สวัสดีค่ะทุกคน เรามีเรื่องจะมาปรึกษา เรื่องมีอยู่ว่า...
เรากับแฟนคบกันมาได้ปีกว่าค่ะ เรารู้จักกันผ่านสื่อโซเชี่ยล ตอนนั้นเขาทักมาจีบเรา เขาอายุอายุน้อน้อยกว่าเราเกือบ 1 ปี คุยกันไปสักพัก เขาก็เริ่มนัดเจอนั่นนี่ แล้วมีวันนึงค่ะเราไปปาร์ตี้กับเพื่อน และด้วยความไว้ใจ เขาขอมารับเราก็เลยให้เขามารับ สุดท้ายนั่นแหล่ะค่ะ ตามเกม(คาดว่าทุกคนน่าจะเดาออก) เราไม่รู้ว่าสมัยนี้เรื่องแบบนี้ยังมีคนซีเรียสอยู่ไหม? แต่เราซีเรียสค่ะ นั่นคือครั้งแรกของเราที่เราเสียไปโดยที่ไม่มีสติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เรารู้สึกว่าร่างกายเรามันแปลกไป สุดท้ายเราก็ตัดสินใจถามเขาและเขาก็สารภาพเรื่องเมื่อคืนออกมาและพูดว่าจะรับผิดชอบเรา เราคิดหนักมากว่าจะเอายังไงดี? จะหายไปเลยดีไหม? หรือจะลองให้โอกาสเขา? สุดท้ายเราเลือกให้โอกาสเขาค่ะ แล้วเราก็มารู้ทีหลังว่าเขาไม่ได้คุยกับเราแค่คนเดียว แล้วก่อนหน้านี้ก็วันไนท์สแตนไปทั่ว แต่เราก็คิดว่านั่นมันก่อนที่เขาจะมีแฟน คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง แล้วเขาก็เคลียร์สถานะอย่างชัดเจน ขึ้นสถานะว่าคบกับเรา ไม่ติดต่อกับคนคุยเก่า และไม่เคยมีใครอีกเลย ในระหว่างที่คบกัน เขาทำให้เรายิ้มได้เยอะมาก แต่ก็ทำให้เราเสียน้ำตาเยอะมากเหมือนกัน เขาบอกว่าอยากให้เราเป็นคนสุดท้าย อยากหยุดแล้ว เขาคอยเอาใจเรา คอยดูแล เทคแคร์เท่าที่เขาจะทำให้เราได้ ไปปาร์ตี้กับเพื่อนน้อยลง ลดบุหรี่ลงจนเกือบจะเลิกขาด เราได้รู้จักกับพี่ชายเขา ได้เจอแม่เขา แต่ไม่เคยเจอพ่อเขาหรือไปบ้านใดๆเลย ในขณะที่เขารู้จัก ได้ไปเจอทุกคนในบ้านเรา ไปบ้านเรา กินข้าวกับครอบครัวเรานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่พ่อแม่เขามาหาหรือเวลาที่เขากลับบ้าน เขาก็แทบจะหายไปเลย เราจะไม่ค่อยได้คุยกัน เราพยายามเข้าใจ เพราะเขาเคยบอกว่าพ่อเขาดุมาก กลัวพ่อจะตัดหางปล่อยวัด ใช่ค่ะ เขายังมีพ่อแม่คอยดูแลเรื่องเงินให้อยู่ โดยที่เขาไม่ได้ทำงานใดๆ ระหว่างที่คบกันเราก็ชวนเขาทำงาน ทำนู่นทำนี่ตลอด ซึ่งเราต้องเป็นคนหางานให้ จัดเตรียมจัดหาทั้งงานและสิ่งของทุกอย่าง ต้องคอยแก้ปัญหาอะไรต่างๆนาๆให้ เรารู้สึกว่าเขาขาดภาวะผู้นำมาก แล้วเขาก็ขาดความกระตือรือร้นที่จะสร้างชีวิต ที่จะหางาน ทำงานเพื่อดูแลตัวเอง มันทำให้เราย้อนนึกถึงคำพูดเขา และถามตัวเองทุกครั้งว่า นี่หรอคนที่จะมารับผิดชอบชีวิตเรา เป็นหัวหน้าครอบครัวเรา ถ้าวันนึงมีลูกด้วยกันขึ้นมา นี่หรอคือแบบอย่างที่ดีของลูกเรา วันนั้นเราตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่เรายังอยู่ตรงนี้ แล้วเราอยู่กับเขาตรงนี้เพราะอะไร คำถามพวกนี้มันเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เจอสถานการณ์ที่เขาขาดความเป็นผู้นำ ทุกครั้งที่เขาเอาปัญหามาให้เราแก้ เราเคยถามเขาว่า ไม่คิดจะทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้างหรอ จะพึ่งพาพ่อแม่อยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน