ไม่รู้ว่ายังมีคนอ่านพันทิปกันอยู่ไหม แต่หลังจากที่ทุกคนเห็นหัวข้อกระทู้ของเราแล้วก็อย่าพึ่งด่าเรากันนะ ฟังเรื่องของเราก่อน...
...เราเป็นวัยรุ่นธรรมดาๆคนหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ชีวิตเคยมีความสุขมาก ตั้งแต่เกิดมาเราอาศัยอยู่ที่บ้านฝั่งพ่อ พ่อกับแม่เราแยกทางกันแต่เราก็ยังไปมาหาสู่กับแม่เหมือนเดิม... ไม่รู้เพราะตอนนั้นเรายังเด็กอยู่รึป่าว คงยังไม่เข้าใจในหลายๆเรื่องแต่ตอนนี้เราเข้าใจดีเลยแหละ เด็กๆเรารักพ่อนะแต่ไม่ถึงกับสนิท เพราะนานๆทีพ่อจะกลับจากไปไปทำงานที่ตจว.เลยไม่ค่อยได้เจอ ในตอนนั้นบ้านเราค่อนข้างฐานะดี เรามักจะมีทุกอย่างก่อนเพื่อน ได้ไปเที่ยวโน่นนี่อยู่ตลอด แต่หลังจากเศรษกิจแย่ทุกอย่างก็แย่ลงตามไปด้วย ประจวบเหมาะกับที่เรากำลังจะเรียนจบชั้นมอปลาย พ่อเราเคยมีอาชีพที่มั่นคง แต่เพราะไม่รู้จักใช้เงินเลยทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปเยอะเลย พ่อลาออกจากงาน จากที่ดูดีมีคนเคารพนับถือ กลายเป็นคนขี้ยา ตกงาน ไม่มีอะไรทำ... แต่ดีที่บ้านเราไม่ได้มีรายได้หลักมาจากพ่อ ไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่มีลูกคนใหม่ เรารู้สึกเฉยๆนะคงเพราะยังเด็กมั้งเลยไม่คิดอะไรมาก จนมันยาวนานมาจนถึงปัจจุบัน...
...เราโตแล้วเป็นวัยรุ่น เริ่มรับรู้ปัญหาหนี้สินต่างๆนาๆของบ้านและเริ่มเป็นกังวน ช่วงปิดเทอมเราเลยเริ่มทำงานพาร์ทไทม์เพราะอยากแบ่งเบาค่าใช้จ่ายที่บ้านในส่วนของตัวเอง แล้วมันก็ค่อนข้างดีเลย เรามีความสุขที่ได้ออกจากบ้านมาทำงานได้เจอเพื่อนที่ทำงาน ได้ยิ้มหัวเราะสนุกสนาน ได้เจอสังคมใหม่ๆประสบการใหม่ๆ พอเปิดเทอมเราก็กลับไปเรียนตามปกติ แล้วจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเกียดพ่อของตัวเองก็เกิดขึ้น...
