ก่อนอื่นเราขอเล่าก่อนว่า พ่อกับแม่ของเราแยกทางกันตั้งแต่เราอายุ 13 ปี ตอนนั้นลำบากมาก เพราะบ้านโดนธนาคารยึด ที่ดินที่เคยมีต้องขายทิ้งทั้งหมด เพื่อเอามาโปะหนี้ แม่แต่งงานใหม่ ตอนนี้มีลูกชาย 1 คน ส่วนพ่อเคยมีแฟนใหม่บ้าง แต่ไปไม่รอด เพราะพ่อติดเหล้าหนักมาก ไม่ทำงานมาจะ 10 ปีแล้ว ตื่นมาพ่อก็จะเดินหาวงเหล้า เมาแล้วดึกๆ ถึงจะกลับบ้าน ต้องบอกก่อนว่าพ่อกับแม่ไม่มีใครส่งเสียค่าเลี้ยงดูเราเลยตั้งแต่ตอนนั้น แต่เรายังโชคดีที่มีอาและย่าเลี้ยง และส่งเสียค่าเทอม รวมทั้งทุนการศึกษาต่างๆ จนเราเรียนจบมัธยมได้สำเร็จ
                  ปัจจุบันเราเรียนมหาวิทยาลัยด้วยทุนของกระทรวงวิทยาศาสตร์ ซึ่งจะช่วยจ่ายค่าเทอม และค่ากินราย 6 เดือนครั้ง (เราอยู่หอและไม่ได้ขอเงินที่บ้านใช้) ทุกครั้งที่เราได้เงินมา อาจะขอแบ่งครึ่งนึง ซึ่งเราก็ปฏิเสธไม่ได้ ทำให้เรามีเงินไม่พอใช้ เพราะมันเหมือนเราเอาดงินในอนาคตมาใช้ พอเงินหมด อาก็จะให้เราทีละ 200 300 500 บ้าง บางทีเราก็ต้องยอมอดข้าว 2-3 วัน จนเป็นความเคยชิน
                  เอาล่ะ เข้าเรื่องจริงๆ สักที อย่างที่ทุกคนรู้ ตอนนี้ covid-19 กำลังระบาด แน่นอนพวกเราก็ได้รับผลกระทบ ขอบอกก่อนว่า อาของเรามีอาชีพขับรถขายผลไม้ไปตามหมู่บ้านต่างๆ ซ้ำร้ายย่าเราป่วยหนัก นอนรพ.มาก็ร่าม 3 เดือนแล้ว เริ่มแรกพ่อจะเป็นคนไปเฝ้าย่า เพราะอาต้องขายผลไม้ แต่อย่างที่เกริ่นไป พ่อเราติดเหล้าหนักมาก พ่อจะแอบไปกินเหล้าเสมอ เวลาเมาก็จะโทรหาทุกคน และบอกว่าย่าอาการโคม่า อยากพาย่ากลับบ้าน อยากให้ย่าไปสบาย ทั้งๆ ที่อาการของย่าค่อยๆดีขึ้นทุกวัน ทำให้พวกเราไม่ไว้ใจให้พ่อเฝ้าย่าคนเดียว อาจึงต้องไปเฝ้าย่าด้วย ส่วนเราไปไม่ได้เพราะต้องกักตัว อยู่คนละจังหวัด และต้องใช้เน็ตมหาลัยในการเรียนด้วย ส่วนค่าใช้จ่ายลุงของเราจะโอนมาช่วยบ้าง บางทีอาก็จะโทรมาขอเรา เราก็ให้ทีละ 1000-2000 บาท ซึ่งก่อนหน้านี้เราได้โอนเงิน 25000 บาทไปใช้หนี้ให้อา แต่ตอนนั้นอาไม่ได้เอาเงินไปใช้หนี้จริงๆ ใช่ค่ะเหมือนทุกครั้งเราเอาดงินของอนาคตมาใช้ และล่าสุดเราโอนเงินใช้หนี้ให้อาอีก 6000 กว่าบาท มันคือเงินที่เราจะเก็บไว้จ่ายค่าหอตอนนี้ก็ต้องติดไว้ก่อน และนี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่เรามี ไม่รู้มีใครเคยเจอเหมือนเรามั้ย ช่วงที่เรามีเงินอาจะพูดกับเราดีมาก โทรหาบ้าง บางทีก็โทรมาขอเงิน ทั้งๆที่เอาจากเราไปครึ่งนึงแล้วทุกครั้งที่เราได้เงินมา พอเวลาเราไม่มีเงินคำพูดที่เราได้ยินก็จะไม่น่าฟังเท่าไหร่ โดนด่าบ้าง และอาไม่ค่อยโทรมาแล้ว ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์เราพูดตลอดว่า เราได้กินข้าวแค่วันละมื้อ บางวันกินมาม่าห่อเดียว บางวันกินไข่ฟองเดียว แต่ทุกคนรู้มั้ยคะ อาเราทำเหมือนไม่ได้ยิน เค้าไม่พูดอะไรเลย แต่สิ่งที่เค้าพูดกลับมาคือ เค้าต้องซื้อเหล้าดื่มกับพ่อเรา อันนี้คือสิ่งที่เราเจ็บใจที่สุด เรายอมอดเพื่อจะได้ส่งเงินไปช่วยเหลือครอบครัว แต่พวกเค้ากับกินดี ขณะที่เราท้องหิวตลอดเวลา ครั้งสุดท้ายที่อาโทรมาขอเงิน เราบอกว่าตอนนี้เรามีเหลือแค่ 90 บาท และมันผ่านมาอาทิตย์กว่าแล้ว อาไม่เคยถามเลยว่าเราได้กินข้าวมั้ย เงินหมดยัง ไม่มีเลย นี่เป็นแค่ส่วนนึงเท่านั้น ถ้าให้เล่าคงเล่าไม่หมด เราอยู่กับความทุกมาตลอด เราไม่มีใครรับฟัง ไม่สามารถระบายกับใครได้เลย เรารู้สึกอยู่ตัวคนเดียว เราแค่สงสัยว่าพ่อ แม่ อา เคยคิดบ้างมั้ยว่าเราจะอยู่ยังไง มีข้าวกินมั้ย หรือพวกเค้าไม่เห็นเราเป็นคนในครอบครัว

ปล. ไม่อยากดราม่า แค่ขอพื้นที่ระบายความรู้สึก ที่ไม่เคยพูดออกมาเลย