แล้วเมื่อไหร่จะได้บอกพ่อ เราไม่ชอบที่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ กลับบ้านทีถ้าจะได้คุยกันก็ต้องแอบคุย แล้วก็คุยได้แค่แปปๆ แล้วสิ่งที่เขาตอบเรากลับมาคือ ถ้าบอกพ่อไปก็โดนตัดหางปล่อยวัดไง แล้วเราเลี้ยงเขาไหวหรอ เรางงกับคำตอบมาก ว่าเขาไม่คิดจะทำอะไรจนถามอะไรแบบนี้ออกมาเลยหรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาขายฝันเราว่าเขาพยายามมาตลอดด้วยคำพูด แต่การกระทำที่เราเห็นกลับตรงกันข้าม เขาเล่นเกมกับเพื่อน ดูการ์ตูน ดูหนังได้ทั้งวันโดยที่ไม่ต้องทำอะไร เราไม่รู้เลยว่าเราจะต้องอดทนรอไปอีกนานแค่ไหน เราไม่รู้เลยว่าเขาจะคิดถึงอนาคตได้เมื่อไหร่ เรามองไม่ออกเลยว่าอนาคตที่มีเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวมันจะเป็นยังไง เราไม่ได้ชอบหรืออยากได้คนรวย คนที่ดีพร้อมอะไรขนาดนั้น เราเองก็ไม่ได้เพอร์เฟค เราไม่ได้ต้องการความเพอร์เฟค แต่เรามองไม่เห็นอนาคตเลยเวลาที่อยู่กับเขา เขาดูใช้ชีวิตเรื่อยๆชิวๆ ยังไม่ต้องคิดอะไรตอนนี้ แต่เรากลับเป็นคนที่คิดถึงอนาคตอยู่ตลอด เป็นห่วงคนข้างหลังที่เราต้องดูแล เราอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น อยากดูแลพ่อแม่ได้ดีขึ้นกว่าที่ทำที่เป็นอยู่ เราอยากได้คนที่พร้อมจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน แต่เขาไม่เลย ทุกวันนี้เราสับสนมาก เราไม่รู้ว่าเราควรจะเอายังไงต่อไปกับรักครั้งนี้ดี 😭😭😭😭😭😭😭😭😭
ถ้าความรักของคุณเป็นแบบนี้คุณจะทำยังไงต่อไป?
เรากับแฟนคบกันมาได้ปีกว่าค่ะ เรารู้จักกันผ่านสื่อโซเชี่ยล ตอนนั้นเขาทักมาจีบเรา เขาอายุอายุน้อน้อยกว่าเราเกือบ 1 ปี คุยกันไปสักพัก เขาก็เริ่มนัดเจอนั่นนี่ แล้วมีวันนึงค่ะเราไปปาร์ตี้กับเพื่อน และด้วยความไว้ใจ เขาขอมารับเราก็เลยให้เขามารับ สุดท้ายนั่นแหล่ะค่ะ ตามเกม(คาดว่าทุกคนน่าจะเดาออก) เราไม่รู้ว่าสมัยนี้เรื่องแบบนี้ยังมีคนซีเรียสอยู่ไหม? แต่เราซีเรียสค่ะ นั่นคือครั้งแรกของเราที่เราเสียไปโดยที่ไม่มีสติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เรารู้สึกว่าร่างกายเรามันแปลกไป สุดท้ายเราก็ตัดสินใจถามเขาและเขาก็สารภาพเรื่องเมื่อคืนออกมาและพูดว่าจะรับผิดชอบเรา เราคิดหนักมากว่าจะเอายังไงดี? จะหายไปเลยดีไหม? หรือจะลองให้โอกาสเขา? สุดท้ายเราเลือกให้โอกาสเขาค่ะ แล้วเราก็มารู้ทีหลังว่าเขาไม่ได้คุยกับเราแค่คนเดียว แล้วก่อนหน้านี้ก็วันไนท์สแตนไปทั่ว แต่เราก็คิดว่านั่นมันก่อนที่เขาจะมีแฟน คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง แล้วเขาก็เคลียร์สถานะอย่างชัดเจน ขึ้นสถานะว่าคบกับเรา ไม่ติดต่อกับคนคุยเก่า และไม่เคยมีใครอีกเลย ในระหว่างที่คบกัน เขาทำให้เรายิ้มได้เยอะมาก แต่ก็ทำให้เราเสียน้ำตาเยอะมากเหมือนกัน เขาบอกว่าอยากให้เราเป็นคนสุดท้าย อยากหยุดแล้ว เขาคอยเอาใจเรา คอยดูแล เทคแคร์เท่าที่เขาจะทำให้เราได้ ไปปาร์ตี้กับเพื่อนน้อยลง ลดบุหรี่ลงจนเกือบจะเลิกขาด