...พ่อส่งข้อความส่วนตัวมาขอยืมตังค์เราและกำชับว่าห้ามบอกที่บ้าน ครั้งแรกมันเป็นเงินไม่เยอะเราเลยให้ยืมไป พ่อก็บอกว่าจะคืนแล้วก็คืนจริงๆเราก็ไม่ได้อะไร ต่อมามันมีธุระทางธนาคารที่เรากับเพื่อนต้องไปทำเลยให้พ่อขับรถไปส่ง แล้วพ่อก็ให้เราทำในสิ่งที่ไม่คิดเลยว่าจะทำ คือให้เรายืมตังค์เพื่อนให้ 2000 บาท ใจหนึ่งเราก็ไม่อยากทำแต่เพราะโดนขอมาและตื้อ เราเลยจำใจต้องขอยืมให้และพ่อก็สัญญาว่าจะคืนให้ตามกำหนดโดยไม่บอกว่าจะเอาไปทำอะไร เราอายมากเพราะเป็นเพื่อนสนิท แต่เพื่อนก็ให้ยืมจนได้ และแล้วพ่อเราก็เบี้ยวนัดขอยืดเวลาออกไปเพื่อนเราก็ทวงผ่านเราตลอด เรามองหน้าเพื่อนไม่ติดเลย ร้องไห้ตลอดทุกคืน จนในที่สุดพ่อก็เอาเงินคืนเพื่อนเราครบ เราเกือบเสียเพื่อนไปแต่ยิ่งกว่านั้น คือเราเสียความรู้สึก ความเคารพนับถือที่มีต่อคนคนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว สถานะตอนนี้ของพ่อคือคนตกงาน นอนอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไร ตื่นมากินแล้วก็นอนของจริงเลย ในสายตาของเราเรารู้สึกสมเพชและรังเกียจ ที่พ่อทำอยู่ทุกวันนี้คือเพิ่มค่าใช้จ่ายภายในบ้าน เพิ่มภาระภายในบ้าน จากที่มีทุกอย่างกลับหยุดไว้แค่ตรงนั้น กลับกลายเป็นเราเองที่อิจฉาเพื่อนที่มีนู่นนี่ พ่อแม่ดีๆ มันทำให้การอยู่บ้านของเรากลายเป็นสิ่งที่พยายามหลีกเลี่ยงให้ได้ แต่ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบันที่มีการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด19 ทำให้เราต้องติดแหง็กอยู่ที่บ้าน ปีนี้เราต้องเตรียมสอบเพื่อเรียนต่อมหาลัย ต้องอ่านหนังสือและเรียนผ่านระบบออนไลน์ซึ่งมันต้องใช้สมาธิมากในการเรียน แต่พ่อไม่ได้แคร์โลกแต่อย่างใด ยิ่งสร้างความรำคาญให้เราขึ้นไปอีก นอนกรนเสียงดัง ทำทุกอย่างโครมคราม ที่เราเกลียดมากที่สุดคือหยอกล้อกับน้องเพราะมันเสียงดังมากๆ บ้านเราเป็นบ้านสองชั้น ซึ่งชั้นบนเป็นบ้านไม้เก่าและหน้าร้อนมันจะร้อนมากๆอยู่ไม่ได้เลย แต่เราต้องอยู่เพราะพ่อเรานอนแผ่อย่างคนไม่มีจุดหมายในชีวิตรอเงินเยียวยาจากรัฐบาลอยู่ข้างล่าง มันแย่มากสำหรับเราที่เป็นคนแคร์คนอื่น คนอื่นจะสมเพชเราขนาดไหนถ้ามารับรู้ปัญหาภายในบ้านเรา มาเห็นสภาพพ่อเรา โดยเฉพาะแฟนเราเราโคตรแคร์ กลัวว่าถ้าเค้ารู้แล้วเราจะอาย ครอบครัวเค้ามีพร้อมทุกอย่างที่เราได้แต่ฝัน