สวัสดีครับ ผมเป็นเกย์คนหนึ่งที่อยู่กทม.วันนี้ขอมาใช้พื้นที่ตรงนี้ตามหาคนที่เข้าใจผมบ้าง (ได้มั้ย)
...... เรื่องมันมีอยู่ว่า .........
ผมเป็นคนที่แทบจะไม่มีเพื่อนเลย (เพราะเพื่อนผมก็ไปมีชีวิตของเขาแหละ) และส่วนตัวผมเองเหมือนอยู่คนเดียวในกทม.
ผมคบกับแฟนมา 5 ปีกว่าแล้ว แต่เนื่องด้วยทั้งเศรษฐกิจตอนนี้กับอะไรมันหลายๆอย่าง จึงทำให้แฟนมีความคิดที่อยากกลับไปต่างจังหวัด แต่ผมก็คงต้องทำงานที่นี่เหมือนเดิม เพราะมันยังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ แฟนบอกว่าระหว่างที่เขาอยู่ ตจว.เขาก็จะส่งค่าห้องมาให้เอง ... เชื่อมั้ยว่าผมได้ยินประโยคนั้น เหมือนล้มทั้งยืนเลยครับ... เพราะเราไม่เคยห่างกันเลยสักครั้ง (ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเขาอยู่ด้วยในวันถัดๆไปมันจะเป็นยังไง) เขาเป็นคนที่ดีมาก ช่วยเหลือผมทุกอย่างในยามที่เดือดร้อน เราเคยผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งนาน ตั้ง 5 ปีแล้วนะครับ ..... เชือมั้ยว่าผมนั่งพิมพ์เรื่องของตัวเองไป น้ำตาผมยังไหลไป..มันเศร้านะครับการที่คนดีดีกำลังจะออกไปห่างเราไปแล้ว ผมเคยวาดฝันกันไว้ว่าจะไปท่องเที่ยวที่ไหวบ้าง ทำอะไรบ้าง แต่เอาจริงๆผมไม่รู้ว่ามันยังจะมีโอกาสอีกมั้ยต่อจากที่เขากลับไปอยู่ ตจว.แล้ว ภาพกับการกระทำทุกอย่างมันเริ่มชัดเจนมากขึ้นตอนที่ผมรู้ว่า เวลามันเริ่มนับถอยหลังแล้วอ่ะ ...... ผมไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตยังไงหลังจากนี้อ่ะ เข้าใจนะครับว่าก็ใช้ชีวิตแบบปกติแหละจะไปคิดอะไรมาก ใช่ครับ......มันต้องเป็นแบบนั้นแหละ (แต่แผลหรือความรู้สึกข้างในอ่ะมันต้องใช้เวลามากแค่ไหนที่จะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือให้มันดีขึ้นอ่ะ มันพูดไม่ออกเลยนะครับบางทีอ่ะ...นั่งพิมพ์ไปก็เช็ดน้ำตาไป มันไหลมาเองเรื่อยๆอ่ะ (มันน่าตลกมากเลยใช่มั้ยครับ) อีกไม่กี่เดือนก้จะครบ 6 ปีแล้วนะ (ช่วงปลายปีอ่ะ) แฟนคนก่อนๆผมอ่ะ เชื่อมั้ยว่าแม้ว่าผมจะอยู่คนเดียวยังไงก็ไม่เคยเศร้าใจขนาดนี้เลย แต่ครั้งนี้ผมไม่ไหวจริงๆนะครับ ผม.....ไม่ไหว...จริงๆ...... มันเกินอะไรที่จะพร้อมรับมือกับมันนตอนนี้แล้วจริงๆ ตื่นมาก้เจอก่อนนอนก็ยังหยอกล้อกัน จากนี้มันคงไม่มีแล้วหรอครับ........ แล้วผมจะยังไงต่ออ่ะ ในยามที่เหงา เศร้า มีปัญหา แล้วผมจะหันหน้าไปหาใครดี ผมคงได้แต่มองรูปภาพที่เราแค่ถ่ายด้วยกันงี้หรอครับ มันจะอบอุ่นเหมือนเดิมมั้ย มันจะรู้สึกดีเหมือนเราอยู่ใกล้กันมั้ย มันจะรู้สึกว่าเขาอยู่ใกล้ๆผมเหมือนเดิมหรือเปล่า จากนี้ผมคงไม่ได้ยินเสียงเขาทุกวันแล้วหรอ (เหมือนตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอไปหมดเลย มันน่าสมเพชมากใช่มั้ย...) เหนื่อยเน้อะ.... กับที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ มันเจ็บแบบและทรมานโดยที่มันหาแผลไม่เจออ่ะ บางครั้งผมก้เฝ้าถามตัวเองว่า ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น(ที่อื่น) เขาจะเป็นยังไงบ้าง ทำอะไรอยู่ กินข้างหรือยัง วันนี้ทำงานมาแล้วเจออะไรมาบ้างอลากเล่าให้ฟังมั้ย เหนื่อยมั้ย วันหยุดอยากไปเที่ยวไปไหนมั้ย ทำอะไรกินกันดี (ทุกอย่างมันเป็นห่วงเขาไปหมด) ฮือ................... มันมีอะไรในหัวโคตรเยอะไปหมด บางครั้งก็พิมพ์ออกมาเป็นข้อความได้ บางครั้งก็ออกมาเป็นน้ำตาแทนเลย #ผมไม่อยากให้วันนั้นมันมาถึงเลย ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆเลยอ่ะ มันยังคงคิดถึงเสมอเลย.... บางครั้งการที่เราอยู่ด้วยกันทุกวันมันก็มีบางช่วงเวลาที่มันคงอึดอัดบ้างแหละ แต่ะพอถึงช่วงเวลาที่เราต้องห่างกันจริงๆเนี่ย มันกลับเป็นคนละอารณ์เลยเน้อะ (กว่าที่เราจะได้เจอคนที่รักเรา และเรารัก มันก็นานมาก แต่พอมีแล้วก็ต้องเจอกับเหตุกาณ์ที่ต้องห่างกันอีกแล้วหรอ) มันไม่ยุติธรรมต่อหัวใจผมเลยเน้อะ......
#ผมเลยอยากขอใครสักคนหนึ่งได้มั้ยที่คอยมาเป็นเพื่อนคู่คิดให้กับผมได้บ้าง (สักคนก็ยังดี)
#แล้วก็ขอบคุณที่มาอ่านบทความนี้จากใจของผม (แม้มันจะไร้สาระไปบ้าง)
เกย์เหงา และเศร้ามาก (อยากมีใครสักคน)
...... เรื่องมันมีอยู่ว่า .........
ผมเป็นคนที่แทบจะไม่มีเพื่อนเลย (เพราะเพื่อนผมก็ไปมีชีวิตของเขาแหละ) และส่วนตัวผมเองเหมือนอยู่คนเดียวในกทม.
ผมคบกับแฟนมา 5 ปีกว่าแล้ว แต่เนื่องด้วยทั้งเศรษฐกิจตอนนี้กับอะไรมันหลายๆอย่าง จึงทำให้แฟนมีความคิดที่อยากกลับไปต่างจังหวัด แต่ผมก็คงต้องทำงานที่นี่เหมือนเดิม เพราะมันยังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ แฟนบอกว่าระหว่างที่เขาอยู่ ตจว.เขาก็จะส่งค่าห้องมาให้เอง ... เชื่อมั้ยว่าผมได้ยินประโยคนั้น เหมือนล้มทั้งยืนเลยครับ... เพราะเราไม่เคยห่างกันเลยสักครั้ง (ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเขาอยู่ด้วยในวันถัดๆไปมันจะเป็นยังไง) เขาเป็นคนที่ดีมาก ช่วยเหลือผมทุกอย่างในยามที่เดือดร้อน เราเคยผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งนาน ตั้ง 5 ปีแล้วนะครับ ..... เชือมั้ยว่าผมนั่งพิมพ์เรื่องของตัวเองไป น้ำตาผมยังไหลไป..มันเศร้านะครับการที่คนดีดีกำลังจะออกไปห่างเราไปแล้ว ผมเคยวาดฝันกันไว้ว่าจะไปท่องเที่ยวที่ไหวบ้าง ทำอะไรบ้าง แต่เอาจริงๆผมไม่รู้ว่ามันยังจะมีโอกาสอีกมั้ยต่อจากที่เขากลับไปอยู่ ตจว.