ตอนนี้ จขกท.กำลังเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ
ตอนเด็กก็เข้าใจกับพ่อแม่ดีค่ะ มองว่าพ่อเป็นฮีโร่เก่งมากๆ ส่วนแม่ก็ใจดีรักลูก พ่อแม่ว่าไงก็ว่างั้น ทำตามที่พ่อแม่บอกทุกอย่างค่ะ แต่พอโตมาเริ่มคิดเองมากขึ้น ได้เรียนรู้โลกกว้างมากขึ้น (เรียนรู้โดยไม่ผ่านการกรองของพ่อแม่ก่อน) ก็เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองมากขึ้นค่ะ
มันทำให้เริ่มไม่เข้าใจกันกับพ่อแม่ และคุยกันน้อยลงค่ะ ทุกคนมีวิธีแก้ปัญหายังไงกันบ้างคะ
ขออนุญาตให้ข้อมูลประกอบว่าพ่อเป็นคนเก่งและฉลาดจริงๆ ทำงานดีตำแหน่งสูง แต่ว่าค่อนข้างจะหัวโบราณ มีความคิดเรื่องชายเป็นใหญ่ค่อนข้างมาก ดูแลลูกดีมากๆนะคะ แต่ว่าจะต้องให้แม่คอยปรนนิบัติรับใช้ตลอด แต่ จขกท.ไม่ชอบเลยค่ะ รู้สึกว่าทั้งคู่ก็ทำงานนอกบ้าน ดังนั้นอยู่ในบ้านก็ควรจะช่วยเหลือแบ่งเบาภาระกันค่ะ คิดว่านี่เป็นอคติหนึ่งในใจของ จขกท.ค่ะ นอกจากนี้ก็มีเรื่องแนวคิดทางการเมืองและศาสนาของพ่อที่ค่อนข้างจะสุดโต่งค่ะ เหมือนกับว่าเรายืนอยู่ตรงกลางแต่พ่อยืนอยู่สุดปลายฝั่งหนึ่ง จากมุมมองพ่อก็เลยกล่ยเป็นว่าเราคือด้านตรงข้ามแทนน่ะค่ะ เรื่องนี้พูดยากมากๆ เอาเป็นว่าถ้ามีใครที่บ้านมีความคิดทางการเมืองหรือศาสนาแตกต่างกันช่วยแนะนำด้วยนะคะ
ส่วนแม่เป็นคนขยันมากค่ะ ทำงานบ้านทุกอย่าง (ปกติ จขกท.ไม่ได้อยู่บ้านนะคะ แต่ช่วงนี้มีโควิดเลยได้กลับมาช่วยแม่ทำงานบ้าน และพบว่าแม่ทำเยอะมากๆโดยที่พ่อไม่ช่วยเลย) ยอมพ่อตลอด ค่อนไปทางกลัวนิดหน่อยค่ะ แม่เต็มใจทำงานบ้านนะคะ แต่ก็บ่นเหนื่อยและเสียใจที่พ่อไม่ช่วยตลอด กับแม่จะคุยได้ลึกกว่าพ่อค่ะ อาจเป็นเพราะเป็นผญเหมือนกันด้วย แต่แม่จะไม่สุดโต่งเท่าพ่อค่ะ แต่ค่อนข้างจะมีแนวคิดเดียวกับพ่อ เพราะเค้าจะเชื่อตามพ่อตลอดเลยค่ะ
รู้สึกแย่กับพฤติกรรมของพ่อที่กดแม่และไม่ช่วยแม่ทำอะไรเลย(ไม่ให้เงินด้วยนะคะ) แต่ก็รู้สึกผิดถ้าจะตำหนิเค้า เพราะเค้าก็ดีกับลูกมากๆเลยค่ะ ส่วนกับแม่ก็รู้สึกหงุดหงิดที่กลัวและหลับหูหลับตาเชื่อพ่อ ขนาดพูดเตือนแล้วก็ยังไม่ฟังค่ะ
รบกวนขอคำแนะนำด้วยนะคะ หรือถ้าบ้านใครมีปัญหาคล้ายกันมาเล่าสู่กันฟังก็ได้นะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
