จะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

สวัสดีครับ  เป็นเด็กมัธยมปลายครับ ผมเป็นคนที่ถ้าตายก็โอเค แต่ขอเป็นแบบอุบัติเหตุ ถ้าให้ทำเองจะไม่ทำครับไม่กล้าทำเอง เมื่อก่อนผมมีแพชชั่นในการมีชีวิตเพราะการเรียนกับอนาคตมากกว่า แต่ตอนนี้แพชชั่นทางนี้มันไม่มีแล้ว เพราะที่บ้านไม่ชอบ ด้วยความที่ผมอยากเรียนนิติ รัฐศาสตร์ ครุศาสตร์อะไรแบบนี้ แต่ที่บ้านจะด่าว่าไม่มีอนาคตทุกครั่ง แล้วบังคับให้เป็นหมอ เป็นทันตะ ผมไม่ชอบ แล้วทีนี้ใครที่บอกให้นึกถึงครอบครัว ครอบครัวผม พ่อมักจะทำร้ายร่างกาย ล่าสุดก็โดนรุมตีนมา ส่วนแม่ก็คอยด่าทุกครั้ง เพราะผมสอบไม่ติดโรงเรียนดังตอนม.4 บอกว่าโง่ ไปลาออกซะ ถ้าเรียนแล้วโง่ก็ไปหาเงินเลี้ยงดูพ่อแม่ไป อย่างนี้ทุกวัน มันทำให้ผมเริ่มไม่อยากมีชีวิตอยู่เท่าไหร่ เมื่อวานก่อนผมเจอแมวน่ารักตัวนึง อยากเลี้ยงมาก เลยเอามาเลี้ยงข้างๆบ้าน แต่วันนี้แม่กลับเอาข้าวของปาใส่แมวจนมันหายไป ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิดมากไหมเขาถึงเกลียดผมขนาดนี้  ปิดเทอมผมก็เรียนพิเศษ เล่นเกม ตามประสาวัยรุ่นทั่วไป ช่วงเช้าก็ไปเฝ้าร้านขายของ กินข้าวล้างจาน แต่ถ้าผมลืมล้างจานหรือทำอะไรผิด เขาก็จะขว้างข้าวของใส่ผม วันนี้ก็โดนพ่อขว้างขวดน้ำใส่หน้า 
ไปๆมาๆผมเริ่มมีอาการเหมือนกำลังคุยกับตัวเองอยู่ บางทีก็ควบคุมตัวเองไม่ได้  เคยทำร้ายร่างกายตัวเองด้วย เวลาโดนด่าพอเข้าห้องผมก็จะขว้างของเอง แล้วก็ทำร้ายตัวเอง  คุยกับตัวเอง อยากที่จะหนีหรือตายให้จบๆเลย  ผมรู้สึกว่าผมไม่มีใครบนโลกนี้เลย นอกจากตัวผมเอง
ใจนึงตอนนี้อยากตายหนีโลกความจริงมาก แต่ผมยังไม่กล้าที่จะทำเอง ผมเลยหันมาถามว่า เราจะมีชีวิตไปทำไม แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกอยู่เหมือนเดิม คงจะมีสักวันที่ความกล้าชนะความกลัว