แล้ว ภาพกับการกระทำทุกอย่างมันเริ่มชัดเจนมากขึ้นตอนที่ผมรู้ว่า เวลามันเริ่มนับถอยหลังแล้วอ่ะ ...... ผมไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตยังไงหลังจากนี้อ่ะ เข้าใจนะครับว่าก็ใช้ชีวิตแบบปกติแหละจะไปคิดอะไรมาก ใช่ครับ......มันต้องเป็นแบบนั้นแหละ (แต่แผลหรือความรู้สึกข้างในอ่ะมันต้องใช้เวลามากแค่ไหนที่จะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือให้มันดีขึ้นอ่ะ มันพูดไม่ออกเลยนะครับบางทีอ่ะ...นั่งพิมพ์ไปก็เช็ดน้ำตาไป มันไหลมาเองเรื่อยๆอ่ะ (มันน่าตลกมากเลยใช่มั้ยครับ) อีกไม่กี่เดือนก้จะครบ 6 ปีแล้วนะ (ช่วงปลายปีอ่ะ) แฟนคนก่อนๆผมอ่ะ เชื่อมั้ยว่าแม้ว่าผมจะอยู่คนเดียวยังไงก็ไม่เคยเศร้าใจขนาดนี้เลย แต่ครั้งนี้ผมไม่ไหวจริงๆนะครับ ผม.....ไม่ไหว...จริงๆ...... มันเกินอะไรที่จะพร้อมรับมือกับมันนตอนนี้แล้วจริงๆ ตื่นมาก้เจอก่อนนอนก็ยังหยอกล้อกัน จากนี้มันคงไม่มีแล้วหรอครับ........ แล้วผมจะยังไงต่ออ่ะ ในยามที่เหงา เศร้า มีปัญหา แล้วผมจะหันหน้าไปหาใครดี ผมคงได้แต่มองรูปภาพที่เราแค่ถ่ายด้วยกันงี้หรอครับ มันจะอบอุ่นเหมือนเดิมมั้ย มันจะรู้สึกดีเหมือนเราอยู่ใกล้กันมั้ย มันจะรู้สึกว่าเขาอยู่ใกล้ๆผมเหมือนเดิมหรือเปล่า จากนี้ผมคงไม่ได้ยินเสียงเขาทุกวันแล้วหรอ (เหมือนตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอไปหมดเลย มันน่าสมเพชมากใช่มั้ย...) เหนื่อยเน้อะ.... กับที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ มันเจ็บแบบและทรมานโดยที่มันหาแผลไม่เจออ่ะ บางครั้งผมก้เฝ้าถามตัวเองว่า ถ้าเขาอยู่ตรงนั้น(ที่อื่น) เขาจะเป็นยังไงบ้าง ทำอะไรอยู่ กินข้างหรือยัง วันนี้ทำงานมาแล้วเจออะไรมาบ้างอลากเล่าให้ฟังมั้ย เหนื่อยมั้ย วันหยุดอยากไปเที่ยวไปไหนมั้ย ทำอะไรกินกันดี (ทุกอย่างมันเป็นห่วงเขาไปหมด) ฮือ................... มันมีอะไรในหัวโคตรเยอะไปหมด บางครั้งก็พิมพ์ออกมาเป็นข้อความได้ บางครั้งก็ออกมาเป็นน้ำตาแทนเลย #ผมไม่อยากให้วันนั้นมันมาถึงเลย ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆเลยอ่ะ มันยังคงคิดถึงเสมอเลย.... บางครั้งการที่เราอยู่ด้วยกันทุกวันมันก็มีบางช่วงเวลาที่มันคงอึดอัดบ้างแหละ แต่ะพอถึงช่วงเวลาที่เราต้องห่างกันจริงๆเนี่ย มันกลับเป็นคนละอารณ์เลยเน้อะ (กว่าที่เราจะได้เจอคนที่รักเรา และเรารัก มันก็นานมาก แต่พอมีแล้วก็ต้องเจอกับเหตุกาณ์ที่ต้องห่างกันอีกแล้วหรอ) มันไม่ยุติธรรมต่อหัวใจผมเลยเน้อะ......
#ผมเลยอยากขอใครสักคนหนึ่งได้มั้ยที่คอยมาเป็นเพื่อนคู่คิดให้กับผมได้บ้าง (สักคนก็ยังดี)
#แล้วก็ขอบคุณที่มาอ่านบทความนี้จากใจของผม (แม้มันจะไร้สาระไปบ้าง)