เราวางแผนอนาคตกันไว้แล้วทั้งเรื่องเรียนต่อทำงานแล้วย้ายออกไปให้ไกลจากบ้าน เค้าก็ยังงงว่าทำไมเราไม่ชอบบ้านขนาดนี้ แต่เค้าคือคนเดียวที่ทำให้เรายิ้ม หัวเราะได้เวลาอยู่ที่บ้าน(เราอยู่บ้านคนละหลังกัน แต่จะติดต่อกันทางออนไลน์ตลอด) เราหวังว่าอนาคตที่เราวาดไว้กับเค้ามันจะเป็นจริง เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่เราคิดว่าคงมีความสุขที่สุดถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง
...ปัญหาของเรากับพ่อเรายังไม่จบ พ่อเราก็ทักมาขอยืมตังค์เราเรื่อยๆ และบอกว่าจะคืนแต่ก็เลื่อนออกไปเรื่อยๆยังไม่ได้คืนซักบาทและคาดว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกตลอดไป รวมเป็นเงินเกือบ 5000 มันเยอะนะสำหรับเราที่ไม่มีรายได้ สำหรับเราที่ต้องเก็บเงินไว้เตรียมเรียนมหาลัย สำหรับเราที่มีแค่ปู่ย่าและแม่ที่มีอีกครอบครัวหนึ่งแล้วส่งเราเรียนมาตลอด เราเอือมมาก ทำไมคนๆหนึ่งที่มีหนทางทำนู่นนี่นั่นได้อีกเยอะแยะต้องมาขอเงินเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีรายได้ เราร้องไห้ตลอดเวลา มันทำให้เรามองบ้านเป็นที่ๆไม่อยากอยู่ที่สุด ปฏิสัมพันธ์กับคนที่บ้านก็พาลแย่ไปด้วย ทุกวันนี้เราต้องกินข้าวคนเดียวทุกคืนเพราะต้องเลี่ยงไม่อยากเห็นหน้าพ่อ บางวันเราต้องรอจนดึกเพื่อจะลงไปหาอะไรกินในครัวจนไม่มีอะไรเหลือให้เรากินเพราะพ่อเรากินหมด ไม่เหลือแบบไม่เหลือจริงๆ เราต้องกลับมาร้องไห้บนห้องคนเดีวยกับท้องที่หิว เราเดินสวนกันในบ้านแบบไม่เคยมองหน้ากันมาเกือบ 2 ปี เราคุยกันน้อยมากแทบไม่คุยกันด้วยซ้ำ เราไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อน เราเกลียดพ่อเรา ขอโทษนะทุกคนที่เราต้องพูดว่าบางครั้งเราก็อยากให้พ่อไม่อยู่..หรือเราไม่อยู่แทน เราคิดอยากตายอยู่ตลอดเลย แต่ที่เราทำได้ตอนนี้คือเรียนและอ่านหนังสือ พร้อมที่จะสอบเข้ามหาลัยที่ไกลๆบ้าน จะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้ซักที
...กระทู้นี้เราพิมพ์ไปร้องไห้ไป เจ็บใจทุกครั้งที่คิด และใช่ค่ะ เราเกลียดพ่อ เกลียดที่ยังทำนิสัยแบบนี้ เราอาย อายที่มีพ่อที่ขอเงินลูกที่ไม่มีรายได้ใช้ ที่เอาแต่ด่าและโทษแต่เรา เกลียดที่ไปพลาดทำแม่ท้อง ถ้าเราไม่ได้เกิดมาเราคงไม่ต้องมารับรู้เรื่องแย่ๆแบบนี้...