
คือการทำงานอดิเรก ..คือการวาดรูปค่ะ
จะพยายามจดจ่อ มีสมาธิ เวลาวาดก็คือมีสติ ในปลายพู่กัน...หรือดินสอ
ปล่อยใจให้โล่ง ถ้ารู้ตัวว่าคิดอะไรไม่ดีในหัว ก็คือรู้
แล้วทำให้ใจโล่งเวลาวาดค่ะ และทำให้มันจบเป็นงานๆไป ถือว่าเป็นการฝึกสมาธิมั้ย
(เราเคยไปปฏิบัติธรรมที่ส่วนโมกข์มาบ้างๆ เมื่อก่อน พอให้เป็นแนวทางในการนั่งสมาธิ)
ปรึกษาเรื่อง สวดมนต์ นั่งสมาธิ
อารมณ์เราค่อนข้างอ่อนไหวง่ายมาก ใช้อารมณ์ เป๋ไปกับสภาพแวดล้อมง่ายๆ รับพลังงานไม่ดีๆมาง่ายเข้าตัวเรา
ส่งผลให้เราเกิดการความคิดด้านลบได้ง่ายมากๆ เช่น
โกรธ น้อยใจ อิจฉา ริษยา ฟุ้งซ่าน ตามปกติของมนุษย์คนหนึ่ง
แต่ไม่ได้เป็นพวกกระทำหรือแสดงออกไป
และหลังจากนั้น เริ่มคิดได้
อยากกลับมาตั้งใจอยากจะสวดมนต์ นั่งสมาธิก่อนนอน (ตั้งใจใหม่ ค่อยๆทำ)
เพื่อให้มีสติในการดำเนินชีวิต พยายามเลิกสังสรรค์หลังเลิกงาน
เริ่มรักษาศีล 5 อาจจะไม่ได้ทุกวัน แต่ก็ถี่เพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ
เป็นเวลาเกือบสองปี (แรกๆ ก็มีฝันไม่ดีหลงเหลือ หลังๆพอได้สวดมนต์ นั่งสมาธิ เริ่มฝันโอเคขึ้น ว่าง่ายๆ ไม่ค่อยฝันร้าย)
ทำให้รู้สึก มีสติมากขึ้น ชีวิตเริ่มนิ่งขึ้น
สงบขึ้น ปล่อยวางมากขึ้น ถ้าต้องเจอปัญหา ก็สามารถรับมือด้วยความนิ่งขึ้นเยอะ
เราคิดอะไรไม่ดีภายในใจจะรู้ตัว แล้วก็ช่างมัน คือพิจารณาอย่างที่เค้าบอก
ว่ามันก็แค่ความคิด แล้วมันก็จะหายไป เฝ้าดูมัน
เวลาไปทำงาน ด้วยสภาวะแวดล้อมผู้คนในที่ทำงานที่ต้องเจอ งานที่เร่งรีบ กดดัน การเดินทาง
เรารับพลังงานตรงนั้นบ่อย จนทำให้แม้จะ ใช้วิธีสวดมนต์ นั่งสมาธิก่อนนอน ก็ไม่ค่อยสงบค่ะ
อาจจะเพราะยังมีภาระ คิดเรื่องงาน เรื่องเงิน เลยทำให้สงบยาก
ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน เด็กๆ หรือตอนที่ยังเป็นวัยรุ่น ที่สามารถ
นั่งสมาธิ แล้วตัวเบาหวิว แล้วโล่งใจง่ายมากๆ เบาหวิว แปปเดียวคือ มันสบายใจค่ะ (หรือเพราะไม่มีเรื่องให้ต้องคิด)
แต่พอยิ่งโตขึ้น เราไม่สามารถนั่งสมาธิ แล้วโล่งใจ แบบนั้นอีกเลย ไม่ได้เลยจริงๆ
จึงเกิดความสงสัยมากๆ ว่าต้องทำยังไง
และเนื่องจาก เป็นช่วงระยะกักตัว โควิด มีเวลาอยุ่คนเดียว ไม่ต้องพบผู้คน อยู่ในห้องเงียบๆ
ทำให้มีเวลาว่างพอที่จะกลับมาอยู่เงียบๆ มีความสงบ ชำระล้างจิตใจตัวเอง ถือว่าถือศีล 5 ไปในตัว
ล้างจริงๆค่ะ รู้สึกดีขึ้น เพราะรับรู้ว่า มันเกิดจากสภาพแวดล้อมข้างนอกที่เราไปเจอมาเมื่อก่อน
ดิฉันตั้งใจไว้ว่า จะสวดมนต์ นั่งสมาธิให้ได้ทุกวันในช่วงนี้ (ก่อนจะกลับไปพบความวุ่นวาย)
บทที่เราสวดก็คือบทสวดมนต์ปกติ พาหุง คาถาชินบัญชร บทมหาจักรพรรดิ์ และแผ่เมตตาทุกครั้ง
แต่เราจะเป็นพวก สวดมนต์นั่งสมาธิ เพื่อให้ตัวเองมีกำลังสติ มีสมาธิเวลาทำงาน
ไม่ใช้อารมณ์เวลาเจอปัญหา
เวลาอธิษฐานจะขอให้ตัวเองมีกำลังสติ มีสมาธิ เกิดปัญญา ความเพียรพยาม ขอให้คิดดี ทำดี พูดดี เจอคนที่ดี
เวลาโกรธใคร ก็จะบอกว่าให้วาง และให้อภัยให้เร็วที่สุด จะถือคติว่า จะต้องไม่มีศัตรูในหัวใจ
แต่สงสัยว่า พอนั่งมันก็ยังไม่โล่งอยู่ดีค่ะ ต้องทำยังไงค่ะ
รู้สึกนั่งแล้วมันอึดอัดค่ะ นั่งยังไงๆๆๆมันก็อึดอัด หนักๆ
พยายามเปิดคลิปยูทูป มีใครแนะนำมั้ยค่ะ ว่าต้องทำยังไง หรือว่าเรานั่งผิดวิธี
มีท่านกัลยามิตรหรือพี่ๆน้องๆ เพื่อนๆ แนะนำเราได้บ้างค่ะ
กลัวนั่งผิด ..แล้วเดี๋ยวจะผิดไปตลอด
หรืออีกวิธีหนึ่ง อันนี้คือเราคิดเอาเองนะคะ
คือการทำงานอดิเรก ..คือการวาดรูปค่ะ
จะพยายามจดจ่อ มีสมาธิ เวลาวาดก็คือมีสติ ในปลายพู่กัน...หรือดินสอ
ปล่อยใจให้โล่ง ถ้ารู้ตัวว่าคิดอะไรไม่ดีในหัว ก็คือรู้
แล้วทำให้ใจโล่งเวลาวาดค่ะ และทำให้มันจบเป็นงานๆไป ถือว่าเป็นการฝึกสมาธิมั้ย
(เราเคยไปปฏิบัติธรรมที่ส่วนโมกข์มาบ้างๆ เมื่อก่อน พอให้เป็นแนวทางในการนั่งสมาธิ)