เราได้รู้จักกับพี่ชายเขา ได้เจอแม่เขา แต่ไม่เคยเจอพ่อเขาหรือไปบ้านใดๆเลย ในขณะที่เขารู้จัก ได้ไปเจอทุกคนในบ้านเรา ไปบ้านเรา กินข้าวกับครอบครัวเรานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่พ่อแม่เขามาหาหรือเวลาที่เขากลับบ้าน เขาก็แทบจะหายไปเลย เราจะไม่ค่อยได้คุยกัน เราพยายามเข้าใจ เพราะเขาเคยบอกว่าพ่อเขาดุมาก กลัวพ่อจะตัดหางปล่อยวัด ใช่ค่ะ เขายังมีพ่อแม่คอยดูแลเรื่องเงินให้อยู่ โดยที่เขาไม่ได้ทำงานใดๆ ระหว่างที่คบกันเราก็ชวนเขาทำงาน ทำนู่นทำนี่ตลอด ซึ่งเราต้องเป็นคนหางานให้ จัดเตรียมจัดหาทั้งงานและสิ่งของทุกอย่าง ต้องคอยแก้ปัญหาอะไรต่างๆนาๆให้ เรารู้สึกว่าเขาขาดภาวะผู้นำมาก แล้วเขาก็ขาดความกระตือรือร้นที่จะสร้างชีวิต ที่จะหางาน ทำงานเพื่อดูแลตัวเอง มันทำให้เราย้อนนึกถึงคำพูดเขา และถามตัวเองทุกครั้งว่า นี่หรอคนที่จะมารับผิดชอบชีวิตเรา เป็นหัวหน้าครอบครัวเรา ถ้าวันนึงมีลูกด้วยกันขึ้นมา นี่หรอคือแบบอย่างที่ดีของลูกเรา วันนั้นเราตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่เรายังอยู่ตรงนี้ แล้วเราอยู่กับเขาตรงนี้เพราะอะไร คำถามพวกนี้มันเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เจอสถานการณ์ที่เขาขาดความเป็นผู้นำ ทุกครั้งที่เขาเอาปัญหามาให้เราแก้ เราเคยถามเขาว่า ไม่คิดจะทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้างหรอ จะพึ่งพาพ่อแม่อยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน แล้วเมื่อไหร่จะได้บอกพ่อ เราไม่ชอบที่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ กลับบ้านทีถ้าจะได้คุยกันก็ต้องแอบคุย แล้วก็คุยได้แค่แปปๆ แล้วสิ่งที่เขาตอบเรากลับมาคือ ถ้าบอกพ่อไปก็โดนตัดหางปล่อยวัดไง แล้วเราเลี้ยงเขาไหวหรอ เรางงกับคำตอบมาก ว่าเขาไม่คิดจะทำอะไรจนถามอะไรแบบนี้ออกมาเลยหรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาขายฝันเราว่าเขาพยายามมาตลอดด้วยคำพูด แต่การกระทำที่เราเห็นกลับตรงกันข้าม เขาเล่นเกมกับเพื่อน ดูการ์ตูน ดูหนังได้ทั้งวันโดยที่ไม่ต้องทำอะไร เราไม่รู้เลยว่าเราจะต้องอดทนรอไปอีกนานแค่ไหน เราไม่รู้เลยว่าเขาจะคิดถึงอนาคตได้เมื่อไหร่ เรามองไม่ออกเลยว่าอนาคตที่มีเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวมันจะเป็นยังไง เราไม่ได้ชอบหรืออยากได้คนรวย คนที่ดีพร้อมอะไรขนาดนั้น เราเองก็ไม่ได้เพอร์เฟค เราไม่ได้ต้องการความเพอร์เฟค แต่เรามองไม่เห็นอนาคตเลยเวลาที่อยู่กับเขา เขาดูใช้ชีวิตเรื่อยๆชิวๆ ยังไม่ต้องคิดอะไรตอนนี้ แต่เรากลับเป็นคนที่คิดถึงอนาคตอยู่ตลอด เป็นห่วงคนข้างหลังที่เราต้องดูแล เราอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น อยากดูแลพ่อแม่ได้ดีขึ้นกว่าที่ทำที่เป็นอยู่ เราอยากได้คนที่พร้อมจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน แต่เขาไม่เลย ทุกวันนี้เราสับสนมาก เราไม่รู้ว่าเราควรจะเอายังไงต่อไปกับรักครั้งนี้ดี 😭😭😭😭😭😭😭😭😭