สุดท้ายนี้ เราอยากให้พ่อคืนตังค์เราและหางานทำซักทีหรือถ้าไม่คืนก็ขอให้อย่ามีเรื่องแบบนี้อีกทั้งกับเราและกับคนอื่น เราสงสารแฟนพ่อที่เป็นคนทำงานหาเงิน ปู่ย่าที่ต้องมาเจอการกระทำแย่ๆ และน้องเราที่กำลังจะโตซึ่งควรมีอนาคตที่ดี ไม่แคร์เราไม่เป็นไรเพราะเราจะไปจากชีวิตคุณแล้ว แต่ช่วยแคร์คนที่เหลือด้วย ที่เราพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่าอนาคตถ้าเรามีงานทำมีรายได้แล้วเราจะทอดทิ้งพ่อเรานะ แต่ในตอนนี้เราเกลียดพ่อมาก ไม่แม้แต่อยากเห็นหน้า อยากไปให้ไกลๆแค่นั้น... หวังว่าทุกคนจะไม่ต้องมาพบเจอเรื่องแย่ๆเหมือนเรา เราแค่อยากมาแชร์ประสบการณ์แย่ๆในชีวิตให้ทุกคนฟัง ขอบคุณที่อ่านจนจบกันนะ//เช็ดน้ำตา
เกลียดพ่อตัวเองผิดไหม
...เราเป็นวัยรุ่นธรรมดาๆคนหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ชีวิตเคยมีความสุขมาก ตั้งแต่เกิดมาเราอาศัยอยู่ที่บ้านฝั่งพ่อ พ่อกับแม่เราแยกทางกันแต่เราก็ยังไปมาหาสู่กับแม่เหมือนเดิม... ไม่รู้เพราะตอนนั้นเรายังเด็กอยู่รึป่าว คงยังไม่เข้าใจในหลายๆเรื่องแต่ตอนนี้เราเข้าใจดีเลยแหละ เด็กๆเรารักพ่อนะแต่ไม่ถึงกับสนิท เพราะนานๆทีพ่อจะกลับจากไปไปทำงานที่ตจว.เลยไม่ค่อยได้เจอ ในตอนนั้นบ้านเราค่อนข้างฐานะดี เรามักจะมีทุกอย่างก่อนเพื่อน ได้ไปเที่ยวโน่นนี่อยู่ตลอด แต่หลังจากเศรษกิจแย่ทุกอย่างก็แย่ลงตามไปด้วย ประจวบเหมาะกับที่เรากำลังจะเรียนจบชั้นมอปลาย พ่อเราเคยมีอาชีพที่มั่นคง แต่เพราะไม่รู้จักใช้เงินเลยทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปเยอะเลย พ่อลาออกจากงาน จากที่ดูดีมีคนเคารพนับถือ กลายเป็นคนขี้ยา ตกงาน ไม่มีอะไรทำ... แต่ดีที่บ้านเราไม่ได้มีรายได้หลักมาจากพ่อ ไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่มีลูกคนใหม่ เรารู้สึกเฉยๆนะคงเพราะยังเด็กมั้งเลยไม่คิดอะไรมาก จนมันยาวนานมาจนถึงปัจจุบัน...
...เราโตแล้วเป็นวัยรุ่น เริ่มรับรู้ปัญหาหนี้สินต่างๆนาๆของบ้านและเริ่มเป็นกังวน ช่วงปิดเทอมเราเลยเริ่มทำงานพาร์ทไทม์เพราะอยากแบ่งเบาค่าใช้จ่ายที่บ้านในส่วนของตัวเอง แล้วมันก็ค่อนข้างดีเลย เรามีความสุขที่ได้ออกจากบ้านมาทำงานได้เจอเพื่อนที่ทำงาน ได้ยิ้มหัวเราะสนุกสนาน ได้เจอสังคมใหม่ๆประสบการใหม่ๆ พอเปิดเทอมเราก็กลับไปเรียนตามปกติ แล้วจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเกียดพ่อของตัวเองก็เกิดขึ้น...
