คือเรามีเเม่เลี้ยงคนนี้มาตั้งเเต่อนุบาลค่ะเรามีน้องชายด้วยจนตอนนี้อยู่ปวช.ปี3เเล้ว ตอนเด็กๆยอมรับว่าเรากับน้องดื้อมากซนมาก(อ่ะเล่ายาวหน่อยนะคะ)ตอนเจอเขา(เเม่เลี้ยง)เเรกๆก็ดีมากค่ะพูดจาดีดูเเลดีเหมือนเเม่ลูกเเท้ๆเเต่พอหลังๆมาด้วยความที่อยู่ด้วยกันนานเเล้วเเละความซนของเราอ่ะเนอะไปเเกะยาเเคปซูนเค้าเล่นเค้าก็เลยตีเราด้วยด้ามไม้กวาด จำความได้มันเจ็บมากตีหลังตีขาทั้งเราเเละน้องเลยเขาก็เเรงเขาไม่ใช่น้อยๆนะคะตีจนนอนกับพื้นอ่ะพูดไรไม่ออกร้องให้จนหมดเเรงเเต่เราก็เข้าใจว่าเราเเกะยาเค้าเเต่ก็มีครั้งนึงที่เขาทำร้ายเราเเบบไร้เหตุผลตอนนั้นเราอยู่เเค่ป.1เค้าเริ่มใช้งานเราเเล้วค่ะให้รีดกระโปรงนักเรียนเองเเต่เรารีดไม่เปนเขาก็บอกเเค่นี้รีดไม่ได้หรอละก็หยิบเตารีดทาบขาตรงน่องละก็มาเป็นเเผลหนองใหญ่เลยค่ะเราก็ไม่ได้บอกพ่อเพราะตอนนั้นรักเค้าค่ะเหมือนเเม่คนนึงเลยเค้าก็มาทำพูดดีกะเราละก็บอกให้เราบอกพ่อไปว่าทำเตารีดล้มใส่ขาตัวเองนะเดียวพ่อไล่น้าออกจากบ้านเขาเเทนตัวเองว่าน้าค่ะมันก็เเย่เนอะนี่คือยังมีอีกที่เคยทำร้ายเราตอนเด็กๆเรื่องเยอะเลยค่ะโดนตีมาเยอะทั้งด้ามไม้กวาดทั้งเหล็กของราวเเขวนเสื้อทำเราหัวเเตกครั้งนึงละให้บอกพ่อตามเคยว่าลื่นล้มวัยเด็กที่เลวร้ายของฉันเเต่พอเริ่มเข้าม.ต้นวันนั้นเขาจะเรียกเรามาตีค่ะไร้เหตุผลเหมือนกันจากรักเขากลายเป็นเกลียจไปเเล้วในระหว่างที่เขาเรียกเราไปตีเราก็ไม่ไปค่ะวิ่งไปหาพ่อที่อยู่ฟาร์มหมูค่ะละก็ฟ้องเลยครั้งนั้นคือครั้งเเรกเลยที่รอดจากการโดนทำร้ายเพราะความใจเเข็งของตัวเองครั้งนั้นมีปัญหาทั้งบ้านพ่อไล่เเม่เลี้ยงออกจากบ้านเขาก็กลับไปอยู่บ้านของตัวเองด้วยความที่เขามีลูกกะพ่อเขาก็เอาน้องไปอยู่ด้วยเเต่เขาก็ให้เเม่เขาดูเเล้วก็หนีทำงานที่อื่นเเละพ่อก็สงสารเหมือนเเม่เลี้ยงจะอยากกลับมาด้วยเเต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกันนะคะก่อนเเม่เลี้ยงจะกลับมาอีกตอนนั้นพ่อก็บอกจะพาไปรับเเม่เลี้ยงสุดท้ายก็ได้กลับมาอีกค่ะเเรกๆกลับมาก็ดีเหมือนเดิมเเต่ฝั่งป้าเราเขาไม่ชอบเเม่เลี้ยงค่ะเพราะตอนเเม่เลี้ยงไปเราเล่าให้ครอบครัวฟังหมดเลยว่าเคยทำไรกะเราเอาไว้ พอเริ่มโตเขาก็ไม่กล้าตีเราละค่ะเขาเริ่มเข้าหาเราเเละก็ใช้งานเราเราก็ไม่ชอบค่ะไม่พอใจที่เค้าใช้เราเราก็ทำใส่เค้าตอนนั้นก็ยอมรับว่าเเย่เหมือนกันพอนานวันเราก็เริ่มมีความคิดเเล้วเขาก็ไม่ค่อยอะไรกะเราเเต่มากตรงที่คำด่าเเบบเเทงใจดำเขาดีที่ขยัญเขาก็เปิดร้านขายของเองบ้างป้าเห็นว่าขยัญเลยรับไปทำงานด้วยเเรกๆป้ายังไม่ชอบหลังๆมาเขาทำงานดีก็เลยชอบที่ความขยัญพอเขาเริ่มเข้ากะครอบครัวเราได้เเล้วมีคือที่บ้านมีปัญหากันบ่อยจนพ่อชินเเล้วทำอะไรก็ไม่ได้เเล้วแม่เลี้ยงก็เริ่มได้ใจเขาตีเราไม่ได้เขาก็ด่าด่าเเบบตะคอกดังมากค่ะเราเองก็เคยเถียงเเต่สู้อะไรไม่ได้คำด่าก็จะเเบบสัมพเวสี อีชั่- อีเล- เเทงใจดำเเบบเเม่ไม่รักบ้างหรอถึงไม่มารับไปอยู่ด้วย พอชีสิตเเต่ละคนเริ่มไม่ดีเขาก็เรียกเราไปคุยเเบ่งงานบ้านให้เเต่ตอนนี้เราทำเองทุกอย่างค่ะเเต่ไม่ระเอียดเนียบเเต่เราก็ตั้งใจเขาก็ด่านอนเเหกhe-อยู่บ้านไม่ทำอะไรเลยอยู่เป็นภาระจะอยู่ทำไมคือเราก็อยากตายมากเคยคิดค่ะเเต่เราไม่ทำ สกิลปากของนางมันเเรงจิงๆเราก็ทำได้เเค่นิ่งค่ะเเต่สุขภาพจิตมันเสียไปแล้วบางทีเขาดีเขาก็ดีมากพอร้ายก็เป็นนางร้ายไปเลยเเต่เราก็เอือมกะคำด่าเเบบนี้ทุกวันนะคะทนมาจนขนาดนี้เเล้วก็ยังพอมีวิธีไหนดูเเลสุขภาพจิตมั้ยคะ