มีใครที่พอโตมาแล้วเริ่มความคิดไม่ตรงกับพ่อแม่มั้ยคะ
ตอนเด็กก็เข้าใจกับพ่อแม่ดีค่ะ มองว่าพ่อเป็นฮีโร่เก่งมากๆ ส่วนแม่ก็ใจดีรักลูก พ่อแม่ว่าไงก็ว่างั้น ทำตามที่พ่อแม่บอกทุกอย่างค่ะ แต่พอโตมาเริ่มคิดเองมากขึ้น ได้เรียนรู้โลกกว้างมากขึ้น (เรียนรู้โดยไม่ผ่านการกรองของพ่อแม่ก่อน) ก็เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองมากขึ้นค่ะ
มันทำให้เริ่มไม่เข้าใจกันกับพ่อแม่ และคุยกันน้อยลงค่ะ ทุกคนมีวิธีแก้ปัญหายังไงกันบ้างคะ
ขออนุญาตให้ข้อมูลประกอบว่าพ่อเป็นคนเก่งและฉลาดจริงๆ ทำงานดีตำแหน่งสูง แต่ว่าค่อนข้างจะหัวโบราณ มีความคิดเรื่องชายเป็นใหญ่ค่อนข้างมาก ดูแลลูกดีมากๆนะคะ แต่ว่าจะต้องให้แม่คอยปรนนิบัติรับใช้ตลอด แต่ จขกท.ไม่ชอบเลยค่ะ รู้สึกว่าทั้งคู่ก็ทำงานนอกบ้าน ดังนั้นอยู่ในบ้านก็ควรจะช่วยเหลือแบ่งเบาภาระกันค่ะ คิดว่านี่เป็นอคติหนึ่งในใจของ จขกท.ค่ะ นอกจากนี้ก็มีเรื่องแนวคิดทางการเมืองและศาสนาของพ่อที่ค่อนข้างจะสุดโต่งค่ะ เหมือนกับว่าเรายืนอยู่ตรงกลางแต่พ่อยืนอยู่สุดปลายฝั่งหนึ่ง จากมุมมองพ่อก็เลยกล่ยเป็นว่าเราคือด้านตรงข้ามแทนน่ะค่ะ เรื่องนี้พูดยากมากๆ เอาเป็นว่าถ้ามีใครที่บ้านมีความคิดทางการเมืองหรือศาสนาแตกต่างกันช่วยแนะนำด้วยนะคะ
ส่วนแม่เป็นคนขยันมากค่ะ ทำงานบ้านทุกอย่าง (ปกติ จขกท.ไม่ได้อยู่บ้านนะคะ แต่ช่วงนี้มีโควิดเลยได้กลับมาช่วยแม่ทำงานบ้าน และพบว่าแม่ทำเยอะมากๆโดยที่พ่อไม่ช่วยเลย) ยอมพ่อตลอด ค่อนไปทางกลัวนิดหน่อยค่ะ แม่เต็มใจทำงานบ้านนะคะ แต่ก็บ่นเหนื่อยและเสียใจที่พ่อไม่ช่วยตลอด กับแม่จะคุยได้ลึกกว่าพ่อค่ะ อาจเป็นเพราะเป็นผญเหมือนกันด้วย แต่แม่จะไม่สุดโต่งเท่าพ่อค่ะ แต่ค่อนข้างจะมีแนวคิดเดียวกับพ่อ เพราะเค้าจะเชื่อตามพ่อตลอดเลยค่ะ
รู้สึกแย่กับพฤติกรรมของพ่อที่กดแม่และไม่ช่วยแม่ทำอะไรเลย(ไม่ให้เงินด้วยนะคะ) แต่ก็รู้สึกผิดถ้าจะตำหนิเค้า เพราะเค้าก็ดีกับลูกมากๆเลยค่ะ ส่วนกับแม่ก็รู้สึกหงุดหงิดที่กลัวและหลับหูหลับตาเชื่อพ่อ ขนาดพูดเตือนแล้วก็ยังไม่ฟังค่ะ
รบกวนขอคำแนะนำด้วยนะคะ หรือถ้าบ้านใครมีปัญหาคล้ายกันมาเล่าสู่กันฟังก็ได้นะคะ
ขอบคุณมากค่ะ