...พ่อส่งข้อความส่วนตัวมาขอยืมตังค์เราและกำชับว่าห้ามบอกที่บ้าน ครั้งแรกมันเป็นเงินไม่เยอะเราเลยให้ยืมไป พ่อก็บอกว่าจะคืนแล้วก็คืนจริงๆเราก็ไม่ได้อะไร ต่อมามันมีธุระทางธนาคารที่เรากับเพื่อนต้องไปทำเลยให้พ่อขับรถไปส่ง แล้วพ่อก็ให้เราทำในสิ่งที่ไม่คิดเลยว่าจะทำ คือให้เรายืมตังค์เพื่อนให้ 2000 บาท ใจหนึ่งเราก็ไม่อยากทำแต่เพราะโดนขอมาและตื้อ เราเลยจำใจต้องขอยืมให้และพ่อก็สัญญาว่าจะคืนให้ตามกำหนดโดยไม่บอกว่าจะเอาไปทำอะไร เราอายมากเพราะเป็นเพื่อนสนิท แต่เพื่อนก็ให้ยืมจนได้ และแล้วพ่อเราก็เบี้ยวนัดขอยืดเวลาออกไปเพื่อนเราก็ทวงผ่านเราตลอด เรามองหน้าเพื่อนไม่ติดเลย ร้องไห้ตลอดทุกคืน จนในที่สุดพ่อก็เอาเงินคืนเพื่อนเราครบ เราเกือบเสียเพื่อนไปแต่ยิ่งกว่านั้น คือเราเสียความรู้สึก ความเคารพนับถือที่มีต่อคนคนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว สถานะตอนนี้ของพ่อคือคนตกงาน นอนอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไร ตื่นมากินแล้วก็นอนของจริงเลย ในสายตาของเราเรารู้สึกสมเพชและรังเกียจ ที่พ่อทำอยู่ทุกวันนี้คือเพิ่มค่าใช้จ่ายภายในบ้าน เพิ่มภาระภายในบ้าน จากที่มีทุกอย่างกลับหยุดไว้แค่ตรงนั้น กลับกลายเป็นเราเองที่อิจฉาเพื่อนที่มีนู่นนี่ พ่อแม่ดีๆ มันทำให้การอยู่บ้านของเรากลายเป็นสิ่งที่พยายามหลีกเลี่ยงให้ได้ แต่ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบันที่มีการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด19 ทำให้เราต้องติดแหง็กอยู่ที่บ้าน ปีนี้เราต้องเตรียมสอบเพื่อเรียนต่อมหาลัย ต้องอ่านหนังสือและเรียนผ่านระบบออนไลน์ซึ่งมันต้องใช้สมาธิมากในการเรียน แต่พ่อไม่ได้แคร์โลกแต่อย่างใด ยิ่งสร้างความรำคาญให้เราขึ้นไปอีก นอนกรนเสียงดัง ทำทุกอย่างโครมคราม ที่เราเกลียดมากที่สุดคือหยอกล้อกับน้องเพราะมันเสียงดังมากๆ บ้านเราเป็นบ้านสองชั้น ซึ่งชั้นบนเป็นบ้านไม้เก่าและหน้าร้อนมันจะร้อนมากๆอยู่ไม่ได้เลย แต่เราต้องอยู่เพราะพ่อเรานอนแผ่อย่างคนไม่มีจุดหมายในชีวิตรอเงินเยียวยาจากรัฐบาลอยู่ข้างล่าง มันแย่มากสำหรับเราที่เป็นคนแคร์คนอื่น คนอื่นจะสมเพชเราขนาดไหนถ้ามารับรู้ปัญหาภายในบ้านเรา มาเห็นสภาพพ่อเรา โดยเฉพาะแฟนเราเราโคตรแคร์ กลัวว่าถ้าเค้ารู้แล้วเราจะอาย ครอบครัวเค้ามีพร้อมทุกอย่างที่เราได้แต่ฝัน เราวางแผนอนาคตกันไว้แล้วทั้งเรื่องเรียนต่อทำงานแล้วย้ายออกไปให้ไกลจากบ้าน เค้าก็ยังงงว่าทำไมเราไม่ชอบบ้านขนาดนี้ แต่เค้าคือคนเดียวที่ทำให้เรายิ้ม หัวเราะได้เวลาอยู่ที่บ้าน(เราอยู่บ้านคนละหลังกัน แต่จะติดต่อกันทางออนไลน์ตลอด) เราหวังว่าอนาคตที่เราวาดไว้กับเค้ามันจะเป็นจริง เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่เราคิดว่าคงมีความสุขที่สุดถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง
