ทำไมเราถึงไม่ยอมเปิดใจรักใครสักทีคะ

เราอายุ16นะ เราก็เหมือนผญ.ทั่วๆไปแหละที่แบบมีคนคุยเอย อยากมีแฟนกับเขาบ้าง ตอนเราขึ้นม.1เราก็คุยกับรุ่นพี่ม.6คนนึง(ตอนนี้เขาก็อายุ19-20ประมาณนี้แหละ)คุยมามา3ปีกว่าๆ แต่ก็เลิกคุยไปเมื่อไม่นานมานี้ เพราะเขาไปมีแฟนค่าาาา เราก็เลยตัดใจจากเขา เราคิดว่าอาจเป็นเพราะเขาอายุห่างกับเรามากเราสองคนถึงไม่เหมาะสมกัน ระหว่างที่คุยกับพี่เขาเราก็มีคนเขามาคุยด้วยเรื่อยๆนะคะแต่เราก็ไม่ได้จริงจังอะไร พอเราเลิกคุยกับพี่เขาเราเลยหันมาคุยกับรุ่นน้องที่อายุห่างกันแค่1ปี คุยมาได้ประมาณ2-3เดือนน้องเขาก็ขอคบ ก่อนหน้านั้นก็น้องเขาก็ขอคบ2-3ครั้งแต่เราก็ปฏิเสธ เราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรทั้งๆที่ตลอดระยะเวลาที่คุยกับน้องเขานั้น เราก็อยากคบกับน้องเขาแต่พอน้องเขาขอเราคบขึ้นมาจริงๆ เรากลับปฏิเสธน้องเขา เป็นเพราะอะไรคะ เป็นเพราะเรารักพี่คนนั้นขึ้นมาจริงๆ หรืออาจเป็นแค่ความผูกพันที่เราคุยกับพี่เขามานานจนคิดว่าคนนี้แหละที่ฉันตามหามาตลอดทั้งชีวิต เมื่อ2อาทิตย์ก่อนหน้านี้เราก็ได้คุยกับผู้ชายอีกคนนึงคนนี้รุ่นเดียวกันค่าาาา เขาก็คุยดีกับเรามากกกกกกกกกกกกกก คุยกันได้2วันเขาชวนเราคอล คือแบบอะไรจะรีบขนาดนั้น ยอมรับนะว่าตลอดทั้งอาทิตย์ที่เราคุยกับเขาอ่ะเราโครตมีความสุข เคมีโครตตรงกันคุยกันถูกคอมากกก แบบคุยได้ทุกเรื่องอ่ะ แล้วผ่านไปประมาณ1อาทิตย์เขาก็มาขอเราคบแต่เราก็ปฏิเสธ ทั้งๆที่มันโครตมีความสุขแต่พอเขาขอคบใจเราถึงเปลี่ยนไปอีกแบบนึงทั้งๆที่ผ่านมาเราก็อยากคบกับเขามาตลอด ทำไมเราไม่ยอมเปิดใจคบกับใครคะ หรืออาจเป็นเพราะที่เราเบื่อคนง่ายแต่ทำไมเราถึงคุยกับพี่เขา3ปีกว่าโดยที่ไม่เคยเบื่อเลยคะ ช่วยตอบหน่อยค่ะ คือตอนนี้เราไม่กล้าคบกับใครเลย พอคบกับใครก็คบได้ไม่นาน ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ พูดให้คิดหรือสบายใจก็ได้ 😥