...ปัญหาของเรากับพ่อเรายังไม่จบ พ่อเราก็ทักมาขอยืมตังค์เราเรื่อยๆ และบอกว่าจะคืนแต่ก็เลื่อนออกไปเรื่อยๆยังไม่ได้คืนซักบาทและคาดว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกตลอดไป รวมเป็นเงินเกือบ 5000 มันเยอะนะสำหรับเราที่ไม่มีรายได้ สำหรับเราที่ต้องเก็บเงินไว้เตรียมเรียนมหาลัย สำหรับเราที่มีแค่ปู่ย่าและแม่ที่มีอีกครอบครัวหนึ่งแล้วส่งเราเรียนมาตลอด เราเอือมมาก ทำไมคนๆหนึ่งที่มีหนทางทำนู่นนี่นั่นได้อีกเยอะแยะต้องมาขอเงินเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีรายได้ เราร้องไห้ตลอดเวลา มันทำให้เรามองบ้านเป็นที่ๆไม่อยากอยู่ที่สุด ปฏิสัมพันธ์กับคนที่บ้านก็พาลแย่ไปด้วย ทุกวันนี้เราต้องกินข้าวคนเดียวทุกคืนเพราะต้องเลี่ยงไม่อยากเห็นหน้าพ่อ บางวันเราต้องรอจนดึกเพื่อจะลงไปหาอะไรกินในครัวจนไม่มีอะไรเหลือให้เรากินเพราะพ่อเรากินหมด ไม่เหลือแบบไม่เหลือจริงๆ เราต้องกลับมาร้องไห้บนห้องคนเดีวยกับท้องที่หิว เราเดินสวนกันในบ้านแบบไม่เคยมองหน้ากันมาเกือบ 2 ปี เราคุยกันน้อยมากแทบไม่คุยกันด้วยซ้ำ เราไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อน เราเกลียดพ่อเรา ขอโทษนะทุกคนที่เราต้องพูดว่าบางครั้งเราก็อยากให้พ่อไม่อยู่..หรือเราไม่อยู่แทน เราคิดอยากตายอยู่ตลอดเลย แต่ที่เราทำได้ตอนนี้คือเรียนและอ่านหนังสือ พร้อมที่จะสอบเข้ามหาลัยที่ไกลๆบ้าน จะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้ซักที
...กระทู้นี้เราพิมพ์ไปร้องไห้ไป เจ็บใจทุกครั้งที่คิด และใช่ค่ะ เราเกลียดพ่อ เกลียดที่ยังทำนิสัยแบบนี้ เราอาย อายที่มีพ่อที่ขอเงินลูกที่ไม่มีรายได้ใช้ ที่เอาแต่ด่าและโทษแต่เรา เกลียดที่ไปพลาดทำแม่ท้อง ถ้าเราไม่ได้เกิดมาเราคงไม่ต้องมารับรู้เรื่องแย่ๆแบบนี้...สุดท้ายนี้ เราอยากให้พ่อคืนตังค์เราและหางานทำซักทีหรือถ้าไม่คืนก็ขอให้อย่ามีเรื่องแบบนี้อีกทั้งกับเราและกับคนอื่น เราสงสารแฟนพ่อที่เป็นคนทำงานหาเงิน ปู่ย่าที่ต้องมาเจอการกระทำแย่ๆ และน้องเราที่กำลังจะโตซึ่งควรมีอนาคตที่ดี ไม่แคร์เราไม่เป็นไรเพราะเราจะไปจากชีวิตคุณแล้ว แต่ช่วยแคร์คนที่เหลือด้วย ที่เราพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่าอนาคตถ้าเรามีงานทำมีรายได้แล้วเราจะทอดทิ้งพ่อเรานะ แต่ในตอนนี้เราเกลียดพ่อมาก ไม่แม้แต่อยากเห็นหน้า อยากไปให้ไกลๆแค่นั้น... หวังว่าทุกคนจะไม่ต้องมาพบเจอเรื่องแย่ๆเหมือนเรา เราแค่อยากมาแชร์ประสบการณ์แย่ๆในชีวิตให้ทุกคนฟัง ขอบคุณที่อ่านจนจบกันนะ//เช็ดน้ำตา